Ο Αντόνιο Γκουτέρες προσπάθησε κατά τις εδώ επαφές του να πετύχει και κάτι συγκεκριμένο για να ανακοινώσει. Πρότεινε σε Χριστοδουλίδη και Έρχιουρμαν να συμφωνήσουν το ταυτόχρονο άνοιγμα των σημείων διέλευσης Μιας Μηλιάς και Αθηένου. Επειδή από τις προηγούμενες συζητήσεις δεν είχε προκύψει συμφωνία, οι άνθρωποι των Ηνωμένων Εθνών επεξεργάστηκαν νέο σχέδιο για το δρομολόγιο Αθηένου – Αγλαντζιά (μετά και την επίσκεψη της Ολγκίν στην περιοχή), και ο Γκουτέρες το πρότεινε ο ίδιος. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης το δέχθηκε, αλλά ο Έρχιουρμαν το απέρριψε.
Επειδή η κοροϊδία έχει και όρια, ευσεβάστως υποβάλλω ότι ο Έρχιουρμαν είναι τελικά μεγάλος υποκριτής. Και όσοι τον χειροκροτούν ακόμα και κατηγορούν την πλευρά μας που δεν ανοίγει τη Μια Μηλιά μόνο, ζουν μάλλον σε άλλο πλανήτη.
Τον περασμένο Φεβρουάριο όταν ήταν ξανά στην επικαιρότητα τα οδοφράγματα, ο Έρχιουρμαν έκανε ανασκόπηση των πρώτων εκατό ημερών της θητείας του και μίλησε αρκετά για τα ΜΟΕ, τα οποία όπως έλεγε τα θεωρεί ως το βαρόμετρο της ειλικρίνειας των δύο πλευρών. Κατηγορούσε τον Χριστοδουλίδη για μη ειλικρίνεια διότι επιμένει στην «transit διέλευση» για την Αθηένου – Αγλαντζιά. Αλλά το ενδιαφέρον είναι τι είπε για την απόρριψη από την πλευρά του. Ιδού ακριβώς τι έλεγε για να υπάρχει στην ιστορία του:
«Όταν λες transit διέλευση, αυτό σημαίνει προφανώς μια πολύ μεγάλη διαδρομή μέσα από τη νεκρή ζώνη. Δεν είμαστε εμείς που λέμε ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, αλλά τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη. Ο προϋπολογισμός της ΟΥΝΦΙΚΥΠ έχει μειωθεί και οι δυσκολίες που βιώνονται στη νεκρή ζώνη αντικατοπτρίζονται ήδη στις εκθέσεις του ΟΗΕ. Τώρα θα περάσει δρόμος από εκεί και θα διασφαλιστεί και η ασφάλεια αυτού του δρόμου; Δεν θέλω να παίξω το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών, αλλά τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη δεν το θέλουν αυτό. Επομένως, πρέπει να συζητάμε για τα εφικτά».
Τα έριξε στα Ηνωμένα Έθνη ο αφιλότιμος! Είναι τα Ηνωμένα Έθνη που δεν το θέλουν! Και μάλιστα, έχουν και οικονομικά προβλήματα και δεν θα μπορεί αυτός ο δρόμος μέσα από τη νεκρή ζώνη να έχει ασφάλεια. Λόγω του προϋπολογισμού της ΟΥΝΦΙΚΥΠ!
