Ο Λένας περνά ως φυσιογνωμία και μορφή στην ιστορία. Η ξεχωριστή εκείνη προσωπικότητα αφήνει ανεξίτηλη την σφραγίδα της σε ό,τι πιο ωραίο και όμορφο που παραπέμπουν στην αυθεντικότητα της ζωής και αναδεικνύουν τα αληθινά πρότυπα. Με τη δική του ξεχωριστή λάμψη εκβάλλει στα ξέφωτα μιας άλλης διάστασης που τόσο εναγωνίως ψάχνουμε στο σήμερα.
Αυτές τις μέρες, με αφορμή και το ετήσιο μνημόσυνο του και τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τον θάνατό του (26-2-1993), θυμούμαστε την μορφή του Λένα Κάκκουρα, τον συγκλονιστικό τρόπο που έφυγε από τη ζωή παραμένοντας όμως πάντα αιώνια η μνήμη του, αλλά κυρίως ό,τι διαποτίζει με το μέγεθος και το ανάστημά του το δένδρο της ζωής και της ελπίδας. Απλά γιατί η δική του άνανδρη δολοφονία ριζώνει βαθιά και αποδίδει τους πλέον εύχυμους καρπούς, ως νέος, ως επιστήμονας, ως αληθινό πρότυπο.
Πριν από 30 ακριβώς χρόνια, τέτοιες μέρες, ο γιατρός Λένας Κάκκουρας έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες αστυνομικών στη Νέα Υόρκη. Το άκουσμα της θλιβερής είδησης είχε τότε συγκλονίσει τους πάντες στην Κύπρο αλλά και στο εξωτερικό, όλους όσοι γνώριζαν τον άνθρωπο και το επιστήμονα Λένα Κάκκουρα.
Ο Λένας Κάκκουρας ήταν ο πιο μικρός από τα επτά παιδιά της γνωστής οικογένειας. Με κάθε ευκαιρία ο αδελφός του Γιώργος δεν παραλείπει να περιγράφει τις συγκλονιστικές εκείνες στιγμές που έλαβαν χώρα εκείνο το μοιραίο βράδυ. Κάνει λόγο για την εξυπνάδα του, την καλοσύνη του και όλα εκείνα τα χαρίσματα που τον καταξίωναν σε μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ακόμα και για το χιούμορ του που τόσο αρμονικά έδενε με όλα όσα τον κοσμούσαν σαν χαρακτήρα του έδινε εκείνο το ξεχωριστό που εισέπρατταν τόσο αφειδώλευτα όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά.
Μετά την αποφοίτηση του από το σχολείο, ο Λένας μετέβη για σπουδές στην Ιατρική, στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου αποφοίτησε το 1988. Εξασφάλισε μάλιστα υποτροφία και μετέβη στις ΗΠΑ για την ειδικότητά του. Εκεί έμεινε για τρία χρόνια, αρχικά στη Νέα Υόρκη και μετά στο Γούιντσεστερ. Το 1993 θα τελείωνε την ειδίκευσή του αποκτώντας τα απαιτούμενα διπλώματα. Το μεγάλο όνειρό του ήταν να γίνει παιδονευρολόγος, μια ειδίκευση που ήταν σπάνια για τα τότε δεδομένα.
Τα όνειρα του Λένα, όμως, έσβησαν τόσο πρόωρα, το μοιραίο εκείνο βράδυ της 26ης Φεβρουαρίου 1993. Ήταν ημέρα Παρασκευή, δύο μέρες πριν από την Κυριακή της Τυρινής. Η αφήγηση γύρω από τα γεγονότα είναι συγκλονιστική: «Ο Λένας εκείνο το βράδυ θα μετέφερε την κοπέλα του από το νοσοκομείο που εργάζονταν στην Αστόρια. Θα δειπνούσαν στο εστιατόριο «Βράκα». Ήταν μια νύκτα παγωμένη με το χιόνι στρωμένο.
