ΜΕΤΑ από μια δίμηνη, σχεδόν, ταλαιπωρία, μέσα σε ένα κλίμα έντασης κι αντιπαράθεσης, η κρίση στην παιδεία φαίνεται να υπάρχει φως. Παρακολουθήσαμε λευκές απεργίες, συναντήσεις στο υψηλότερο επίπεδο και δημοψηφίσματα. Θα μπορούσε, βέβαια, το θέμα να έληγε νωρίτερα και χωρίς να βιώσουμε όλα αυτά που παρακολουθήσαμε εκ του σύνεγγυς. Τις δηλώσεις, αντιδηλώσεις, τα ατελείωτα τηλεοπτικά πάνελ, τις συνεδριάσεις στη Βουλή, τις μυστικές επαφές, ολονύκτιες διαβουλεύσεις. Αυτό που έπρεπε να γίνει αρχικά, έγινε στο τέλος.
ΕΑΝ ο στόχος της κυβέρνησης ήταν να μειώσει το… λίπος που υπάρχει στην εκπαίδευση, αυτό θεωρούμε πως θα είναι δύσκολο να γίνει μετά τα όσα έγιναν. Εάν στόχος της κυβέρνησης ήταν ο εξορθολογισμός στην παιδεία, αυτό που θα προκύψει μέσα από τον διάλογο, ενδέχεται να είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, φαίνεται από το έγγραφο, που συνδιαμορφώθηκε.
ΔΕΝ πρόκειται να αναζητήσουμε ποιος κέρδισε και ποιος έχασε. Για την κοινωνία αυτά είναι ψιλά γράμματα. Για την κοινωνία εκείνο που έχει σημασία είναι η ομαλότητα και η έναρξη κανονικά της σχολικής χρονιάς. Σημασία έχει αυτή η κρίση να μην έχει αντίκτυπο στα παιδιά, τα οποία τίποτε δεν φταίνε. Βρέθηκαν στη μέση μιας αντιπαράθεσης, κατά την οποία οι εμπλεκόμενοι επικαλούνταν τα παιδιά.
ΤΟΣΟ η κυβέρνηση όσο και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις, η ηγεσία τους, κρίνονται από τους πολίτες για τη διαχείριση που έχουν κάνει. Και θεωρούμε πως υπάρχει μια διαμορφωμένη εικόνα στην κοινή γνώμη για το τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε ή ποια θα ήταν η εν γένει συμπεριφορά των εμπλεκόμενων.
ΟΛΑ αυτά θα περάσουν σε δεύτερη μοίρα όταν θα αρχίσει ο διάλογος, ο οποίος ελπίζουμε να αποδώσει και να καταλήξει σε μια συμφωνία. Αυτό που προέχει μέχρι και την επίτευξη συμφωνίας είναι οι αποδώσεις εκπαιδευτικών και μαθητών στα σχολεία. Κοντολογίς, η ποιότητα και το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας. Γιατί, πραγματικά, αυτό έχει σημασία για όλους και όχι η μοριοδοτήσεις και η ανακατανομή του χρόνου, οι απαλλαγές και οι εξαιρέσεις. Είναι κι αυτά μέσα στο γενικό πακέτο των συζητήσεων και μέρος του ζητήματος που πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από μια συμφωνία. Όμως, όπως και για κάθε άλλο ζήτημα έτσι και σε αυτό χρειάζεται ιεράρχηση των θεμάτων συζήτησης και των στόχων. Και για εμάς στρατηγός στόχος, ύψιστη προτεραιότητα είναι η ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας. Και αυτό που προέχει –κι αυτό κρίνεται εκ του αποτελέσματος– είναι η αναβάθμιση της παιδείας. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί όταν υπάρχει ομαλότητα και «ειρήνη». Αυτό θα επιτευχθεί πρωτίστως όταν συνεργαστούν στενά και παραγωγικά όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές. Για το καλό των παιδιών και όχι για το γόητρο και τα προσωπικά κέρδη. Συνεπώς είναι μονόδρομος και κανένας από τους εμπλεκόμενους δεν έχει άλλη επιλογή.
