Οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους -και πολύ καλά έκαναν- για να δείξουν την ανησυχία τους για το περιβάλλον και να απαιτήσουν τη λήψη μέτρων για προστασία του πλανήτη και συνέχιση της διαβίωσης του ανθρώπινου γένους σε αυτόν. Η προστασία του πλανήτη όμως δεν είναι κάτι αόριστο. Σε αυτήν συμβάλλουμε όλοι με τον τρόπο ζωής μας. Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να τον αλλάξουμε; Μπορούμε, για παράδειγμα, να ζήσουμε χωρίς κλιματιστικό; Μπορούμε να μειώσουμε τα αεροπορικά μας ταξίδια; Ακόμα και κάποιες από τις κοντινές μετακινήσεις μας στην καθημερινότητα μπορούμε να τις κάνουμε με τα πόδια ή με ποδήλατο;
Οι μαθητές που έλαβαν μέρος στις διαμαρτυρίες μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό απόκτησης ενός νέου κινητού και τη διαρκή αντικατάσταση του; Μπορούν να περιορίσουν τις αγορές τους σε ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ έστω κι αν δεν θα χαρακτηρίζονται trendy; Μπορούν να μην παραγγέλλουν κάθε βράδυ έτοιμο φαγητό που φθάνει σε διάφορες πλαστικές συσκευασίες; Μπορούν να σταματήσουν να μιμούνται τον τρόπο ζωής των ενήλικων ώστε να πάψει αυτός ο φαύλος κύκλος της άσκοπης κατανάλωσης;
Φυσικά, οι μεγάλες καταστροφές δεν γίνονται από τους απλούς πολίτες. Η Κίνα όμως δεν θα μετατρεπόταν σε ένα τεράστιο ρυπογόνο εργοστάσιο αν δεν υπήρχαν καταναλωτές πρόθυμοι να αγοράζουν όλα αυτά που παρασκευάζονται εκεί. Από ηλεκτρονικά, μέχρι πλαστικά παιχνίδια, οικοσυσκευές, ρούχα… Οι πολυεθνικές δεν θα εισέβαλαν στη Λατινική Αμερική εκτοπίζοντας τους παραδοσιακούς γεωργούς αν εμείς δεν θέλαμε να τρώμε μπανάνες χειμώνα καλοκαίρι. Ο Αμαζόνιος μπορεί και να την γλύτωνε αν οι δυτικοί δεν ήθελαν να τρώνε στέικ από τη Βραζιλία. Οι ωκεανοί μπορεί να είχαν ακόμα ζωή αν δεν τους μετατρέπαμε σε σκουπιδότοπους. Οροσειρές και δάση μπορεί να υπήρχαν ακόμα αν δεν τα μετατρέπαμε σε υλικά οικοδομής.
Δεν φταίνε μόνο ο Τραμπ, ο Μπόρις, Μπολσονάρου και η παρέα τους. Καταρχήν φταίμε όσοι εμπιστευόμαστε τέτοιους τύπους εκχωρώντας τους την εξουσία να διαχειριστούν το μέλλον μας. Αλλά πέραν αυτού, έχουμε ευθύνη για τον τρόπο που ζούμε. Τι καταναλώνουμε, τι πετάμε, πόση ενέργεια ξοδεύουμε και ποιας μορφής είναι αυτή… Ποιο είναι εν τέλει το προσωπικό αποτύπωμα του καθενός στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Είναι πολύ αισιόδοξο το ότι οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους για το ζήτημα αυτό, αλλά ταυτόχρονα οφείλουν -μαζί τους και εμείς- να κάνουμε πολλά άλλα.
