Υπόθεση πειρατείας: 17 χρόνια μετά τα αδικήματα ανοίγει ο δρόμος για έκδοση Ισραηλινού υπηκόου στη Ρωσία

Δεκαεπτά χρόνια μετά τα αδικήματα που αποδίδονται σε βάρος του, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την τελευταία προσπάθεια Ισραηλινού υπηκόου να μπλοκάρει την έκδοσή του στη Ρωσία, ανοίγοντας τον δρόμο για την παράδοσή του στις ρωσικές αρχές, προκειμένου να δικαστεί για υπόθεση πειρατείας με χρήση βίας και όπλων. Συγκεκριμένα, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε αίτηση Ισραηλινού υπηκόου, ο οποίος κρατείται στις Κεντρικές Φυλακές, με την οποία ζητούσε την έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus και την απελευθέρωσή του, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε πως η κράτησή του είναι παράνομη ή ότι η έκδοσή του στη Ρωσική Ομοσπονδία θα συνιστούσε άδικο ή καταπιεστικό μέτρο.

Ο αιτητής, κάτοχος ισραηλινού διαβατηρίου, βρίσκεται υπό κράτηση μετά από απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ημερομηνίας 25 Φεβρουαρίου 2026, με την οποία κρίθηκε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοσή του στη Ρωσία, προκειμένου να δικαστεί για αδικήματα που αφορούν πειρατεία με χρήση βίας και όπλων ή αντικειμένων που χρησιμοποιούνται ως όπλα από οργανωμένη ομάδα.

Τα αδικήματα, σύμφωνα με το αίτημα των ρωσικών αρχών, φέρονται να διαπράχθηκαν μεταξύ 24 Ιουλίου και 17 Αυγούστου 2009. Το Επαρχιακό Δικαστήριο, πέραν της απόφασης για έκδοση, διέταξε την κράτησή του μέχρι την πραγματοποίηση της έκδοσης.

Ο αιτητής υποστήριξε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ άλλων, ότι δεν είχε αποδειχθεί επαρκώς η ταυτότητά του ως του προσώπου που αναζητούσαν οι ρωσικές αρχές, ότι μετά την πάροδο 16 και πλέον ετών ενδέχεται να έχουν χαθεί ή καταστραφεί στοιχεία και να μην είναι πλέον διαθέσιμοι μάρτυρες και ότι τα αδικήματα έχουν παραγραφεί βάσει του ρωσικού δικαίου. Παράλληλα, επικαλέστηκε τη σχετική διάταξη του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου, υποστηρίζοντας ότι η έκδοσή του θα αποτελούσε άδικο και καταπιεστικό μέτρο.

Το Ανώτατο Δικαστήριο υπενθύμισε ότι η διαδικασία Habeas Corpus αποσκοπεί στον έλεγχο της νομιμότητας μιας κράτησης και αποτελεί μέσο προστασίας της προσωπικής ελευθερίας. Ωστόσο, στην περίπτωση προσώπου που κρατείται μετά την έγκριση αιτήματος έκδοσης, το Δικαστήριο δεν λειτουργεί ως Εφετείο και δεν μπορεί να επανεξετάσει τα πραγματικά ευρήματα του δικαστηρίου που αποφάσισε την έκδοση, ούτε να υποκαταστήσει τη διακριτική του ευχέρεια, εφόσον αυτή ασκήθηκε εντός των νόμιμων ορίων.

Σε ό,τι αφορά την ταυτοποίηση, ο δικαστής έκρινε ότι πρόκειται ουσιαστικά για αμφισβήτηση ευρήματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου, το οποίο είχε ενώπιόν του στοιχεία όπως διαβατήρια και σχετικές βεβαιώσεις. Κατά το Ανώτατο Δικαστήριο, τα στοιχεία αυτά στήριζαν την κατάληξη ότι ο αιτητής είναι το πρόσωπο που αναζητείτο από τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Απορρίφθηκε επίσης η επιχειρηματολογία περί παραγραφής. Το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε εξετάσει το ζήτημα, παρότι δεν είχε τεθεί κατά την ακροαματική διαδικασία και είχε λάβει υπόψη τις σχετικές διατάξεις της ρωσικής νομοθεσίας, μεταξύ άλλων για τον χρόνο παραγραφής και τους λόγους αναστολής της. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι δεν τέθηκε ενώπιόν του οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδεικνύει λανθασμένη προσέγγιση του κατώτερου Δικαστηρίου.

Ούτε οι γενικές αναφορές του αιτητή σε πιθανή απώλεια ή καταστροφή αποδεικτικού υλικού κρίθηκαν επαρκείς. Το Δικαστήριο σημείωσε ότι δεν προσκομίστηκε συγκεκριμένο στοιχείο που να επιβεβαιώνει ότι μάρτυρες έχουν πεθάνει ή μεταναστεύσει ή ότι κρίσιμα στοιχεία έχουν χαθεί ή δεν έχουν διατηρηθεί. Αντίστοιχα, δεν κρίθηκαν επαρκείς οι γενικές αναφορές σε ενδεχόμενο δυσμενούς μεταχείρισης στη Ρωσία.

Στην απόφαση επισημαίνεται ότι, μετά την αποχώρηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, οι εγγυήσεις που παρέχονται από τις ρωσικές αρχές δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται από μόνες τους ικανοποιητικές. Ωστόσο, σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε έκδοση προς τη Ρωσία αποκλείεται. Ο εκζητούμενος οφείλει να παρουσιάσει συγκεκριμένα στοιχεία που να καταδεικνύουν πραγματικό και ορατό κίνδυνο παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του.

Το Δικαστήριο απέρριψε, τέλος, και τον ισχυρισμό ότι η έκδοση θα ήταν άδικη ή καταπιεστική. Έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων, τη στάση και τη συμπεριφορά του αιτητή, όπως αυτές είχαν γίνει δεκτές από το Επαρχιακό Δικαστήριο, καθώς και την αναφορά σε πολυετή «εξαφάνισή» του και στις προσπάθειες των ρωσικών αρχών να τον εντοπίσουν και να τον οδηγήσουν ενώπιον της δικαιοσύνης.

Καταλήγοντας, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το μαρτυρικό υλικό που είχε ενώπιόν του το Επαρχιακό Δικαστήριο δικαιολογούσε τα ευρήματά του και ότι η απόφαση για έκδοση και κράτηση του αιτητή ήταν νόμιμη. Ως εκ τούτου, η αίτηση για έκδοση Habeas Corpus απορρίφθηκε και διατάχθηκε ο αιτητής να παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την έκδοσή του. Δεν εκδόθηκε διαταγή για έξοδα, ενώ τα έξοδα των μεταφραστών θα καλυφθούν από τη Δημοκρατία.