… και πολλές φορές πληγώνει. Όταν δε, υπήρξες και εσύ «μέρος της», ως πολίτης, συμμέτοχος στα καλά και κακά που συνέβησαν, ο πόνος είναι ακόμα πιο μεγάλος. Διότι, εκτός των άλλων, τα βάζεις και με τον εαυτό σου.
Μπορεί να μην είπες ψέματα. Να μην κορόιδεψες εκείνους που σε εμπιστεύονται. Μπορεί να μην ήξερες – ή σίγουρα δεν ήξερες – ότι οι δικές σου ικανότητες ήταν περιορισμένες.
Τουλάχιστον, εκείνους που μάζεψες γύρω σου, έν’ ασκέρι από αλλόκοτους ανθρώπους, που τους περιέφερες με καμάρι, λες και λιγουρευόσουν κι εσύ, ένα κομμάτι από την υπεροψία και τον ναρκισσισμό τους. Πιστεύεις πως είσαι άμοιρος ευθυνών;
Εάν όχι, πες μια συγγνώμη κανονική. Χωρίς «μα» και «μου»..
Εάν ναι, πάλι σε λάθος πορεία είσαι. Ξέχνα την Ιθάκη σου. Ό,τι ήταν να σου δώσει, το πήρες. Για σε, δεν έχει άλλο.
Ξεκινάς τώρα καινούργιο δρόμο, χωρίς όλο το αφήγημα που έστησες γύρω από τον εαυτό σου τότε.
Η κοινωνία, να ξέρεις, έχει άλλες παραστάσεις, και άλλες ανάγκες πια. Τα «go back Madam Merkel», δεν την ενδιαφέρουν, και δεν μασάει.
Ένα τεράστιο κομμάτι από νέους επιστήμονες, αλλά και από απλούς εργαζόμενους, έχουν πάει στο εξωτερικό και προκόβουν. Αν τους πεις «come back», θα γευτείς καταιγισμό από ειρωνεία. Διότι ό,τι και να τους τάξεις, κρατάνε οι ίδιοι την μοίρα στα χέρια τους.
Ξέρουν πολύ καλά, όπως και εκείνοι που μένουν εδώ, ότι εκεί που είναι, εκτός από τα καλοκαίρια τους, είναι καλύτερα. Πολύ καλύτερα.
Θέλουν να ξαναγυρίσουν. Πολλοί. Όχι μόνο για αυτό που λένε «πατρίδα», με πειθώ και με συγκίνηση, αλλά για να την υπηρετήσουν. Άσχετα εάν αυτή, πολλές φορές τους έχει απογοητεύσει.
Το μόνο που έχεις να κάνεις, όταν ξανα-ανακατευτείς, είναι να λες λίγα πράγματα, λογικά με τεκμηρίωση και με πειθώ. Να μεταφέρεις κάτι από την θέση «Α» στην θέση «Β», γιατί πιστεύεις ότι είναι καλύτερα εκεί, και να το ανακοινώνεις μετά. Όχι εκ των προτέρων – σ’ έφαγε και σένα αυτό το καταραμένο «θα».
Ξέχνα τo Go Back. Όπως τότε, έτσι και σήμερα πιο πολύ, ηχούν γελοία τα συνθήματα…
Με ξεπερνάει το γεγονός ότι, στην μεγάλη πλειοψηφία του το πολιτικό ρόστερ της Ελλάδος τώρα, είναι: Για γέλια. Για κλάματα. Για τα πανηγύρια. Για τα μπάζα. Για κλωτσιές. Για απόσυρση (αλλά κανένας δεν φεύγει). Αντικατοπτρισμός εκείνων που ψηφίζουν.
Εκτός από τα, ας πούμε «συμβατικά κόμματα», Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, και πιο κάτω δυσκολεύομαι. Έχουμε το μόνο εναπομείναν Κομμουνιστικό Κόμμα στην Ευρώπη, άντε και το ΑΚΕΛ, αλλά υπάρχει … κάποια διαφορά. Δεν θα κουραστώ να το λέω, κι ας σκυλιάζουν: Η Μαμά Εταιρεία, δηλαδή ο Κομμουνισμός, έχει κλείσει ή πνέει τα λοίσθια, κι όμως οι δικοί μας, σε Ελλάδα και Κύπρο, ακόμα κρατούν την Αντιπροσωπεία!
Τι να πεις; Φαίνεται πως υπάρχει πελατεία ακόμα. Κανείς δεν είναι τέλειος.
Από εκεί και πέρα στην Ελλάδα, χαίρε βάθος αμέτρητο!
Ο Τσίπρας γύρισε από το sabbatical του, και ήδη πλησιάζει έναν φιλελεύθερο σοσιαλισμό, ώστε να μπορεί να τσιμπήσει και από την Αριστερά, και από την Δεξιά.
Στα λίγα υπόλοιπα, κάτι ο Βγενόπουλος, κάτι η Καρυστιανού, κάτι ο Θεόπνευστος δάσκαλος και θεολόγος Δημήτριος Νατσιός, κάτι ο Φάμελλος που περίσσεψε, κάτι ο Κασσελάκης, κάτι ο Βαρουφάκης που ψάχνεται, κάτι η Κωνσταντοπούλου που την έχουν τώρα σε αναστολή, να μαζέψει δυνάμεις και να ξεσαλώσει όπως ξέρει, …, έ άντε και ο Δήμαρχος Αθηναίων, ο Δούκας, που βλέποντας το ΠΑΣΟΚ να προχωράει σαν σαλιγκάρι, όλο και κάτι έχει στο μυαλό του. Όσο έχει…
