Όταν το γήπεδο μετατρέπεται σε αρένα

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Ένα περιστατικό στην Ολλανδία, που εκτυλίχθηκε στα γήπεδα την περασμένη εβδομάδα, δεν μπορεί παρά να αγγίζει και τη δική μας πραγματικότητα, καθώς τα φαινόμενα της οπαδικής βίας και η χρήση επικίνδυνων αντικειμένων, ιδιαίτερα των βεγγαλικών και των φωτοβολίδων, αποτελούν ένα πολύ γνώριμο και στη δική μας πραγματικότητα σκηνικό.

Η απόφαση των ολλανδικών αρχών για οριστική διακοπή αγώνων με την πρώτη χρήση φωτοβολίδας δεν έπεσε φυσικά σαν κεραυνός εν αιθρία. Μετά τον τραυματισμό φιλάθλων σε συγκεκριμένο παιχνίδι, η ταχύτητα με την οποία ενεργοποιήθηκαν άμεσα μηχανισμοί αποτροπής παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον, ήταν υποδειγματική. Για έναν αυτονόητο λόγο: η ανθρώπινη σωματική ακεραιότητα και η αξία της ζωής βρίσκονται πάνω από ο,τιδήποτε άλλο, ακόμη και από το ίδιο το αθλητικό θέαμα, όσο κι αν αυτό συναρπάζει.

Ξεκάθαρα είναι τα μηνύματα και για τη δική μας πραγματικότητα. Παρόμοια επικίνδυνα φαινόμενα μπορεί να πυροδοτηθούν ακόμη και από φαινομενικά ασήμαντες αφορμές, οι οποίες πολύ συχνά οδηγούν σε θλιβερούς απολογισμούς. Και ποιος δεν συμφωνεί ότι η ανοχή απέναντι στην παραβατικότητα, όχι μόνο στα γήπεδα αλλά παντού, θα πρέπει να είναι μηδενική; Δεν χωρούν εκπτώσεις ούτε και ημίμετρα σε περιπτώσεις όπου διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές. Είναι τόσο ξεκάθαρο αυτό.

Ιδιαίτερα στον χώρο του αθλητισμού, ο οποίος ως ιδεώδες αποτελεί πηγή ευγένειας, αλληλοσεβασμού και υγιούς συναγωνισμού, τέτοιες συμπεριφορές συνιστούν ευθεία εκτροπή από την ίδια την ουσία του. Όταν, αντί για το θέαμα και το αγωνιστικό πνεύμα, βλέπουμε τα γήπεδα να μετατρέπονται σε αρένες και πεδία βαρβαρότητας και μιας καλπάζουσας ανομίας, τότε δεν τραυματίζεται μόνο η εικόνα του αθλητισμού. Πλήττονται αξίες που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες σε μια ευνομούμενη αλλά και πολιτισμένη κοινωνία.

Η επίδειξη της αρμόζουσας ευαισθησίας και υπευθυνότητας από την ίδια την κοινωνία είναι, συνεπώς, επιβεβλημένη. Και αυτό πριν φθάσουμε στα χειρότερα και χρειαστεί να θρηνήσουμε θύματα.

Θα ήταν, ωστόσο, κοντόφθαλμο να περιοριστούμε σε μία και μόνο όψη του νομίσματος. Ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Τα όποια κατασταλτικά μέτρα θεραπεύουν, ενδεχομένως, τα συμπτώματα περισσότερο παρά τη βαθύτερη αιτία – παθογένεια. Μια πιο υπεύθυνη αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί βαθύτερη και δομική προσέγγιση.

Πολιτεία, εκπαιδευτικό σύστημα, αθλητικοί φορείς, κοινωνία και πολίτες οφείλουν όλοι να εγκύψουν με τη σοβαρότητα που απαιτείται στη διαμόρφωση μιας νέας κουλτούρας, ενός νέου πολιτισμού στον αθλητισμό. Να καλλιεργηθεί το ενδιαφέρον και η υγιής ενασχόληση και, σε καμία περίπτωση, ο φανατισμός, που συνιστά εκτροπή με όλα τα παρεπόμενά του.

Η καλλιέργεια αθλητικής παιδείας, η προαγωγή του «ευ αγωνίζεσθαι» και ακόμη και η διαμόρφωση μιας υγιούς οπαδικής συνείδησης, αποτελούν ισχυρά εχέγγυα για την αποφυγή ενός ανεπιθύμητου σκηνικού που επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε χρόνο..

Η καταστολή, λοιπόν, θα πρέπει να συμβαδίζει με την παιδεία. Γιατί η οποιαδήποτε ολιγωρία είναι πιθανό να μας καταστήσει, για ακόμη μία φορά, παθητικούς θεατές απέναντι σε όσα ανεπιθύμητα μας πλακώνουν κάθε χρόνο. Και ίσως κάποια στιγμή να μην υπάρχει η πολυτέλεια της εκ του ασφαλούς διαπίστωσης ότι θα μπορούσαμε να προλάβουμε…