Η μαγεία της συνύπαρξης

Το βράδυ της περασμένης Τετάρτης είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια σειρά από ντοκιμαντέρ με τίτλο «Stories from the Wild», παραγωγή της ομάδας Treehousefilms, δουλειά από ψυχής και ταλέντου του Κωνσταντίνου Χρίστου [γέννημα και αποτέλεσμα Αγρού και βιβλίων] και μιας πλειάδας ανθρώπων με ένα σπάνιο και πολύτιμο δόσιμο για το περιβάλλον.

Επέστρεψα στο σπίτι καταγοητευμένη, έσχισα το κείμενο που είχα γράψει για τον Πλανητάρχη και την ομιλία που τόλμησε να εκστομίσει ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης κι έδωκα τόπο στη συνύπαρξη και στον θαυμαστό και ευαίσθητο κόσμο της φύσης που είναι ανώτερος των ανθρώπινων φιλοδοξιών, αλλά δυστυχώς και έρμαιο των αποφάσεών τους.

Ξέχασα τον Τραμπ και τον αμοραλισμό του και συνάντησα τον υπέροχο και πολύτιμο κόσμο του Κωνσταντίνου και του Παναή. Παράλληλα σκέφτηκα τον δικό μας Πρόεδρο που εκείνη την ώρα ακριβώς ελπίζω να μιλούσε για τη πολυπόθητη συνύπαρξη και των ανθρώπων του Κόσμου της Κύπρου.

Παρακολούθησα μαγεμένη ιστορίες για το ανθρωποπούλι και πώς βοήθησε να μειωθούν τα τρωκτικά, για τα κοινά μονοπάτια ανθρώπων και αρκούδων, για τον ήχο ενός ποταμού που ξαναβρήκε τον δρόμο του και τέλος- τέλος είδα τη συγκινητική ιστορία του Παναή, της μικρής φώκιας που έχασε τη μητέρα της και βρήκε τον Χάρη Νικολάου του Υπουργείου Γεωργίας!

Μια βραδιά με έναν κόσμο διαφορετικό σε έναν τόπο διαφορετικό. Βρεθήκαμε όλοι στο Αντωνάκης Μπαρ και πίσω στον χρόνο όπου ο πατέρας της Ξένιας Αγρότου άνοιξε το 1936 [πρώτα στην Ερμού] και μετά το ’48 στη Βασιλείου Βουλγαροκτόνου έναν χώρο συνεύρεσης, ένα εστιατόριο και μπαρ με κέφι, καλαισθησία και αγάπη για τούτη την πόλη που «μάσιεται» ακόμα να βρει τα πόδια της, συχνά με τους πιο λανθασμένους τρόπους.

Μια αίθουσα γεμάτη από μια πάλλουσα νεολαία με μια φρεσκάδα και αμεσότητα που μόνον εκείνη μπορεί να δημιουργήσει. Παρέα με αυτά τα νεαρά παιδιά λειτουργοί του Υπουργείου Γεωργίας, μια ομάδα ανθρώπων που επιτελεί ένα θαυμαστό έργο για όλους, παρά τα όλα όσα αρνητικά που τους καταλογίζουμε καθημερινά, τσουβαλιάζοντάς τους κάτω από τον τίτλο «δημόσιος υπάλληλος».

Κοινός παρονομαστής όλης αυτής της προσπάθειας μια λέξη: συνύπαρξη με ό,τι υπάρχει γύρω μας, ένα modus vivendi, που πρέπει ν’ ανακαλύψουμε όλοι αν θέλουμε ο πλανήτης να συνεχίσει να υπάρχει μελλοντικά.

Παρακολουθήσαμε την ιστορία του πανέμορφου ανθρωποπουλιού με το διαπεραστικό βλέμμα που καταφέρνει να επιφέρει μόνο του λύσεις στο πρόβλημα των τρωκτικών που ταλανίζουν ολόκληρες κοινότητες με επιπτώσεις τόσο στην ζωή και την οικονομία, αλλά και στην αντοχή των ανθρώπων.

Μάθαμε πολλά, για τις κατασκευές φωλιών που προσφέρει το ίδιο το Υπουργείο, για την υπηρεσία που έχει την ευθύνη της συντήρησης και του καθαρισμού των φωλιών και για το παράδοξο να παραχωρείται ακόμη «το σιταρούδι» από το ίδιο το Υπουργείο.