Ο Λένας σ’ ένα «άλτ» του δρόμου και επειδή η ταμπέλα ήταν σκιασμένη, αντί δεξιόστροφη έκανε αριστερόστροφη κίνηση. Όταν αντιλήφθηκε το λάθος του ελάττωσε ταχύτητα. Άναψε το δείκτη του και επιχείρησε να κάνει επαναστροφή. Αντιλήφθηκε πίσω του ένα αυτοκίνητο «Κάντιλακ», με φανάρι το οποίο έφερε κτυπήματα και φαινόταν σπασμένο. Υπολόγισε ότι μάλλον θα ήταν κλέφτες, συνηθισμένο φαινόμενο για την περιοχή. Ο ένας μάλιστα έφερε καπέλο του ράγκμπι και ο άλλος ήταν με στολή στρατιωτική. Ο Λένας μέσα από ένα τέτοιο σκηνικό φοβήθηκε. Χωρίς να προλάβει να κάνει οποιαδήποτε άλλη σκέψη οι δύο κατέβηκαν από το αυτοκίνητό τους και στάθηκαν ο ένας μπροστά από αυτό και ο άλλος δίπλα. Προσπάθησε να εγκαταλείψει την σκηνή και εκείνοι τον ακολούθησαν. Μάλιστα, ο ένας τον πυροβόλησε στο πλαϊνό τζάμι. Η σφαίρα τον κτύπησε στον δεξί ώμο, με αποτέλεσμα το όχημα του Λένα να ακινητοποιηθεί αφού κτύπησε σε μια παρακείμενη μάντρα. Η εξέλιξη των γεγονότων ήταν ακόμα πιο τραγική. Ο 31χρονος τότε Λένας καλούσε απεγνωσμένα σε βοήθεια. Όταν προσπάθησε να κατεβεί από το αυτοκίνητό του για να σωθεί, δέχθηκε εξ επαφής πυροβολισμό. Η σφαίρα πέρασε μεταξύ της καρδιάς και του πνεύμονα και κατέληξε στο συκώτι του. Μάλιστα το μένος των δολοφόνων ήταν ακόμα μεγαλύτερο. Επιστράτευσαν και μπουνιές για να ρίξουν τον Λένα κάτω και να του περάσουν χειροπέδες.
Όπως αργότερα διαπιστώθηκε, επρόκειτο για μυστικούς αστυνομικούς, οι οποίοι μετέβαιναν για να παραδώσουν τα όπλα τους, στον σταθμό που υπηρετούσαν. Όταν αντιλήφθηκαν το όχημα του Λένα, εξέλαβαν ότι υπήρχε παρανομία πίσω από τις κινήσεις του και έδρασαν με αυτό το δολοφονικό τρόπο. Μετά από την εγκληματική ενέργειά τους διαπίστωσαν από όσα έφερε μαζί του ότι ήταν γιατρός, με τον Λένα να επικαλείται ακατάπαυστα τη βοήθεια της Παναγίας. Η ενέργειά τους μετά ήταν το κουκούλωμα του εγκλήματος. Η περιοχή γύρω πλημμύρισε αμέσως από περιπολικά, ενώ όταν έφθασε επί τόπου ασθενοφόρο, οι νοσηλευτές ζήτησαν από τους αστυνομικούς να του αφαιρέσουν τις χειροπέδες, κάτι που δεν έγινε μέχρι που διακομίσθηκε σε νοσοκομείο. Ήταν ζωντανός. Στο νοσοκομείο τον παρέλαβε μια Ελληνοαμερικανίδα γιατρός, από τη μαρτυρία της οποίας προέκυψε ότι κύλησε και ένα δάκρυ από τα μάτια του Λένα. Τους γνωστοποιούσε εκεί ότι ήταν γιατρός και για την αίσθηση του ότι πέθαινε, αλλά υπήρξε και εκεί ολιγωρία για να τον μεταφέρουν στο χειρουργείο, με τη δικαιολογία ότι δεν υπήρχε χειρουργός. Οι συγκλονιστικές αυτές στιγμές διάρκεσαν μία ώρα και σαρανταεπτά λεπτά. Από την μεταφορά του στο χειρουργείο μεσολάβησαν δέκα λεπτά μέχρι να υποκύψει. Δυστυχώς, όπως νιώθουν οι δικοί του χάθηκε ένας άνθρωπος που βρέθηκε στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή…
Πρωτοφανές γεγονός στα αμερικανικά χρονικά
Η Αίμιλη Μιχαήλ σε μια σπουδαία έκδοση με τίτλο «1 ώρα και 47 λεπτά» (Εκδόσεις «Μαϊστωρ») δίνει το στίγμα του μεγαλείου του Λένα, με ένα ξεχωριστό και πρωτότυπο τρόπο. Ειδικότερα για τη δικαστική μάχη που δόθηκε μετά το τραγικό συμβάν, σημειώνει ότι η ετυμηγορία ήταν αυτό που όλοι και περισσότερο η οικογένεια του περίμενε. «Το δικαστήριο βρήκε ένοχο τον Ρόσσι για τη δολοφονία του Λένα. Αποφάνθηκε ότι έκαναν υπερβολική χρήση βίας. Κατηγορίες απαγγέλθηκαν και στο Ρατζίνσκι γιατί δεν απέτρεψε τον Ρόσσι από τη χρήση υπερβολικής βίας. Δύο αστυνομικοί κατηγορήθηκαν για τις καθυστερήσεις που ήταν καθοριστικές για το αν θα ζούσε ή όχι ο Λένας. Δύο γιατροί κατηγορήθηκαν για παραβίαση των προδιαγραφών παροχής βοήθειας και περίθαλψης της ιατρικής κοινότητας… Η υπόθεση και η απόφαση ήταν πρωτοφανής για τα αμερικανικά χρονικά. Πέρασε στη νομολογία των αμερικανικών δικαστηρίων ως “Dr Lena’s case” (υπόθεση γιατρού Λένα).
