Το μέτωπο Τουρκίας- Ισραήλ μπορεί να επεκταθεί στην Κύπρο;

Την τελευταία εβδομάδα όλο και περισσότερο ενισχύεται ο ισχυρισμός -ας το θέσω έτσι- ότι ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος αποτελεί μία μεγάλη πιθανότητα στο (σύντομο) μέλλον. Ακόμα και αυτοί που νόμιζαν ότι ο Ταγίπ Ερντογάν και τα πιόνια του απειλούν την Ελλάδα και την Κύπρο για «εσωτερικούς λόγους» έχουν ανακρούσει πρύμναν και παραδέχονται πλέον και δημόσια, όχι μόνο ιδιωτικά, ότι τα πράγματα είναι οριακά.

Τουλάχιστον έτσι φαίνονται, αν και η ειδική αποστολή του ανθέλληνα αρχικατάσκοπου της Τουρκίας, Καλίν σίγουρα έχει σχέση με την κλιμάκωση που επιχειρεί καθημερινά η τουρκική ηγεσία. Η Τουρκία με πράξεις -σταμάτησε πια τα λόγια, που τα έπαιρνε ο αέρας- παραβιάζει κάθε έννοια κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Ελλάδας.

Ο Ερντογάν ισχυρίζεται χωρίς ντροπή, ανοικτά, δυνατά και “καθαρά”, μήπως ξυπνήσουν και οι τελευταίοι αιθεροβάμονες των «ήρεμων νερών», ότι κατοικημένα ελληνικά νησιά του Αιγαίου είναι δήθεν δικά του. Από που ως που; Με τη έωλη δικαιολογία ότι τα νησιά αυτά είναι πιο κοντά στην Τουρκία παρά στην Ελλάδα.

Η γεωγραφία είναι αμείλικτη όλες τις φορές. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν είχαν την τύχη να έχουν καλούς γείτονες, όπως π.χ. το Λουξεμβούργο. Έχουν την παραβατική Τουρκία και βρίσκονται κοντά, ιδιαίτερα η Μεγαλόνησος, σε μόνιμες εστίες πολέμου στη Μέση Ανατολή. Όλες οι προβλέψεις έχουν αναφορά ένα γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να «αγοράσουν» την ησυχία τους παραδίδοντας έδαφος ή υποκύπτοντας στις απειλές των κακών γειτόνων. Αντίθετα. Είμαστε υποχρεωμένοι να παλέψουμε για να προστατεύσουμε την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η Ελλάδα είναι πιο εύκολο να το πετύχει. Τα πράγματα στο στρατιωτικό πεδίο είναι πολύ καλά. Μπορεί να αμυνθεί με άνεση εναντίον της Τουρκίας. Η Κύπρος είναι μία άλλη περίπτωση. Είναι ήδη λαβωμένη από τον τουρκικό Αττίλα, και απλά μπορεί να κρατήσει τις γραμμές άμυνας της για λίγες εβδομάδες, αν και οι φήμες που κυκλοφορούν ομιλούν για στρατιωτική συνεργασία της Λευκωσίας με τα Ιεροσόλυμα.

Μοιραία, μία επίθεση εναντίον της Κύπρου, είναι και προσβολή κατά της Ελλάδας. Οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν έχουν καθορίσει και τα όρια αντίστασης. Διότι το μέτωπο μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ στο συριακό έδαφος, θα ξεσπάσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και έχει λογική η σκέψη υψηλά ιστάμενων αξιωματούχων ότι το μέτωπο αυτό θα μπορούσε να επεκταθεί και στην Κύπρο.

Οι συζητήσεις για την πιθανότητα να ανακοινώσει το Ισραήλ ότι οι τουρκικές κατοχικές δυνάμεις στην Κύπρο αποτελούν απειλή για το Εβραϊκό Κράτος, στο πρότυπο της Συρίας, μπορεί να αλλάξει δραματικά τις ισορροπίες στην ανατολική Μεσόγειο.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα δεχθεί τις τουρκικές δυνάμεις στη Συρία. Και θα το πράξει με κάθε θυσία. Ο υπουργός Άμυνας τα είπε ακόμα χειρότερα. Με τα σημερινά δεδομένα, σίγουρα το Ισραήλ δεν θα απελευθερώσει τη βόρεια κατεχόμενη Κύπρο μας. Όμως, εάν οι κατοχικές δυνάμεις της Τουρκίας, θεωρηθούν ότι απειλούν την ασφάλεια του Εβραϊκού Κράτους, τα πράγματα αλλάζουν άρδην.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Κυριάκος Μητσοτάκης σιωπούν. Δεν σχολιάζουν τις σχέσεις των χωρών τους με το Ισραήλ. Σίγουρα έχουν εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη των Αμερικανών αν και οι Ευρωπαίοι εταίροι τους δυσανασχετούν. Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι οι διεφθαρμένοι των Βρυξελλών δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την τουρκική κατοχή στην Κύπρο. Ενώ κυνηγούν τη Ρωσία για τη δική της εισβολή στην Ουκρανία, μίας χώρας μη μέλους της Ε.Ε., ούτε λένε -και το χειρότερο δεν κάνουν τίποτα- για να τιμωρήσουν και την Άγκυρα στο πρότυπο της ευρωπαϊκής στάσης έναντι της Μόσχας. Έτσι καλώς πράττουν, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας να κάνουν τα κουμάντα τους.

