Με τέτοια βαρίδια σε ποια επιφάνεια θα κρατηθούν;

Στον Γλαύκο Κληρίδη μπορεί κανείς να επιρρίψει ευθύνες για λάθη και παραλείψεις του. Άλλωστε, η κρίση του οποιοδήποτε για οποιονδήποτε είναι εξ ορισμού υποκειμενική.Υπάρχουν όμως πράγματα τα οποία κανείς δεν θα αμφισβητούσε, εντίμως τουλάχιστον, για τον πρώην Πρόεδρο. Δύο από αυτά δε κυρίως: την εντιμότητα και τη σοβαρότητά του. 

Ειδικά σε σχέση με το τελευταίο, τολμώ να υποθέσω ότι δεν θα ήταν καθόλου, μα καθόλου ευτυχής εάν έβλεπε την κατάσταση στην οποία  περιήλθε το κόμμα που ίδρυσε και το επίπεδο των επιγόνων του, λέμε τώρα, στην ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Ο ΔΗΣΥ σήμερα θυμίζει σενάριο σαπουνόπερας Β’ διαλογής. 

Ακόμα και σε στιγμές κρίσιμες για τον τόπο, τα όσα λένε και κάνουν περιστρέφονται γύρω από την κάψα διαφόρων για τις Προεδρικές του 2028. 

Ειδικά εκείνο το θλιβερό απολύτως προεκλογικό, μικροπολιτικό και κατινίστικο αφήγημα ότι φταίει η δική μας πλευρά για τον κίνδυνο ναυαγίου στον Κυπριακό είναι πραγματικά για να απορεί κανείς εάν ο σημερινός ΔΗΣΥ, η ηγεσία του όχι ο κόσμος, όσον άφησαν, είναι έστω σε θέση να χαλιναγωγήσει τις μωροφιλοδοξίες της και να ιεραρχήσει το συμφέρον του τόπου, πέρα από τη επαναλαμβανόμενη μικροπρέπεια του πράγματος.

Ο δε Αβέρωφ Νεοφύτου όταν είπε στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, εκείνο το «θα γίνουμε ακόμη καλύτεροι φίλοι αν όντως ξεπεράσεις το εμπόδιο ενός οδοφράγματος για να ανοίξει ο δρόμος για τη λύση», τι ακριβώς εννοούσε;

Ή για να το θέσω αλλιώς, όταν είναι ξεκάθαρο ότι η Τουρκία είναι που απέρριψε και τη συναινετική πρόταση Γκουτέρες, ο Αβέρωφ τι θα είχε κάνει εάν είχε εκλεγεί το 2023; Θα τους έλεγε δεν πειράζει για να ανοίξει το οδόφραγμα και συνεπώς ο δρόμος για τη λύση; 

Πώς θα ανοίξει ο δρόμος για τη λύση και γιατί; Πρότειναν δύο, τα δεχθήκαμε ως συνολικό πακέτο. Προτείναμε δύο, τα απέρριψαν. Ποιο είναι το αμάρτημα του Προέδρου;

Το δε τραγικότερο είναι πως ο Αβέρωφ δεν είναι αδαής. Διότι εάν όντως το εννοεί τότε θα πρέπει να παραδεχθεί ότι του διαφεύγουν και τα βασικά. Τα οποία καθόλου δεν του διαφεύγουν. Αν πάλι δεν το εννοεί, που αυτό συμβαίνει, τότε δημιουργεί κλίμα διχασμού για να τσιμπήσει υποστήριξη. 

Μόλις ξεχαστεί, κατά την προσφιλή του τακτική θα φορέσει τα τσαρούχια. Αλήθεια, είναι περιγραφή αυτή για οποιοδήποτε αξίωμα, πόσω μάλλον αυτό που ορέγεται και που του έγινε εμμονή;

Η δε Αννίτα, με έναν παρόμοιο τρόπο και αφού σόκαρε τους πάντες όταν (κατα)δέχθηκε να υποσχεθεί on camera στο Φειδία πράγματα που η ίδια δεν γίνεται να μην γνώριζε ότι ήταν ανέφικτα, απλά και μόνο για να εκλεγεί στην προεδρία της Βουλής, φαίνεται αίφνης να σήκωσε πολύ ψηλά τον αμανέ με τις βουλευτικές θεωρώντας ότι οι πάντες είναι ιδιοκτησία της. Η ατάκα για την Τίνα Παύλου ήταν η ενδεικτική της όλης νοοτροπίας και συμπεριφοράς. 

Το να συμπεριφέρεται το ΑΚΕΛ με αυτό τον τρόπο είναι αναμενόμενο.

Όμως το να λέει η Αννίτα το, όποιος δεν θέλει να δει τον τόπο να βουλιάζει ας έρθει μαζί μας, πώς ακριβώς τεκμαίρεται στις μέρες μιας κυβέρνησης η οποία καταγράφει τόσες επιτυχίες; Ο μηδενισμός, η απουσία εισηγήσεων και υλοποιήσιμων, η σταθερότητα μιας πολιτικού η οποία διακήρυττε ότι δεν την ενδιαφέρει το 2028 και τώρα ισοπεδώνει τα πάντα αλλά και όλα τα υπόλοιπα είναι που θα κρατήσουν τον τόπο στην επιφάνεια;

Τέλος άλλη μια αξιοσημείωτη περίπτωση είναι ο αντιπρόεδρος Γιάννης Καρούσος ο οποίος έχει μια πιο… έντονη, ας πούμε, εμμονή με τον Χριστοδουλίδη και ο οποίος τις προάλλες ξέσπασε, το γιατί δεν το ξέρει κανείς, με το: «Αρκετά μας ταλαιπώρησες, άφησέ μας ήσυχους!»

Κανείς δεν ξέρει τι τον ταλαιπωρεί. Βασική υποψία είναι πως μετά που έβαλε τα ποδήλατα στη ζωή μας για μία μέρα, το πιο σημαντικό του επίτευγμα, του λείπει η εξουσία για να κάνει κι άλλα θαύματα.

Αρκετά δεν έχουμε περάσει; Γιατί να πάμε πίσω, όταν επιτέλους τα αφήσαμε πίσω μας. Τόσος μαζοχισμός πια;