Δεν μπορεί να υπάρξει κανονικό κράτος με φυλετικό διαχωρισμό

Σχολιάζοντας κείμενο της στήλης για την εκ περιτροπής προεδρία, ο γνωστός νομικός και πολιτικός, Γιώργος Κολοκασίδης, μου έστειλε το εξής μήνυμα:

«Το πρόβλημα της εκ περιτροπής προεδρίας δεν είναι μόνο η μη διευθέτηση της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Έχω την άποψη ότι το ζήτημα είναι πολύ πιο θεμελιακό. Είναι το γεγονός ότι εδραιώνεται η φυλετικότητα της λύσης. Είναι το πρόβλημα ότι μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού, αντιδημοκρατικά, θα υποχρεώνεται να δεχθεί πρόεδρο τον οποίο δεν θα έχει υπερψηφίσει. Είναι το γεγονός ότι, λόγω και της μη αποχώρησης των εποίκων (ούτε συζητείται πλέον κάτι τέτοιο) ο πρόεδρος αυτός κατά πάσα πιθανότητα θα είναι έποικος διότι οι έποικοι είναι πολλαπλάσιοι των γηγενών Τουρκοκυπρίων συνεπώς οι πιθανότητες είναι τέτοιες.

Είναι το γεγονός ότι η αναλογία 2:1 ούτως ή άλλως δεν ανταποκρίνεται στην νόμιμη πληθυσμιακή αναλογία. Είναι εν τέλει και το γεγονός ότι γίνεται αποδεκτή από τον πρόεδρο, έστω υπό όρους, τέτοια ρύθμιση χωρίς ενημέρωση, χωρίς έγκριση των πολιτών. Και ας μην λεχθεί ότι αυτό είναι παραχώρηση Αναστασιάδη. Λόγω μη κατάληξης σε συμφωνία ο Πρόεδρος μπορεί να επαναδιαπραγματευθεί ό, τι θέλει. Αντ’ αυτού όμως ο Πρόεδρος το επαναβεβαιώνει δια της επιμονής του για καταγραφή των συγκλίσεων».

Συμφωνώ με όλα αυτά, κατά καιρούς έγραψα και πολλά άλλα επιχειρήματα που απορρίπτουν την εκ περιτροπής προεδρία ως μια λογική, τίμια, δίκαιη, δημοκρατική διευθέτηση για ένα κανονικό κράτος, όπως πρέπει να είναι η Κύπρος μετά τη λύση. Αυτό που προσπάθησα να πω τις τελευταίες μέρες, λόγω της επιμονής του Έρχιουρμαν να θέτει την αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας ως προϋπόθεση για να δεχτεί την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, είναι ότι στο πλαίσιο ενός διαλόγου θα συζητούσαμε ΚΑΙ αυτό το ενδεχόμενο αν με αυτό θα εξαφανιζόταν η Τουρκία από την Κύπρο.

Είναι παράλογο να μας ζητούν να την δεχτούμε προκαταβολικά για να δείξουμε στους Τουρκοκύπριους καλή πρόθεση όταν οι ίδιοι δεν συζητούν καν την αποχώρηση του κατοχικού στρατού και την κατάργηση των τουρκικών εγγυήσεων. Οφείλουμε, λοιπόν, να δώσουμε ξεκάθαρη απάντηση: Αν δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούν να κτίσουμε ένα κανονικό ανεξάρτητο κράτος χωρίς στρατό κατοχής και τουρκικό έλεγχο, δεν υπάρχει περίπτωση ούτε καν να συζητήσουμε την εκ περιτροπής προεδρία.

Το δικό μας πρόβλημα είναι ότι υπάρχει η αντίληψη ακόμα και ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία των Ελληνοκυπρίων, ότι ούτε θα απαλλαγούμε από την Τουρκία, ούτε θα κτίσουμε πραγματικά ενωμένη Κύπρο, αλλά παρόλ΄ αυτά θα μοιραστούμε τη διοίκηση της Κύπρου με τους Τουρκοκύπριους, τους έποικους, τον Τούρκο πρέσβη ή τον Τούρκο αντιπρόεδρο που έχει την ευθύνη του Κυπριακού εκ μέρους της Άγκυρας.

Οι κοινωνίες των ανθρώπων ωριμάζουν με δημοκρατικές αρχές και ανθρώπινες αξίες, δεν ωριμάζουν επειδή τους το επιβάλλει ένας στρατός κατοχής ή ένα καθεστώς Απαρτχάιντ. Τουρκοκύπριοι πολιτικοί (και ο Έρχιουρμαν) επιμένουν να λένε ότι δεν μπορούν να διανοηθούν ότι ένας Τουρκοκύπριος δεν μπορεί ποτέ να είναι πρόεδρος.

Ούτε εμείς, όμως, μπορούμε να διανοηθούμε την επιβολή οποιουδήποτε στην προεδρία του κράτους δια της δύναμης των τουρκικών όπλων. Μόνο στα πραξικοπήματα που στήνουν δικτατορίες συμβαίνει αυτό. Είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για να εμπλακούμε σε νέες περιπέτειες. Το έχω ξαναγράψει εδώ. Αυτή η συνταγή ενισχύει τον φυλετικό διαχωρισμό και δυναμιτίζει της αρχές της δημοκρατίας ή και της ομοσπονδίας.

Η εκλογή ενός τ/κ από το λαό δεν μπορεί να αποτραπεί αν βασίζεται στη δημοκρατία. Μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να ξεπεράσει ένας Τ/κ τα ποσοστά της κοινότητας του. Αλλά, μόνο όταν τον ψηφίσουν Ε/κ θα είναι το τέλος της περιπέτειάς μας και η θεμελίωση ενός δημοκρατικού κράτους των Κυπρίων. Όσο θα επιτρέπουμε, Ε/κ και Τ/κ, στην Τουρκία να επιβάλλει κατοχικούς όρους δεν πρόκειται να φτάσουμε στην ωριμότητα άλλων κρατών.

Όσα συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο, με δημοκρατικά εκλεγμένους προέδρους, δήμαρχους ή και διορισμένους υπουργούς, θα έπρεπε να είναι τα καλύτερα παραδείγματα για να έχουμε όλοι τις απαντήσεις που ζητούμε στις ανησυχίες μας.