Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Δεν πρόκειται να μας τρελάνουν! Ούτε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, που επιδίδεται σε μια συνεχή προσπάθεια διαβουκόλησης των Ελλήνων με ασυγκράτητη επιμονή στην τουρκοδιζωνική.

Ούτε πολιτικά κόμματα – ειδικά το ΔΗΣΑΚΕΛ – που χαίρονται επειδή οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων συμφώνησαν στο άνοιγμα ακόμα δύο κατοχικών οδοφραγμάτων, ώστε το τσιμέντωμα του ψευδοκράτους να γίνει ισχυρότερο.

Κάθε Έλληνας Κύπριος διερωτάται με οργή: Τι είναι, τελικά, το Κυπριακό; Ας μη σπεύσει κανείς να απαντήσει ότι είναι διεθνές πρόβλημα τουρκικής εισβολής, κατοχής, εποικισμού, εθνοκάθαρσης, κραυγαλέων παραβιάσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών.

Αυτά λέγονται κυρίως σε αποφράδες μέρες, όπως η 20ή Ιουλίου. Τον υπόλοιπο καιρό, όλα αυτά καταχωνιάζονται στη λήθη για να μη χαλάσει το λεγόμενο «κλίμα» των πολυαναμενόμενων και μηδέποτε αρξάμενων συνομιλιών «από εκεί που μείναμε», πριν από 9 και πλέον χρόνια.

Έχω υποστηρίξει κατ’ επανάληψιν ότι το Κυπριακό είναι case study ψυχιατρικής! Είναι τόση η παράνοια του κυπριακού πολιτικού συστήματος,  που κάποιος ξένος θα μπορούσε να διερωτηθεί:

«Είστε κράτος-μέλος της ΕΕ. Γιατί δεν απαιτείτε, πρώτον, κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας, όπως ακριβώς η Ένωση επιβάλλει στην εισβολική στην Ουκρανία, Ρωσία; Δεύτερον, γιατί δεν επιμένετε στην εφαρμογή των τεσσάρων ελευθεριών της ΕΕ, του Κοινοτικού Κεκτημένου και του Ενωσιακού Δικαίου, στην περίπτωση της Κύπρου;

Τρίτον, γιατί ασχολείστε με Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και άνοιγμα οδοφραγμάτων; Και, τέταρτον, γιατί δεν αναφέρετε τίποτε για τον εποικισμό και την εντεινόμενη τουρκοποίηση των κατεχομένων»;

Τι να απαντήσουμε στον απορούντα ξένο; Ότι πρώτη η Κυπριακή Δημοκρατία, στις 23 Απριλίου 2003, αναγνώρισε το κατοχικό ψευδοκράτος με το άνοιγμα του πρώτου οδοφράγματος; Ότι τα οδοφράγματα παραπέμπουν σε δύο κράτη αφού σε αυτά  διεξάγονται αστυνομικός και τελωνειακός έλεγχος και έλεγχος ταυτοτήτων και διαβατηρίων;

Δηλαδή υποβάλλουν ότι υπάρχουν «σύνορα»! Ότι πρώτη η Λευκωσία πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων δύο σημαντικές εκθέσεις ξένων εμπειρογνωμόνων για τον εποικισμό;

Ότι πρώτος ο διεθνώς αναγνωρισμένος Μακάριος δέχτηκε να αυτοϋποβιβαστεί σε κοινοτάρχη για να συναντήσει τον εγκάθετο κοινοτάρχη, αφήνοντας έκτοτε στο απυρόβλητο την εγκληματική Τουρκία;

Να πούμε στον ξένο που απορεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν αντέδρασε όταν τουρκική έκθεση στο Ευρωκοινοβούλιο την θεωρούσε ως «εκλιπούσα»; Ότι δικοί μας ηγέτες πρότειναν την αντιδημοκρατική, αντιευρωπαϊκή εκ περιτροπής προεδρία, που παραβιάζει την παγκόσμια αρχή, «ένας άνθρωπος, μία ψήφος»;

Ότι Έλληνες ηγέτες πρότειναν ΜΟΕ επειδή πίστεψαν τους δόλιους Εγγλέζους ότι το Κυπριακό οφείλεται, δήθεν, στην έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων και όχι στην απέραντη τουρκική απειλή κατάληψης όλης της νήσου και τουρκοποίησής της;

Να πούμε ακόμα στον απορούντα ξένο ότι δικοί μας Πρόεδροι δέχτηκαν τη δικοινοτική και μετά τη διζωνική ομοσπονδία, η οποία στοχεύει στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως υποκείμενο του Διεθνούς Δικαίου; Και η κατοχική Τουρκία, πού… ευρίσκεται; Η βαρβαρική χώρα ροκανίζει τον χρόνο και προχωρεί σταδιακά στην κατάποση της Κύπρου.

Οι Τούρκοι κατ’ επανάληψιν πρόσφεραν την ευκαιρία στην ελληνική πλευρά να απαγκιστρωθεί από την καταστροφική κατολίσθηση στο βάραθρο και να υιοθετήσει, σε συνεργασία με την Ελλάδα και με την υποστήριξη φίλιων χωρών, μια νέα στρατηγική σωτηρίας και διάσωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο νυν Πρόεδρος προεκλογικά μιλούσε για απελευθέρωση. Μετά την εκλογή του κόλλησε η βελόνα των διακηρύξεών του στην «επανένωση», δηλαδή με το κατοχικό μόρφωμα, αντί να ζητεί την επανένταξη των Τούρκων στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Επιμένει σε επιστροφή στο Crans Montana, ενώ οι Τούρκοι εδώ και χρόνια απολάκτισαν τη διζωνική και εμμένουν αταλάντευτα σε λύση δύο κρατών. Ναι, αυτά που ήδη λειτουργούν, προς το παρόν άτυπα,  με άνοιγμα κατοχικών οδοφραγμάτων, που εμπεδώνουν διεθνώς την εικόνα δύο κρατών, δύο Αρχών και δύο Διοικήσεων, που λειτουργούν πλάι-πλάι.