Τώρα που ήρθε επί τόπου ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και πρότεινε αυτό τον δρόμο, ο Έρχιουρμαν το απέρριψε, προφανώς ως φερέφωνο του στρατού κατοχής. Τι του είπε άραγε του Γκουτέρες. Ότι το απορρίπτει λόγω του προϋπολογισμού της ΟΥΝΦΙΚΥΠ;
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
«Αρκούμεθα εις την δημιουργίαν ανεξαρτήτου,
κυριάρχου και ενιαίου κράτους»
Επειδή στο πρόβλημα της ειλικρίνειας υπάρχει και ιστορικό βάθος, και με αφορμή την επίσκεψη Γκουτέρες, ο Σενέρ Λεβέντ μας θύμισε προχτές την πρώτη επίσκεψη Γενικού Γραμματέα. Ήταν ο Κουρτ Βάλντχαϊμ, που ήρθε κι αυτός να μας βοηθήσει. Το 1972. Ο Σενέρ κάνει αναφορά σε δημοσίευμα της τ/κ εφημερίδας «Μπόζκουρτ» για την ιστορική επίσκεψη. Βρήκε, έγραφε, μια είδηση που έλεγε ότι «οι ενώσεις τουρκικής αντίστασης και αγωνιστών εξέδωσαν μια κοινή ανακοίνωση απευθυνόμενες προς τον Κουρτ Βάλντχαϊμ. Δεν θα αποδεχτούμε μορφές λύσεις που δεν εγγυάται η Τουρκία» (7/6/1972). Το 1972 μιλάμε! Έγραφε, επίσης, ότι «η ελληνοκυπριακή πλευρά ετοιμαζόταν να ενοχλήσει με φωνές για ένωση τον Κουρτ Βάλντχαϊμ κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην Κύπρο».
Υπήρχαν σίγουρα κι αυτές οι φωνές στην ε/κ πλευρά. Αλλά, οι επίσημες φωνές, αυτές που εκπροσωπούσαν όλη την ε/κ πλευρά άλλα έλεγαν. Και έχει σημασία. Ανέτρεξα, λοιπόν, στον Φιλελεύθερο των ημερών που ήρθε ο Βάλντχαϊμ και πέρα από τις ειδήσεις για την ιστορική επίσκεψη που θα μας βοηθούσε Ε/κ και Τ/κ να βρούμε μια συνεννόηση, υπήρχε κι ένα άρθρο στην πρώτη σελίδα (6/6/1972) το οποίο αφού καλωσόριζε τον ΓΓ που θα ερχόταν το απόγευμα, και «προσθέτως πρός τας εγκάρδιους ευχαριστίας μας δια το ζωηρότατον ενδιαφέρον των Ηνωμένων Εθνών διά την Κύπρον», ο «Φ» καταγράφει τις απόψεις του «διά το πρόβλημά μας». Έγραφε, λοιπόν:
«Δικαιούμεθα να αξιώσωμεν το πλήρες αίτημα μας, εκείνο της αυτοδιαθέσεως, το οποίον ορθώς, δημοκρατικώς και ελευθέρως ασκούμενο θα εδείκνυεν ότι η συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού λαού επιθυμεί την Ένωσιν της ιδιαιτέρας πατρίδος του μετά της μητρός Ελλάδος. Αλλά δυστυχώς πολλοί γνωστοί λόγοι και παράγοντες δεν επιτρέπουν άνευ γενικωτέρων κινδύνων διά την ειρήνην μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας και διά την ειρήνην εις ευρυτέραν ίσως ακτίνα, να αξιώσωμεν επιτακτικώς την άσκησιν του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως. Και επιδεικνύοντες πολιτικότητα -αυτό που εζήτει και ο τέως μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών δρ Γκάλο Πλάζα- και κηδόμενοι της ανάγκης ειρήνης, απεδέχθημεν την παραχώρισιν. Και αρκούμεθα εις την δημιουργίαν ανεξαρτήτου, κυριάρχου και ενιαίου κράτους απηλλαγμένου του βραχνά των ξένων επεμβάσεων και των δικαιωμάτων τρίτων να ρυθμίζουν δι΄ απειλών και δια της χρήσεως βίας το μέλλον της πατρίδος μας.
Πέραν τούτου είμεθα έτοιμοι να δεχθώμεν την πλήρη κατοχύρωσιν των πραγματικών δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων συμπατριωτών μας υπό σαφείς εγγυήσεις των Ηνωμένων Εθνών…». Μιλούσε ακόμα για «συνθήκας ειρηνικής συμβιώσεως, αρμονικής συνεργασίας και από κοινού μερίμνης διά το καλόν της Κύπρου».
Αλλά «μέχρι σήμερον δεν παρετηρήθη θετική ανταπόκρισις εκ της άλλης πλευράς». Μέχρι σήμερον! Αυτή είναι η αλήθεια.
