Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Τον φόβο και τη ψυχική αναστάτωση ανδρών και γυναικών αιτητών/τριών ασύλου στην Κύπρο, καταγόμενων από αφρικανικές χώρες, αλλά και την εμπειρία της χειραγώγησης και του ελέγχου που υφίσταται αυτά τα άτομα από διακινητές και σωματέμπορους, περίγραψε σε επαγγελματίες πρόληψης και καταπολέμησης της εμπορίας προσώπων, ο Stephan Noel Tchounanteu, ιδρυτής και διευθυντής της οργάνωσης TapSeu Pouh («Χέρι-Χέρι Μαζί») που διευθύνεται από πρόσφυγες στην Κύπρο.
Ο Stephan που κατάγεται από το Καμερούν, παρευρέθηκε μαζί με δύο γυναίκες-μέλη της οργάνωσης, τη Joyce και τη Raïssa, στην εκπαίδευση με τίτλο «Αναγνώριση και χειρισμός θυμάτων εμπορίας προσώπων – διερεύνηση υποθέσεων» που πραγματοποιήθηκε στις 23-25 Σεπτεμβρίου 2026 στο Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής στη Λευκωσία, με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ενόψει της αυριανής Πανευρωπαϊκής Ημέρας Κατά της Εμπορίας Προσώπων που είναι η 18η Οκτωβρίου. Στην εκπαίδευση συμμετείχαν μέλη της Αστυνομίας Κύπρου και των βρετανικών Βάσεων, αξιωματικοί της ελληνικής και βρετανικής Αστυνομίας, λειτουργοί κρατικών Υπηρεσιών (Κοινωνικής Ευημερίας, Ψυχικής Υγείας, Ασύλου) και του υπουργείου Δικαιοσύνης και επιθεωρητές Εργασιακών Σχέσεων.
Ο Stephan Tchounanteu και οι δύο γυναίκες-μέλη της Tapseu Pouh ανέφεραν ότι ο έλεγχος που ασκείται σε αιτητές ασύλου, «ξεκινά πολύ πριν από την αναχώρηση τους από την πατρίδα τους» και γι’ αυτό οι ιστορίες τους ακούγονται ίδιες και οι αιτήσεις ασύλου συνήθως απορρίπτονται. Υπογράμμισε ότι «ένα άτομο που ζητά άσυλο, έφυγε για κάποιον λόγο. Όμως, πριν από την πρώτη του συνέντευξη, ένας διακινητής ή ένας μεσάζοντας, του υποβάλλει τι να πει. Κι επειδή μόλις έχει φτάσει στην Κύπρο και φοβάται, ακολουθεί τη συμβουλή.
Όμως, η πραγματική του/της ιστορία, παραμένει κρυμμένη. Η εμπορία ανθρώπων, σπάνια ξεκινά από τον διακινητή, ξεκινά από τον φόβο του θύματος». Ο Stephan αναφέρθηκε στην κουλτούρα χωρών όπως το Καμερούν, η Νιγηρία και μεγάλο μέρος της υποσαχάριας Αφρικής, όπου «η πίεση που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, διαμορφώνει ανθρώπους που έχουν μάθει να υπακούν και να σιωπούν. Π.χ. μια κοπέλα μπορεί να δοθεί ως υπόσχεση για την εξόφληση ενός χρέους. Μια χήρα μπορεί να αναγκαστεί να παντρευτεί τον κουνιάδο της για να κρατήσει τα παιδιά της. Ένα παιδί με αναπηρία, μπορεί να θεωρηθεί κατάρα, με τη μητέρα να κατηγορείται για μαγεία».
Πρόσθεσε ότι «σε αυτές τις παραδόσεις, προστίθενται η φτώχεια και η αμορφωσιά, η διαφθορά ηγετών, οι πόλεμοι και η καταστολή των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. Σήμερα πολλοί αρνούνται να υποστούν όσα υπέστησαν οι γονείς τους και αναγκάζονται να φύγουν, γιατί κινδυνεύουν. Ωστόσο, η φυγή δεν εξαλείφει τον κίνδυνο, ο φόβος τους ακολουθεί και είναι σημαντικό να ακούγεται η φωνή τους».
