Οι ταινίες τρόμου και η καθημερινότητα

Είναι πολλά τα ζητήματα που θα τεθούν επί τάπητος το επόμενο διάστημα. Αν κάτι φαντάζει πιο δυσοίωνο ακόμα και από τον επικίνδυνο ιό, είναι οι αλυσιδωτές συνέπειες με ορατούς κινδύνους που οδηγούν σε οικονομική αστάθεια, δρομολογώντας παράλληλα απρόβλεπτες πολιτικές, κοινωνικές και χρηματοπιστωτικές αλλαγές. Θα κλονιστούν ηγεσίες χωρών, αλλά θα αμφισβητηθούν πρόσωπα που αψήφησαν τον κίνδυνο κι οδήγησαν την κατάσταση στα άκρα. Ο κορωνοιός θα αποκαλύψει ηγεσίες, ιδεολογίες, σχέσεις και συμπεριφορές.

Το μέλλον με απασχολεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Το μέλλον θα πάρει άλλη μορφή. Ο πόλεμος με τον αόρατο εχθρό είναι πιθανό να αναδείξει νέους ηγέτες ή να καταστρέψει άλλους. 

Ακόμα και η ίδια η παγκοσμιοποίηση έχει αρχίσει να αμφισβητείται. Οι χώρες, η μια μετά την άλλη κλείνουν τα σύνορά τους. Ήδη, έχει αρχίσει να αμφισβητείται ο θεσμός της δημοκρατίας με την παραβίαση προσωπικών ελευθεριών και τίθεται το ερώτημα αν στο όνομα του φόβου μπορείς να χρησιμοποιήσεις αντιδημοκρατικά μέσα. 

Από οικονομικής πλευράς, η κρίση Covid-19 προδιαγράφει ήδη την επερχόμενη ύφεση, με παράλληλη χρηματιστηριακή πτώση. Και αυτό είναι κάτι που κανείς δεν πρόβλεψε στη φετινή συνάντηση των ελίτ στο Νταβός. 

Όλος ο πλανήτης βρίσκεται πλέον σε στάση αναμονής. Ενώ οι ρυθμοί των ζωών μας ήταν τόσο γρήγοροι, που δεν υπήρχε χρόνος για τίποτα, όλα πλέον ανατράπηκαν εν μια νυχτί και τα λεπτά μοιάζουν να κυλούν τόσο φυσιολογικά. 

Οι συνέπειες για την κυπριακή οικονομία θα είναι μεγάλες. Διαφέρει πολύ η εικόνα της κρίσης σήμερα από το 2013. Κι ενώ μιλούσαμε για success story, ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, μεγάλους πύργους, αυξήσεις σε μισθούς και χαμηλή ανεργία, βλέπουμε τώρα ότι τα πάντα έχουν κλονιστεί. 

Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Ο Νίκος Αναστασιάδης μάς είπε προεκλογικά ότι η κρίση θέλει ηγέτη. Φαίνεται ότι τα κατάφερε διότι πήρε την ψήφο του λαού και για δεύτερη θητεία. Ήρθε η κρίση του Συνεργατισμού και τώρα η κρίση του κορωνοιού. Για να δούμε πόσο «ηγέτης» θα αναδεικτεί ο Νίκος Αναστασιάδης αλλά κι όλα τα στελέχη του κυβερνητικού συνασπισμού. Πάντως η υπουργός Εργασίας Ζέτα Αιμιλιανίδου ξεπερνά εαυτόν και δίνει μάχες προκειμένου να προφυλαχτούν θέσεις εργασίας. 
Ωστόσο, το θέμα των απολύσεων είναι βαθύτερο και θέλει συλλογικότητα. Οι εργοδότες καλούνται να κάνουν υπομονή και με ψυχραιμία να δουν πώς θα κυλήσουν οι επόμενες βδομάδες. Πρέπει να σταματήσουμε τις αλληλοκατηγορίες. Φταίνε οι Κινέζοι που τρώνε τα πάντα, φταίνε οι millennials που δεν κάθονται στα σπίτια τους. Ποτέ δεν εξαρτιόμασταν τόσο ο ένας από τον άλλον.