Η Τουρκία ασκεί κυριαρχία πάνω στην ελληνική ΑΟΖ με την ανοχή της Αθήνας;

Η Τουρκία, με δύο προεδρικά διατάγματα τον Δεκαπενταύγουστο, που υπέγραψε ο Ερντογάν, θέσπισε δύο “εθνικά θαλάσσια πάρκα»: ένα στο Βόρειο Αιγαίο, μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης, και ένα στην Ανατολική Μεσόγειο, στην περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο. Τα όρια των πάρκων εκτείνονται πέρα από τα τουρκικά χωρικά ύδατα, πάνω στην ελληνική αποκλειστική οικονομική ζώνη.

 Το ελληνικό υπ.εξ. αναφέρεται σε χωρικά ύδατα ενώ η οριοθέτηση αφορά την Αποκλειστική ζώνη με τρόπο που αποφεύγει μεν τον “καυγά”, όμως στέλνει ξεκάθαρα το επικίνδυνο μήνυμα ότι δεν προτίθεται να χωροθετήσει θαλάσσια πάρκα έξω από τα χωρικά της ύδατα.

Όλες οι δραστηριότητες μέσα στα νερά οριοθετούνται από το κράτος πάνω στην ΑΟΖ, δηλαδή ειναι σαν να πρόκειται για στεριά. Οι Τούρκοι παρανομούν επειδή ακριβως χωροθετουν πάνω στην ελληνική ΑΟΖ, καλύπτοντας έτσι το κενό της μη άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων από την Ελλάδα. Ασκούν οι Τούρκοι την κυριαρχία αυτή, και εδώ είναι το ανησυχητικό και προβληματικό σημείο. 

Η επικίνδυνη λογική του ελληνικού υπ.εξ. είναι να μην ασκεί κυριαρχικα δικαιώματα για να μην προβάλλει η Τουρκία απαιτήσεις επί αυτής της ελληνικής ΑΟΖ.

Το λιγότερο: Μήπως η Αθήνα, φοβούμενη ότι κάθε ενεργή άσκηση δικαιωμάτων πέραν των χωρικών υδάτων θα προκαλέσει τουρκική αντίδραση, επιλέγει μια πολιτική περιορισμένης παρουσίας και έτσι αφήνει χώρο στην Άγκυρα να δημιουργεί διοικητικά τετελεσμένα;

Στην ΑΟΖ υπάρχουν κυριαρχικά δικαιώματα και συγκεκριμένη δικαιοδοσία για οικονομικούς πόρους και ορισμένες δραστηριότητες. Αυτό είναι και θεμελιώδης διάκριση του UNCLOS. 

Το άρθρο 74 του UNCLOS προβλέπει ότι η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ κρατών με αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές γίνεται με συμφωνία βάσει του διεθνούς δικαίου. 

Άρα τι κάνει στην πραγματικότητα η Τουρκία;

Χαράσσει επί του πεδίου της δικής της αντίληψης για το πού εκτείνεται η τουρκική θαλάσσια δικαιοδοσία.

Το πάρκο μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης βρίσκεται έξω από τα τουρκικά χωρικά ύδατα και ουσιαστικά επιχειρεί να ενσωματώσει σε τουρκικό διοικητικό σχεδιασμό θαλάσσια περιοχή πέραν των 6 ν.μ.

Αυτό συνδέεται πολύ περισσότερο με τη λογική της «Γαλάζιας Πατρίδας» παρά με τη συμφωνία της Σαουδικής Αραβίας ή της Μέκκας.

Και μάλιστα, η Τουρκία ήδη επεξεργάζεται ευρύτερο νομοθετικό πλαίσιο για την τουρκική θαλάσσια δικαιοδοσία, συμπεριλαμβανομένων κανόνων για δραστηριότητες που η Άγκυρα θεωρεί ότι εμπίπτουν στη δική της θαλάσσια δικαιοδοσία. 

Το γεγονός ότι μια μονομερής πράξη δεν παράγει αυτομάτως έννομα αποτελέσματα δεν σημαίνει ότι δεν παράγει πολιτικά αποτελέσματα.

Και εδώ νομίζω βρίσκεται η ουσία.

Η Τουρκία κάνει cartography, legislation administration, physical implementation, δηλαδή δεν μένει μόνο στη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και προσπαθεί να τη μεταφράσει σε χάρτες, νόμους, διοικητικές πράξεις και πρακτικές επί του πεδίου.

Αλήθεια, πόσες φορές μπορεί η Τουρκία να δημιουργεί τέτοιες διοικητικές πραγματικότητες χωρίς η Ελλάδα να δημιουργεί αντίστοιχα τη δική της πραγματικότητα;

Δυστυχώς, η ακινησία για να ” γλιτώσουμε τον καβγά ” είναι και αχρείαστη και επικίνδυνη γιατί δημιουργεί σιγουρη στρατηγική φθορά, με την Τουρκία να μετατρέπει τη δική της αμφισβητούμενη αντίληψη για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες σε διοικητική πραγματικότητα.