Μια κινηματογράφηση που προϋποθέτει εγρήγορση, υπομονή και καρτερικότητα. Η ομάδα καραδοκεί με σύνεση, είδαμε το ανθρωποπούλι να κουβαλά στο στόμα του μια νυφίτσα και να την παίρνει στα μικρά του. Σε μια μέρα μέτρησαν ένα ανθρωποπούλι να φέρνει 26 νυφίτσες. Μια κινηματογράφηση εκπληκτική, γεμάτη ευαισθησία και συναίσθημα, ο Κωνσταντίνος επιμένει να σέβεται και να μην ενοχλεί με την παρέμβασή του.

Ακολούθησε η ιστορία των κοινών μονοπατιών αρκούδων και κατοίκων μιας δύσβατης και δασικής περιοχής στην Ιταλία, αλλά και στην Ελλάδα. Μια αναγκαία συνύπαρξη για να μπορεί ο κάθε κάτοικος να ζει ανενόχλητος, ν’ αναιρεί τον φόβο με τη γνώση και να χαίρεται ό,τι υπάρχει γύρω του, προσφέροντας τον αναγκαίο χώρο και για την αρκούδα που είναι μέρος του κόσμου του.

Παρακολουθήσαμε συνεντεύξεις από άτομα που χειρίστηκαν αυτήν την αναγκαία αλληλοπεριχώρηση, τη σχέση παιδείας και ενημέρωσης και το πώς αυτή η συμβίωση έφερε μια νέα πνοή στα ξεχασμένα χωριά.

Με γοήτευσε ιδιαίτερα η ιστορία του ποταμού Λίρι στην Ιταλία που ξαναβρήκε τον δρόμο του γιατί η τοπική κοινότητα αποφάσισε να κατεδαφίσει μια παλιά ανθρώπινη επέμβαση που παρενοχλούσε την όδευσή του. Επέστρεψαν τα ψάρια, τα πουλιά και η μελωδία του ήχου του νερού που ρέει ελεύθερα πια, αλλά και η χαρά των ανθρώπων που έβλεπαν τούτο το θαύμα της φύσης να ανακτά και πάλι τη θέση που του αρμόζει.

Και έφθασε η ώρα του Παναή. Όλοι τον περιμέναμε γιατί ξέραμε από τα ΜΜΕ την ιστορία της μικρής φώκιας που έχασε τη μητέρα της.

Συγκλονισμένοι παρακολουθήσαμε τη διάσωση, τη μεταφορά της στην Αθήνα στο ειδικό νοσοκομείο, την επιστροφή και την απελευθέρωσή της στα νερά του νησιού μας. Εξαίσια κινηματογράφηση, σωστή πληροφόρηση, ωραία μουσική, πλάνα κοντινά της μούρης του που έφεραν δάκρυα στα μάτια, μαγικά πλάνα των καθαρών θαλασσών μας.

Η συζήτηση που ακολούθησε έδειξε πόσο αυτή η βιωματική σχέση είναι αναγκαία για μια σωστή δουλειά, πόσο η συνεργασία με τους τόπακες είναι προϋπόθεση, όλοι τόνισαν ότι η ενασχόληση με το περιβάλλον, τη διάσωση και την προστασία του έχει ως ραχοκοκαλιά την ανάγκη συνύπαρξης.

Πήγα πίσω στην περίφημη συνεδρία της Βουλής που κάλεσε το ΕΛΑΜ και οι κυνηγοί και ντράπηκα, είδα στην τηλεόραση τις απαράδεκτες απαιτήσεις των κυνηγών, παρακολουθώ την καταστροφή που γίνεται καθημερινά και παντού στον τόπο μας και χαίρομαι που υπάρχουν ακόμη φωνές όπως αυτή του Treehousefilms του Κωνσταντίνου Χρίστου και των λειτουργών του Υπουργείου Γεωργίας που αντέχουν στις αφόρητες πιέσεις της ανάπτυξης και συνεχίζουν απτόητοι να παράγουν έργο σωτηρίας, όχι μόνον για το περιβάλλον, αλλά για τον καθένα μας. Ας τους στηρίξουμε όλοι.

Ελεύθερα, 27.09.2026