Αυτό ήταν ένα από τα συνθήματα των διαδηλωτών σχετικά με την τρομερή σύγκρουση των τραίνων στα Τέμπη με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους 57 άνθρωποι και να τραυματιστούν πολλοί άλλοι. Ασύλληπτη τραγωδία αλλά και απίστευτη ανευθυνότητα και των άμεσα υπεύθυνων (σταθμάρχη) αλλά και αυτών (πιο ψηλά) που ήσαν υπεύθυνοι να ελέγχουν το σταθμάρχη. Αφήνονται τα πράματα να λειτουργούν στον αυτόματο πιλότο και μόλις συμβεί κάτι στραβό βρίσκεται ο αποδιοπομπαίος τράγος και λήγει το θέμα.
Αλλά ας μην ισχυριστούμε ότι μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν τέτοια δυστυχήματα.
6 Ιουλίου 2013, ώρα 1.15 ξημερώματα στο χωριό Lac-Mégantic, Quebec, Καναδάς. Μια εμπορική αμαξοστοιχία με 73 βαγόνια που μετάφεραν ακατέργαστο πετρέλαιο σταμάτησε σε γειτονικό χωριό σε απόσταση 11 χλμ. Δεν υπήρχαν επιβάτες και ο οδηγός που ήταν μόνος του, στάθμευσε το τραίνο στην κεντρική γραμμή χωρίς να ενεργοποιήσει τα χειροκίνητα χειρόφρενα και αφού επιβιβάστηκε σε ταξί απομακρύνθηκε. Μια μικρή κλίση του εδάφους (μόλις 1,2%), και ελαττωματικά φρένα, είχαν ως αποτέλεσμα το τραίνο με σβηστά τα φώτα να αρχίσει να κινείται προς τα πίσω. Φτάνοντας στο χωριό Lac-Mégantic με ταχύτητα 105 χλμ/ώρα, 6 φορές πιο μεγάλη από την κανονική για εκείνο το σημείο, εκτροχιάστηκε με αποτέλεσμα να χυθεί το πετρέλαιο και να γίνει έκρηξη. Μια μεγάλη περιοχή, ακτίνας 1 χλμ κάηκε ολοσχερώς. Το πετρέλαιο χύθηκε στους υπονόμους, ξεπηδούσε σε διάφορα άλλα σημεία και έμπαινε στα υπόγεια. Κάτοικοι που αρχικά θεώρησαν ότι επρόκειτο για σεισμό έτρεξαν έξω και κάηκαν. Χίλια άτομα χρειάστηκε να εκκενωθούν λόγω του τοξικού καπνού. Η φωτιά έκαιε δύο συνεχόμενες μέρες. Συνεπεία της έκρηξης πέθαναν (κάηκαν) 47 άνθρωποι και κατεδαφίστηκαν 36 κτίρια, όλο το κέντρο του χωριού. Πέντε πτώματα δεν βρέθηκαν ποτέ, εξαχνώθηκαν λόγω της ψηλής θερμοκρασίας. Τα τοπικά ληξιαρχικά και συμβαιολογραφικά γραφεία του χωριού, η βιβλιοθήκη, η τράπεζα, το ταχυδρομείο και άλλα ιστορικά κτίρια κάηκαν.
Η έρευνα που ακολούθησε κατέδειξε, παραλείψεις ασφάλειας, ελαττωματικά φρένα, ελλειμματικές διαδικασίες λειτουργίας, αδύναμη ρυθμιστική εποπτεία, έλλειψη πλεονασμού ασφάλειας. Για παράδειγμα, η μηχανή του τραίνου είχε επισκευαστεί λίγους μήνες πριν αλλά εξακολουθούσε να υπερθερμαίνεται που ήταν και η αιτία που άρχισε η φωτιά και μετά έγινε η έκρηξη.
Εκτός απο ατυχήματα με τραίνα συμβαίνουν και άλλα εξ ίσου απίστευτα, όπως την καταστροφή στο χωριό Aberfan της Ουαλίας.
21 Οκτωβρίου 1966: Θάφτηκαν ζωντανοί κάτω από τόνους λάσπης 144 άνθρωποι (28 ενήλικες, 116 παιδιά).
Το χωριό βρισκόταν στην κοιλάδα, ενώ στον παρακείμενο λόφο υπήρχε ανθρακωρυχείο με έντονη εξορυκτική διαδικασία για χρόνια που δημιουργούσε ένα σημαντικό όγκο αποβλήτων σε τεράστιους σωρούς. Είχαν δημιουργηθεί 7 όγκοι χώματος, το μεγαλύτερο απ’ όλα έφτανε μέχρι 34 μέτρα ύψος. Μετά από καταρρακτώδεις βροχές τριών βδομάδων ο ψηλότερος σωρός (227,000 m3 χώματα, χημικές ουσίες, κάρβουνο και στάχτη) άρχισε να κατρακυλά προς την κοιλάδα. Η μαύρη «χιονοστιβάδα» συνάντησε πρώτα δύο φάρμες σκοτώνοντας όλους εκεί και προχώρησε προς το σχολείο που μόλις είχε αρχίσει τη λειτουργία του και μετά σε όλα τα παρακείμενα σπίτια. Ο όγκος κατολίσθησης δημιουργούσε ένα εκκωφαντικό θόρυβο και κινείτο με ταχύτητα μέχρι 34 χλμ/ώρα και είχε ύψος σε κάποια σημεία που έφτανε τα 9,1 μ. Στο δημοτικό σχολείο θάφτηκαν ζωντανοί 5 δάσκαλοι και 109 παιδιά ηλικίας μεταξύ 7-10 χρονών. Άλλοι 6 ενήλικες και 29 παιδιά τραυματίστηκαν. Όσοι από το χωριό (5.000 κάτοικοι) επέζησαν είχαν ψυχολογικά προβλήματα σε όλη τους τη ζωή.
Εξιστορώντας ανάλογα περιστατικά διερωτάσαι πώς είναι δυνατόν να γίνουν τόσα εξόφθαλμα εν δυνάμει ατυχήματα. Και όμως…
