Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on GoogleΗ πολιτική πραγματικότητα δεν είναι ποτέ στατική. Οι συσχετισμοί μεταβάλλονται, οι ανάγκες αναδιαμορφώνονται και οι πολιτικές συνεργασίες αποτελούν συχνά αναπόφευκτη συνέπεια τόσο του εκλογικού συστήματος όσο και των ευρύτερων πολιτικών συνθηκών. Ιδιαίτερα στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου, όπου η αναζήτηση συμμαχιών και ευρύτερων συναινέσεων αποτελεί συστατικό στοιχείο της εκλογικής διαδικασίας, η συνεργασία κομμάτων με διαφορετικές αφετηρίες και επιμέρους διαφωνίες δεν συνιστά κατ’ ανάγκην πολιτική αντίφαση.
Υπάρχει, ωστόσο, μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στον πολιτικό συμβιβασμό και στην εγκατάλειψη της πολιτικής ταυτότητας. Ανάμεσα στην αναγκαία συνεννόηση και στην αποδόμηση των αρχών που συγκροτούν τη φυσιογνωμία ενός πολιτικού οργανισμού. Και αυτή η διάκριση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική λεπτομέρεια της εκλογικής αριθμητικής.
Η συζήτηση που διαμορφώνεται γύρω από το ενδεχόμενο πολιτικής συμπόρευσης του Δημοκρατικού Κόμματος με το ΕΛΑΜ στις επόμενες προεδρικές εκλογές, υπό τον Νίκο Χριστοδουλίδη, δεν αφορά απλώς μια ακόμη εκλογική συνεργασία. Αγγίζει ζητήματα πολιτικής ταυτότητας, δημοκρατικής αντίληψης, ιστορικής συνέχειας και, τελικά, της ίδιας της φυσιογνωμίας του παραδοσιακού κεντρώου χώρου.
Έχει, άλλωστε, ιδιαίτερη σημασία η διαχρονική στάση της ελληνικής πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας απέναντι στο ΕΛΑΜ. Ο εκάστοτε Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο εκάστοτε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά και ο εκάστοτε Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, κατά τις επίσημες επισκέψεις τους στην Κύπρο και τις επαφές τους με τις κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις, δεν συμπεριλαμβάνουν το ΕΛΑΜ στις συναντήσεις τους. Η στάση αυτή δεν μπορεί να θεωρείται άνευ πολιτικής σημασίας. Θα είχε, επομένως, ενδιαφέρον να γνωρίζουμε πώς αξιολογείται από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά κυρίως από την ηγεσία του ΔΗΚΟ, η οποία καλείται να σταθμίσει τις ευρύτερες συνέπειες μιας ενδεχόμενης πολιτικής επιλογής.
Το ΔΗΚΟ αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της πολιτικής ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και το μόνο κοινοβουλευτικό κεντρώο κόμμα όπως διαλαλεί καθημερινά η ηγεσία του. Η διαδρομή του συνδέθηκε με συγκεκριμένες αντιλήψεις για τη δημοκρατία, τον πατριωτισμό, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και την κοινωνική συνοχή. Συμμετέχει στο Ευρωκοινοβούλιο στην ομάδα των Σοσιαλδημοκρατών. Αυτή η παρακαταθήκη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμο πολιτικό κεφάλαιο.
Η σημερινή ηγεσία διεκδίκησε, την εμπιστοσύνη των μελών επικαλούμενη τον πατριωτισμό, τις δημοκρατικές αρχές και την αντίθεσή της σε συνεργασία με τον ΔΗΣΥ και τον τότε Πρόεδρό του. Σήμερα, όμως, φαίνεται να αναζητεί επιχειρήματα για μια ενδεχόμενη πολιτική προσέγγιση με το ΕΛΑΜ. Η αντίφαση είναι προφανής. Οι αρχές δεν μπορούν να αλλάζουν περιεχόμενο ανάλογα με τις εκλογικές ανάγκες και τους συσχετισμούς.
Ασφαλώς, η εξουσία έχει τη δική της δυναμική. Τα οφέλη της κυβερνητικής συμμετοχής μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρά κίνητρα και να κάμψουν αντιστάσεις. Υπάρχουν, όμως, συμβιβασμοί που υπηρετούν την πολιτική και άλλοι που τελικά την ακυρώνουν.
Η προσδοκία είναι ότι μια τέτοια συνεργασία δεν θα πραγματοποιηθεί. Ωστόσο, η ίδια η προετοιμασία και η πολιτική εξοικείωση με αυτό το ενδεχόμενο έχουν ήδη προκαλέσει ζημιά. Διότι, είτε τελικά υπάρξει συνεργασία είτε όχι, η συνέχιση αυτής της πορείας αφαιρεί από το ΔΗΚΟ τα ουσιαστικά πολιτικά επιχειρήματα με τα οποία θα μπορούσε να υπερασπιστεί τη διακριτή του ταυτότητα στις μελλοντικές αναμετρήσεις.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι η ίδια η ηγεσία τα προηγούμενα χρόνια επέλεξε τη σύγκρουση, την περιθωριοποίηση και τη διαγραφή σημαντικών στελεχών και προσωπικοτήτων του χώρου, επειδή εξέφραζαν διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις. Πολλοί από εκείνους δικαιώθηκαν στην πορεία σε σημαντικά ζητήματα. Σήμερα, η πολιτική πραγματικότητα επαναφέρει με μεγαλύτερη ένταση τα ερωτήματα που τότε έθεταν.
Το ζήτημα, συνεπώς, υπερβαίνει το ίδιο το ΔΗΚΟ. Αφορά το μέλλον ενός παραδοσιακού κεντρώου χώρου που βρίσκεται ήδη σε πορεία αποδυνάμωσης και απώλειας πολιτικής αυτονομίας. Η Κύπρος χρειάζεται ένα ισχυρό, αυτόνομο και δημοκρατικό Κέντρο, ικανό να συνθέτει και να διαμορφώνει πολιτικές, όχι έναν χώρο που σταδιακά εγκαταλείπει τη φυσιογνωμία του.
Ένα κόμμα μπορεί να χάσει εκλογές και να ανακάμψει. Μπορεί να χάσει ποσοστά και να τα ανακτήσει. Εκείνο που δύσκολα ανακτά είναι την πολιτική αξιοπιστία του, όταν εγκαταλείπει τους λόγους για τους οποίους οι πολίτες το εμπιστεύτηκαν.
Αυτή είναι η πραγματική απώλεια που διακυβεύεται σήμερα για το Δημοκρατικό Κόμμα. Και η ευθύνη απέναντί της δεν είναι ούτε περιστασιακή ούτε διαπραγματεύσιμη.