Μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση έκανε η βουλεύτρια της Άμεσης Δημοκρατίας, Νταϊάνα Κωνσταντινίδη, αποκαλύπτοντας ότι έχασε τη μητέρα της σε υπόθεση δολοφονίας το 1993.
Μιλώντας στην εκπομπή του ΣΙΓΜΑ, «Μεσημέρι και Κάτι», στον απόηχο της συζήτησης που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη ημέρα στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής για τις γυναικοκτονίες, η κ. Κωνσταντινίδη αναφέρθηκε στις συνέπειες που αφήνουν πίσω τους τέτοια εγκλήματα, ιδιαίτερα στα παιδιά και τις οικογένειες των θυμάτων.
Όπως είπε, αισθάνεται και η ίδια μία από τις «παράπλευρες απώλειες» μιας δολοφονίας.
«Είμαι μία τέτοια παράπλευρη απώλεια. Το 1993 έχασα τη μητέρα μου, σε μια υπόθεση δολοφονίας. Έζησα και ζω το κομμάτι της παράπλευρης απώλειας, έστω και αν δεν επρόκειτο για υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας», ανέφερε.
Η βουλεύτρια σημείωσε ότι η απώλεια μιας μητέρας δεν περιορίζεται στη νομική διάσταση μιας υπόθεσης, αλλά αφήνει βαθύ και διαχρονικό αποτύπωμα στους ανθρώπους που μένουν πίσω.
«Το να σου αφαιρούν τη μητέρα σου, τον άνθρωπο που όλοι έχουμε τόση ανάγκη, δεν είναι μόνο νομικό θέμα. Είναι βαθιά προσωπικό θέμα», είπε, υπογραμμίζοντας πως ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να δίνεται στα παιδιά που βιώνουν τις συνέπειες μιας γυναικοκτονίας ή μιας απόπειρας γυναικοκτονίας.
«Το σημαντικότερο όλων είναι τα παιδιά που μένουν πίσω και κουβαλούν όλο αυτό το φορτίο», πρόσθεσε.
Η κ. Κωνσταντινίδη αναφέρθηκε επίσης στη στήριξη που, όπως είπε, έλαβε από τον πατέρα και τον σύζυγό της μετά τη δολοφονία της μητέρας της.
«Στη δολοφονία αυτή, το 1993, δύο άνδρες αφαίρεσαν τη ζωή της μητέρας μου. Δύο άνδρες όμως, ο πατέρας και ο σύζυγός μου, στάθηκαν στη ζωή μου για να είμαι σήμερα εδώ. Έγιναν τα πόδια μου όταν γονάτισα. Έγιναν η φωνή μου όταν έχασα τη φωνή μου, η πίστη στον εαυτό μου», ανέφερε.
Απευθυνόμενη στις γυναίκες που ενδέχεται να βιώνουν κακοποίηση ή φόβο, κάλεσε όσες δυσκολεύονται να μιλήσουν να βρουν τη δύναμη να ζητήσουν βοήθεια.
«Μαζέψετε τα ψίχουλα δύναμης που έχετε μέσα σας. Κι αν δεν έχετε, να γεννήσετε δύναμη. Εμείς οι γυναίκες μπορούμε να γεννούμε. Γεννήστε και μιλήστε», είπε.
«Έχουμε δει γυναικοκτονίες. Είτε είναι το 1993 είτε το 2026, οι συνέπειες είναι ίδιες. Ο πόνος του ανθρώπου παραμένει ο ίδιος», κατέληξε.
Οι δολοφονίες της Οξάνα Λίσνα και της Κριστίν Κωνσταντινίδου που συγκλόνισαν την Κύπρο
Η υπόθεση των δολοφονιών της Οξάνα Λίσνα και της Κριστίν Κωνσταντινίδου το 1993 συγκαταλέγεται στα εγκλήματα που συγκλόνισαν την κυπριακή κοινή γνώμη.
Η εξαφάνιση της Κριστίν Κωνσταντινίδου είχε δηλωθεί στις 7 Ιουνίου του 1993. Εντούτοις, δεν κατέστη δυνατό να βρεθεί οποιοδήποτε στοιχείο και η υπόθεση μπήκε στο αρχείο μέχρι τις 26 Οκτωβρίου, όταν ανακαλύφθηκε το πτώμα της στον σκουπιδότοπο του Κοτσιάτη, μετά από υπόδειξη των δύο δραστών, οι οποίοι είχαν συλληφθεί.
Χρειάστηκε η επιστράτευση δέκα εσκαφεών για να εντοπιστεί η σορός της Κριστίν που ήταν κρυμμένη κάτω από τόνους σκουπιδιών.
Η 21χρονη Οξάνα Λίσνα, ρουμανικής καταγωγής, εξαφανίστηκε στις 20 Ιουνίου 1993. Η σορός της εντοπίστηκε στις 31 Οκτωβρίου του ίδιου έτους σε ξεροπήγαδο στα Λειβάδια Λάρνακας, μετά από υπόδειξη προς την Αστυνομία.
Οι σοροί των δύο γυναικών βρέθηκαν σε πλήρη αποσύνθεση.
Για τον βιασμό και τη δολοφονία των δύο γυναικών καταδικάστηκαν το 1994 σε ισόβια κάθειρξη ο Αντώνης Προκοπίου Κίτας, γνωστός ως «Αλ Καπόνε», και ο Μιχάλης Ιακωβίδης.
Κατά την έρευνα, ο Κίτας είχε αρχικά υποδείξει άλλο πρόσωπο ως υπεύθυνο για τα εγκλήματα, χωρίς ωστόσο να προκύψουν στοιχεία σε βάρος του. Στη συνέχεια, ο Ιακωβίδης, οδηγός ταξί στο επάγγελμα, ομολόγησε συμμετοχή στις δύο δολοφονίες και κατονόμασε τον Κίτα ως συνεργό του.