ΕΝΑ ΜΑΚΡΥ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Από τον περασμένο Ιούλιο, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο που γράψαμε με τον Κώστα Βενιζέλο, βασισμένο ξανά στα απόρρητα αμερικανικά έγγραφα, λαμβάνω μηνύματα γραμμένα με πολύ σκληρό τρόπο, εναντίον του Αρχιεπισκόπου και πρώτου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριου και του Γεωργίου Γρίβα, ηγέτη της ΕΟΚΑ του 1955-59 αλλά και της ΕΟΚΑ Β’, η ηγεσία της οποίας, δυστυχώς, συνεργάστηκε με τη Χούντα των Αθηνών για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Μού προκαλεί τεράστια εντύπωση ότι τα μηνύματα έρχονται από ανθρώπους που δεν ήταν καν γεννημένοι τον πικρό Ιούλιο του 1974, όταν η τότε αμερικανική κυβέρνηση «διευθέτησε» πρώτα το πραξικόπημα κατά του Μακάριου και μετά την τουρκική εισβολή. Γιατί τόσο μίσος, τόση οργή, ειδικά από νέα παιδιά, που προφανώς μάθανε λάθος την ιστορία.

Τι ωφελεί να συνεχίζεται η αντιπαράθεση των «μακαριακών» και των «γριβικών»; Τι θέλουν να αποδείξουν και οι μεν και οι δε, πέραν της συντήρησης ενός κλίματος που πάει την Κύπρο στα χρόνια πριν την τραγωδία μας;

Ακούστε: Θέλω να επαναλάβω, όπως εξήγησα σε κείμενα και συνεντεύξεις μου ότι δεν απλουστεύω καθόλου τα πράγματα. Αλλά είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι, σύμφωνα με το σχέδιο των συνωμοτών εντός και εκτός Κύπρου “αυτό έπρεπε να γίνει” και εννοώ το διπλό έγκλημα. Ο ανυπάκουος Μακάριος, πίστευε πραγματικά πως το νησί που κυβερνούσε ήταν ο ομφαλός της γης και ο ίδιος συνομιλητής ίσος με ίσους, των υπουργών Εξωτερικών των δύο υπερδυνάμεων: του Χένρι Κίσινγκερ και του Αντρέι Γκρομίκο. Ο  τελευταίος το χρησιμοποιούσε ασύστολα εναντίον του Μακάριου. Φυσικά δεν ήταν ο ομφαλός της γης… Το μπόι του ήταν μεγάλο για τον Ελληνισμό και μικρό για το παγκόσμιο διπλωματικό σκηνικό.

Αλλά, την ίδια στιγμή -και απαντώντας σε πολλά μηνύματα επ’ αυτού- δεν γίνεται να κατηγορείται ο Μακάριος ως ο απόλυτος υπεύθυνος για την τραγωδία της Κύπρου. Έλεος δηλαδή. Εάν ο Μακάριος ευθύνεται, τί να πούμε για τον Γεώργιο Γρίβα, που επαναλαμβάνω ότι πρόσθεσε ένα λεκέ στον Διγενή της ΕΟΚΑ, ο οποίος με τους αντάρτες του, έδιωξαν τους ανθέλληνες Άγγλους.

Ερωτώ: Γιατί, τον Σεπτέμβριο του 1971, ο Γρίβας εκτέλεσε την οδηγία της Χούντας των Αθηνών και ξεκίνησε ένα εμφύλιο, τον οποίο εκμεταλλεύθηκαν οι ξένοι για να υλοποιήσουν το διπλό έγκλημα του Ιουλίου του 1974. Μπορεί να μην ζούσε όταν έγινε το πραξικόπημα κατά του Μακάριου, αλλά είχε φυτέψει το σπόρο.

Από την άλλη πλευρά, και ο Μακάριος έχει μεγάλες ευθύνες. Ήταν και Αρχιεπίσκοπος και ως τέτοιος έπρεπε να προσπαθήσει «να τα βρει» με τον Γρίβα, τον οποίο κατά βάθος αγαπούσε. Αντ’ αυτού, έστησε ένα αυταρχικό αστυνομικό κράτος.

Αλλά, τα παραπάνω έγιναν πριν 52 χρόνια. Η Κύπρος μας παραμένει υπό τουρκική κατοχή. Αντί να μονοιάσουμε και να δούμε πως θα διώξουμε τους Τούρκους Αττίλες από την Πατρίδας μας, συνεχίζουμε ένα λυσσώδη εμφύλιο πόλεμο, που έδωσε την ευκαιρία στους ξένους να αλώσουν την Κύπρο μας;

Διότι στο τέλος-τέλος, εμείς που ακούμε τις ύβρεις τους απλά επειδή είμαστε συγγραφείς, δημοσιογράφοι και ερευνητές, τους βαρεθήκαμε. Και ναι, θα συνεχίσουμε να τους ασκούμε κριτική, και ναι, δεν θα σταματήσουμε να τους αντιμετωπίζουμε και να μην τους φοβόμαστε.

Δεν φοβόμαστε το «μπούλιγκ» τους, απορρίπτουμε το μίσος τους και τους απαντάμε ότι δεν αγαπούν την Πατρίδα, αλλά ηθελημένα ή άθελα εξυπηρετούν τον εχθρό, την ισλαμική Τουρκία. Δεν έχουν επιχειρήματα, δεν έχουν αποδείξεις για όσα υποστηρίζουν, ενώ εμείς έχουμε…  Δεν είναι δυνατόν να αγνοούν τον βρώμικο ρόλο του Χένρι Κίσινγκερ επειδή τους καθοδηγεί το μίσος για τον Μακάριο. Μα έλεος πια…