Πετροβολισμοί: Πολιτική νάιλον; Αυτήν θέλουμε;

Μεσούσης της θερινής ραστώνης, Κυβέρνηση και αντιπολίτευση έδωσαν ακόμη μία παράσταση πολιτικού παραλογισμού, με αφορμή την εξάμηνη παράταση της θητείας της Μαριλένας Ραουνά.

Η Κυβέρνηση θυμήθηκε την κρισιμότητα της στρατηγικής σημασίας της παράτασης λίγο προτού κλείσει η Βουλή. Η αντιπολίτευση, από την άλλη, είδε πίσω από την εξάμηνη παράταση περίπου την απαρχή ενός νέου κρατικού κατεστημένου. Επιχειρήματα ένθεν και ένθεν, που περισσότερο εξυπηρετούσαν την πολιτική αντιπαράθεση της στιγμής, παρά μια σοβαρή συζήτηση ουσίας, με γνώμονα το συμφέρον του τόπου.

Σχεδόν δύο μήνες αργότερα, όμως, η συζήτηση αποκτά πολύ πιο πρακτικό περιεχόμενο. Στο Δουβλίνο πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή η Άτυπη Σύνοδος των υπουργών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και στο επίκεντρο βρίσκεται, μεταξύ άλλων, το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2028-2034. Δηλαδή, ακριβώς η διαπραγμάτευση στην οποία η Κυπριακή Προεδρία είχε επενδύσει σημαντικό πολιτικό και τεχνοκρατικό κεφάλαιο και στην οποία η Μαριλένα Ραουνά είχε καταλυτικό ρόλο κατά το προηγούμενο εξάμηνο. Στην εν λόγω Σύνοδο, η οποία θεωρείται καθοριστική, χαρτογραφήθηκαν οι τελικές θέσεις των κρατών επί του προϋπολογισμού για την επόμενη επταετία.

Το ζήτημα δεν είναι αν οι Ευρωπαίοι «κάμνουν τζιαι δίχα μας». Φυσικά και κάμνουν. Ούτε αν το Υπουργείο Οικονομικών, το Υπουργείο Εξωτερικών και οι υπόλοιπες υπηρεσίες του κράτους μπορούν να συνεχίσουν να χειρίζονται το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο. Προφανώς και μπορούν.

Εδώ, όμως, αναδεικνύεται ένα βαθύτερο και εξαιρετικά επικίνδυνο πολιτικό σύμπτωμα.

Το ερώτημα είναι πολύ απλούστερο. Ποια προστιθέμενη αξία δίνει το κράτος στο κεφάλαιο (asset) που απέκτησε μέσα από τη δραστηριότητα ενός αξιωματούχου; Του όποιου αξιωματούχου. Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό!

Όταν έχεις έναν άνθρωπο ο οποίος για μήνες βρισκόταν μέσα στις διαπραγματεύσεις, γνωρίζει πρόσωπα, θέσεις, ισορροπίες και εκκρεμότητες και έχει συμμετάσχει στη διαμόρφωση του πακέτου που βρίσκεται σήμερα πάνω στο τραπέζι, γιατί επιλέγεις να πετάξεις αυτό το θεσμικό κεφάλαιο στα σκουπίδια ακριβώς την ώρα που θα μπορούσες να το εξαργυρώσεις για τα συμφέροντα της χώρας σου;

Επειδή η Κυβέρνηση άργησε να φέρει το αίτημα; Κακώς άργησε.

Επειδή υπήρχαν ερωτήματα για το μέλλον του Υφυπουργείου; Πολύ σωστά έπρεπε να απαντηθούν.

Αλλά μεταξύ του να ελέγξεις μια Κυβέρνηση ασκώντας τον κοινοβουλευτικό σου ρόλο και του να κόψεις τη μύτη σου για να εκδικηθείς το πρόσωπό σου υπάρχει κάποια απόσταση.

Και ίσως αυτή να είναι τελικά η μεγαλύτερη παθογένεια και κατάντημα της κυπριακής πολιτικής. Στην Κύπρο εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τις κυβερνητικές επιτυχίες ωσάν να πρόκειται για παράπλευρη απώλεια της κομματικής σύγκρουσης. Αδυνατούμε λόγω πολιτικής μυωπίας ή σκοπιμότητας να ξεχωρίσουμε το θεσμικό από το κομματικό συμφέρον, το χρήσιμο από το πρόσκαιρο και το συμφέρον του τόπου από το ποιος θα πιστωθεί την επιτυχία.

Πολιτική νάιλον. Πολιτική μιας χρήσης. Αυτή είναι η πολιτική που θέλουμε;