Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Μετά το άνοιγμα τον οδοφραγμάτων, στηθήκαμε σε ουρές στην γραμμή κατάπαυσης του πυρός, αναμέναμε ώρες ολόκληρες, συμπληρώσαμε χαρτάκια του ψευδοκράτους, δείξαμε διαβατήρια λες και πηγαίναμε σε ξένη χώρα και τελικά φτάσαμε στο χωριό που αφήσαμε πίσω μας ανήλικοι και μπορούσαμε επιτέλους να το επισκεφθούμε, έχοντας άσπρες τρίχες στο κεφάλι.
Οι μεγάλες -όπως τις φανταζόμασταν από παιδιά- αποστάσεις ανακαλύψαμε ότι ήταν σχετικά μικρές. Το ίδιο και τα σπίτια. Μίκρανε ο τόπος…
Προσωπικά δεν επέστρεψα ποτέ στο σπίτι που άφησα πίσω, φεύγοντας εκείνο το καλοκαίρι του 1974 που σημάδεψε για πάντα τη ζωή μου. Το σπίτι στο οποίο έκανα τα πρώτα μου βήματα, κατεδαφίστηκε για άγνωστο λόγο – πιθανότατα διότι υπέστη ζημιές στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, και αντί να το επιδιορθώσουν, επέλεξαν να το ισοπεδώσουν… Έτσι, επιστρέφοντας σαν επισκέπτης στο Δίκωμο το 2003, στον χώρο όπου ήταν το σπίτι μου, αντίκρισα οικόπεδο χορταριασμένο. Το διπλανό σπίτι της γιαγιάς, επίσης δεν υπήρχε όπως και τα σπίτια των γειτόνων, στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Αγνώριστο ήταν το τοπίο.
Όπως εμένα, έτσι και πολλοί συγχωριανοί μου, επιστρέφοντας στο Δίκωμο το 2003, αντί να βρουν τα σπίτια τους όπως τα άφησαν, βρήκαν οικόπεδα…
Η κεντρική εκκλησιά του χωριού, εκείνη του Κάτω Δικώμου που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, μετατράπηκε σε τζαμί, η εκκλησιά του Προφήτη Ζαχαρία στο Πάνω Δίκωμο δεν υπήρχε διότι την ισοπέδωσαν και εξαφάνισαν και τις πέτρες του κτίσματος, ενώ η εκκλησιά της Παναγίας της Ασπροφορούσας των Περβολιών είχε τα χάλια της. Χωρίς εικόνες, εικονοστάσι, στασίδια… στο δάπεδό της υπήρχαν κόπρανα, ακόμη και ανθρώπινα.
Όσοι δεν βρήκαμε το σπίτι που αφήσαμε πίσω μας το 1974 όπως και οι όλοι οι συγχωριανοί μας του Πάνω και του Κάτω Δικώμου, βρήκαμε καταφύγιο ψυχής στην Παναγία των Περβολιών, που αρχίσαμε να την επισκεπτόμαστε όσο πιο συχνά μπορούσαμε, να την καθαρίζουμε, να τοποθετούμε εικόνες, να ανάβουμε κεριά και καντήλια, να προσευχόμαστε.
Τα αρχικά σχέδια του ψευδοκράτους για την Παναγιά των Περβολιών, που μετά από τις επιδιορθώσεις που της έκαναν, άρχισαν να την αξιοποιούν ως χώρο διδασκαλίας χορών, ακυρώθηκαν, πιθανότατα λόγω της μαζικής προσέλευσής μας σε αυτήν.
Έκτοτε, κάθε 8η Σεπτεμβρίου, εκατοντάδες Δικωμίτες επισκεπτόμασταν την Παναγιά μας, για ομαδική προσευχή και ψαλμωδίες. Τα πρώτα χρόνια, ούτε σκέψη γινόταν για τέλεση θείας λειτουργίας, όμως πέρσι, με τις ευλογίες του Μητροπολίτου μας, τελέσθηκε για πρώτη φορά, κατά την εκεί επίσκεψη μας, θεία λειτουργία.
Φέτος, αναμέναμε με ιδιαίτερη αγωνία την ομαδική επίσκεψή μας στην Παναγιά των Περβολιών, διότι προσδοκούσαμε στην τέλεση της δεύτερης θείας λειτουργίας μετά το 1974 στην αγαπημένη εκκλησία.
Λόγω πανδημίας, δεν τα καταφέραμε. Την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2020, η Παναγιά των Περβολιών δεν λειτουργήθηκε. Το σπίτι όλων των προσφύγων του Δικώμου, έμεινε άδειο και πιθανότατα χωρίς το φως καντηλιών και κεριών.
Το ετήσιο συναπάντημα των συγχωριανών στο κατεχόμενο χωριό εντός της Παναγιάς των Περβολιών και στον περίβολό της, δεν πραγματοποιήθηκε, ωστόσο, ταξιδέψαμε με την σκέψη και αφεθήκαμε νοερά στην αγκαλιά της Παναγιάς για να μας παρηγορήσει, τούτες τις ιδιαίτερα δύσκολες μέρες που διερχόμαστε.
Η σκέψη βλέπετε, δεν περιορίζεται, ούτε από οδοφράγματα, ούτε από πανδημίες. Κυκλοφορεί ελεύθερα.
loukas.parpas@phileleftheros.com
