Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Άκουσα χωρίς να το θέλω τη μεγαλόφωνη συζήτηση των διπλανών μου, καθώς ο ένας προσπαθούσε να πείσει τον άλλο να συναντηθεί με κάποιον «Αντρέα» και να τα βρει μαζί του, γιατί ουσιαστικά είναι «καλό παιδί» και τον παρεξήγησε… Μου θύμισε τους… αυτόκλητους μεσολαβητές που αφθονούσαν στο νησί, ιδιαίτερα στην επαρχία, την εποχή που δεν υπήρχαν πανεπιστήμια στην Κύπρο, ούτε εξειδικευμένα, μη χειρωνακτικά επαγγέλματα, ούτε η εξέλιξη του διαδικτύου.
Όταν πολλοί άνθρωποι ήταν… πολυτεχνίτες κι έκαναν λίγο απ’ όλα, για την επιβίωση τους – έκαναν τους ψυχολόγους, τους κοινωνιολόγους, τους συμβούλους γάμου και σχέσεων, τους προξενητές και τις προξενήτρες, πουλώντας στους άλλους κουτσομπολιά, πληροφορίες, υποτιθέμενες γνώσεις και καλές συμβουλές, μέχρι… αγγουράκια και ντομάτες και αβγά από το κοτέτσι τους! Γνώρισα έναν τέτοιο χαρακτηριστικό τύπο στην κυπριακή παροικία του Λονδίνου, όταν εργάστηκα εκεί πριν είκοσι χρόνια…
Σχεδόν καθημερινά ο «Τζόνυ» έμπαινε –απρόσκλητος, βέβαια– στην αίθουσα σύνταξης της εφημερίδας, άνοιγε κάτι σακούλια που κουβαλούσε και μας πρότεινε ν’ αγοράσουμε… σε τιμές ευκαιρίας, πότε παπούτσια φτηνά που αγόραζε από «κάτι Κινέζους» στο Πάλμερς Γκριν, πότε κοσμήματα, ρούχα, ζώνες, κινητά τηλέφωνα, μαγνητόφωνα, μέχρι φρούτα και λαχανικά. Μου είχε πει χαρακτηριστικά, ότι είχε βγάλει τα εισιτήρια για το ταξίδι των διακοπών του στην Κύπρο, μοσχοπουλώντας τα σύκα της συκιάς που είχε φυτεμένη στην αυλή του στο Σάουθγκεϊτ!. Ήταν δηλαδή ένας… freelance μικρομπίζνεσμαν, ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, ο fixer, αυτός που κανόνιζε τα πράγματα, ο μεσάζων, αυτός που μεσολαβούσε –με το αζημίωτο, βέβαια– για όλους και για όλα. Αν ήθελε κάποιος να πουλήσει ή να ενοικιάσει το σπίτι του, πήγαινε στον «Τζόνυ» και σε χρόνο μηδέν, του έβρισκε αγοραστή ή ενοικιαστή.
Αν ήθελε γυναίκα για γάμο, πάλι στον «Τζόνυ» πήγαινε, που του υποδείκνυε την… κατάλληλη, αφού τις ήξερε όλες και όλους στην παροικία – μια μέρα μου είπε ότι ήξερε «ποια είναι με ποιον», ήξερε αυτές που αποκαλούσε «εύκολες», ήξερε αυτές που αποκαλούσε «δύσκολες», ήξερε τα προσωπικά τους και τα πιο μυστικά χούγια τους. Κι ο «Τζόνυ» ήταν πάντα εκεί, για να ενώνει τα κομμάτια που έλεπαν, για να φτιάχνει τις καταστάσεις, για να ρεγουλάρει τις δυσλειτουργίες και να κρατεί γερές τις γέφυρες που ένωναν τον έναν με τον άλλο, τους ανθρώπους της παροικίας. Είκοσι χρόνια μετά, δεν ξέρω αν ο «Τζόνυ» ζει ή αν πέθανε.
Αλλά και να πέθανε, είμαι σίγουρος ότι περνά καλά εκεί που είναι, αφού κάτι θα… κανόνισε με τον Κύριο! Κι αν δεν… υπάρχει Κύριος, θα τον έφτιαξε με τα ίδια του τα χέρια, κάνοντας τα γνωστά ζογκλερικά του κόλπα…
