Οι τράπεζες σού δίνουν ομπρέλα στη λιακάδα και στην παίρνουν στη βροχή

Το μεγάλο ύψος των μη εξυπηρετούμενων δανείων, σε μία οικονομία που τρέχει με ρυθμό ανάπτυξης 4%, η ανεργία μειώνεται σταθερά, η κατανάλωση ενισχύεται και το ύψος του ΑΕΠ έχει ξεπεράσει τα προ κρίσης επίπεδα, γεννά τη βάσιμη υποψία ότι ένα μεγάλο μέρος των «κόκκινων» δανειοληπτών συμπεριφέρονται στρατηγικά. Ίσως γιατί έμαθαν τόσα χρόνια. Να μην πληρώνουν ή να πληρώνουν ελάχιστα και να ξεγλιστρούν χωρίς να τους αγγίζει κανείς. Υπάρχουν πελάτες τραπεζών που αρκετές φορές τηλεφωνούν στην εφημερίδα και διαμαρτύρονται γιατί οι τράπεζες τούς πιέζουν ή οι λύσεις που τους προτείνουν δεν είναι της αρεσκείας τους. Όταν επιχειρείς να δεις τι συμβαίνει, ανακαλύπτεις μια κατάσταση που μπορεί να έχει και άλλες παραμέτρους. Ο πελάτης μπορεί να μην έχει πληρώσει δόση εδώ και χρόνια και στα καλέσματα της τράπεζας να μην ανταποκρινόταν. Φυσικά πριν το 2013 ειδικά στα συνεργατικά πιστωτικά ιδρύματα, αν ήταν κάποιος κακοπληρωτής, ήταν «must» και μεγάλο επίτευγμα. Μάλιστα το καμάρωναν που δεν πλήρωναν. Τώρα, που οι εποχές είναι ζόρικες, αρχίζουν και διαμαρτύρονται. Βασική αρχή είναι ότι όταν δανείζεσαι, πρέπει να αποπληρώσεις. Και όταν δεν μπορείς να πληρώσεις τη δόση, να ενδιαφερθείς να μιλήσεις με την τράπεζα και να εξηγήσεις τους λόγους. Φυσικά υπεύθυνοι για την κατάσταση δεν είναι μόνο οι κακοπληρωτές αλλά και οι υπάλληλοι των τραπεζών και των πρώην συνεργατικών. Τι έκαναν τόσα χρόνια για το χαρτοφυλάκιο των πελατών τους; Με τόση ευκολία που μοίραζαν δάνεια και κάρτες, με άλλη τόση ευκολία ξεχνούσαν να πιέσουν τους κακοπληρωτές πελάτες. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτές ήταν τότε και οι οδηγίες των τραπεζικών διοικήσεων. Μια απλή υπενθύμιση στον πελάτη, μια επιστολή και μέχρι εκεί. Και ας μην ξεχνούμε ότι για τα πιο πολλά δάνεια που σήμερα είναι μη εξυπηρετούμενα, οι τραπεζικοί υπάλληλοι πήραν παχυλά μπόνους αλλά και προαγωγές όταν τα έδιναν. Μια μικρή αξιολόγηση του πελάτη και έφευγες με μερικές χιλιάδες ευρώ από την τράπεζα. Όχι μόνο τα νοικοκυριά αλλά και οι επιχειρήσεις. Το ένα δάνειο πίσω από το άλλο για επιχειρηματικά πλάνα που δεν είχαν προοπτική. Υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ των τραπεζικών καταστημάτων ποιο θα δώσει τα περισσότερα δάνεια, τις περισσότερες κάρτες και θα αυξήσει η τράπεζα το μερίδιο στην αγορά. Και όλα αυτά σε μια εποχή που το κόστος του χρήματος ήταν ακόμη σε υψηλά επίπεδα και η ζήτηση του ακριβού χρήματος μεγάλη. Και φθάσαμε στο σήμερα και ακόμη ασχολούμαστε με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, τους κακοπληρωτές και ειδικά με τους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Αυτό το «target group» πελατών μπορεί να έχει μεγάλο ύψος καταθέσεων, κινητή και ακίνητη περιουσία, αλλά είναι συστημικοί defaulters. Γιατί το σύστημα τόσα χρόνια τούς έμαθε να επιβιώνουν με αυτή τη νοοτροπία. Να ξεγελάνε τις τράπεζες, το σύστημα, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Να μη θέλουν να ρευστοποιήσουν ακίνητη περιουσία αλλά να έχουν υπέρογκα χρέη. Είναι λυπηρό περιουσίες να αλλάζουν χέρια και να χάνονται από τα παιδιά και τα εγγόνια τα πατρικά σπίτια, χωράφια και οικόπεδα επειδή δεν μπορούν να πληρωθούν οι δόσεις. Αυτή είναι μια κατηγορία που αγωνίζεται, αλλά δυστυχώς οι υπερβολές του παρελθόντος έχουν κόστος. Όταν θέλεις, να γεμίσεις ακίνητα χωρίς να σκέφτεσαι το αύριο. Yπάρχει ένα γνωμικό για τις τράπεζες: «σου δίνουν ομπρέλα στη λιακάδα και στην παίρνουν πίσω στη βροχή». Για πολλούς αναλυτές το γνωμικό αυτό έχει χαρακτήρα αξιώματος. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται στην πράξη.