Οι ηγέτες των Ελλήνων καταβαράθρωσαν το Κυπριακό σε ΜΟΕ, που προλειαίνουν το έδαφος για σχέσεις «καλής γειτονίας», και σε Δικοινοτικές Επιτροπές που εξοικειώνουν νέους και νέες από τις δύο κοινότητες δήθεν με τη γνώση της πατρίδας τους.

Αλλ’ αυτή η πατρίδα δεν είναι εκείνη που παρουσιάζουν με τραγουδάκια, ποιηματάκια και παιχνίδια, αλλά ο τόπος που είναι κατακτημένος, βιασμένος, ματωμένος και κουρσεμένος από τον Τούρκο.

Το σωτήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ΟΧΙ, της 24ης  Απριλίου 2004, έπρεπε να ήταν το αναπεπταμένο λάβαρο μιας ανένδοτα διεκδικητικής πολιτικής της ηγεσίας των Ελλήνων. Αντ’ αυτής, Τάσσος, Χριστόφιας, Αναστασιάδης και σήμερα Χριστοδουλίδης διολισθαίνουν συνεχώς και προσχωρούν ξεδιάντροπα προς τις τουρκικές θέσεις.

Πώς; Παραπλανώντας και εξαπατώντας τους πολίτες. Τον περ. Μάιο, ο Ν. Χριστοδουλίδης διαβεβαίωνε πως μέχρι το τέλος του χρόνου θα είχαμε έτοιμο σχέδιο λύσης του Κυπριακού. Δεν εξήγησε πού στήριζε εκείνην τη βεβαιότητά  του. Επιδόθηκε, έκτοτε, σε έναν φρενήρη κατευνασμό του τουρκικού θηρίου ικετεύοντας και εκλιπαρώντας να επαναρχίσουν συνομιλίες.

Πού κατέληξε, τελικά, αυτή η επικοινωνιακού τύπου εκστρατεία του; Στο άνοιγμα ακόμα δύο κατοχικών οδοφραγμάτων και λειτουργία ξανά του προγράμματος «imagine» για τη γενιτσαροποίηση των παιδιών μας. Με προοπτική πιθανής σύγκλησης τριμερούς ή και πενταμερούς, πριν ο ΓΓ του ΟΗΕ απέλθει οίκαδε.

Ο Ν. Χριστοδουλίδης και το ΔΗΣΑΚΕΛ σχεδόν πανηγυρίζουν επειδή άνοιξαν δύο οδοφράγματα που εξυπηρετούν τους Τούρκους περισσότερο παρά τους Έλληνες. Ο Πρόεδρος μίλησε για θετική εξέλιξη. Την επομένη ο Κυβ. Εκπρόσωπος επέμενε φορτικά ότι όλα οφείλονται «χάρη στις δικές μας πρωτοβουλίες».

Θρίαμβος! Ηχήστε οι σάλπιγγες! Ποιον κοροϊδεύουν; Την ώρα που οι αφελείς της Λευκωσίας πανηγύριζαν για δύο οδοφράγματα και κάποια ΜΟΕ, ο σουλτάνος σε δηλώσεις του επέμενε αταλάντευτα σε λύση δύο κρατών. Παράλληλα κάλεσε ξανά τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος.

Χάσμα δυσθεώρητο χωρίζει τις θέσεις των δύο πλευρών. Η ελληνική πλευρά επιμένει στο λεγόμενο «διαπραγματευτικό κεκτημένο» και στην τουρκοδιζωνική. Η Τουρκία και ο εγκάθετός της απαιτούν λύση δύο κρατών. Αυτό το χάσμα δεν πληρούται με ΜΟΕ, άνοιγμα οδοφραγμάτων και Τεχνικές Επιτροπές.

Αντιμετωπίζεται με πρόκληση κόστους στην Τουρκία. Και ο νυν Πρόεδρος δεν θέλει να σκεφτεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Επιμένει σε μια κατευναστική πολιτική του τουρκικού συσφιγκτήρα βόα επειδή πιστεύει ότι μπορεί να συνομιλήσει με έναν Μογγόλο σφαγέα.

Ο Ν. Χριστοδουλίδης προκαλείται ξανά: Γιατί ανέχεται μια Κολομβιανή υπάλληλο του ΟΗΕ να τον εκβιάζει ότι θα μας κουνήσει το μαντήλι αν δεν υπάρξει πρόοδος; Γιατί δεν έθεσε ποτέ τον ΓΓ του ΟΗΕ προ των ευθυνών του ως θεματοφύλακα της Χάρτας του Οργανισμού; Γιατί δεν απαιτεί ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Τουρκίας, ενώ ο ίδιος συναινεί ασμένως στην περίπτωση της εισβολικής Ρωσίας;

Γιατί δεν αξιοποιεί την αντιδήλωση της ΕΕ κατά  της Τουρκίας και γιατί ξεχνά το Πρωτόκολλο 10; Σταδιακά εμπεδώνεται διεθνώς η λύση δύο κρατών αλλ’ ο Χριστοδουλίδης και κόμματα εναβρύνονται γελοιωδώς για δύο οδοφράγματα και ΜΟΕ που τσιμεντώνουν το ψευδοκράτος. Είναι γνωστή η κινεζική παροιμία για το δάκτυλο και τη σελήνη…