Ο ιεραπόστολος που αγκαλιάζει χιλιάδες παιδιά: «Έρχονται πεινασμένα… όταν δεν μπορώ να τα κρατήσω κοντά μας, αδυνατώ να το ξεπεράσω» – Ποια η σχέση του πάτερ Αντώνιου με την Κύπρο (εικόνες & βίντεο)

Από ένα μικρό χωριό στην Ουγκάντα, η ζωή τον οδήγησε στην Κρήτη και στην Αθήνα. Αν και έλαβε χαρτιά και έγινε Ευρωπαίος, εκείνος αποφάσισε να επιστρέψει στην Αφρική και να προσφέρει τη βοήθεια που κάποτε έλαβε. Πρόκειται για τον πάτερ Αντώνιο, έναν ιεραπόστολο που δημιούργησε μια αγκαλιά για χιλιάδες παιδιά, λαμβάνοντας και στήριξη από την Κύπρο. Ο πάτερ μίλησε στον «Φ» ενώ βρισκόταν στη χώρα μας στο πλαίσιο επίσκεψής του.

«Κάποια παιδιά έρχονται σε εμάς πεινασμένα», περιγράφει για τα δεινά που βιώνουν για να προσθέσει πως αυτό που τον συγκλονίζει είναι όταν δεν έχει τη δυνατότητα να κρατήσει κάποιο κοντά του. Στόχος του, όπως εξηγεί, είναι να δημιουργήσει περισσότερα σχολεία, μια καλλιέργεια καφέ και ένα κέντρο υγείας.

«Γεννήθηκα στην Ουγκάντα και μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό, το Μόντε (Monde), περίπου 160 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα, την Καμπάλα. Η ενορία μας ήταν ο Άγιος Αντώνιος, από τον οποίο πήρα και το όνομά μου. Ο θείος μου ήταν ιερέας εκεί. Η γιαγιά μου, ήταν επίσης, από τους πρώτους Ορθοδόξους».

Όταν τελείωσε το Γυμνάσιο, είχε την τύχη όπως αναφέρει, να πάει στην Κρήτη. «Πήγα στο Καστέλι των Χανίων, όπου ο δεσπότης Ειρηναίος Γαλανάκης, έδινε υποτροφίες σε παιδιά από την Ουγκάντα και αλλού. Μείναμε σε οικοτροφεία και μας δόθηκε η δυνατότητα να μορφωθούμε. Μερικά από τα παιδιά έγιναν δεσποτάδες, ιερείς και χρήσιμοι άνθρωποι για την κοινωνία».

«Έμεινα στην Ελλάδα για 18 χρόνια. Έκανα ένα χρόνο για να μάθω ελληνικά, στη συνέχεια πήγα στο Λύκειο και το 1986 για σπουδές στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών».

Στη πορεία ο πάτερ Αντώνιος, αποφάσισε να πάει σε ιερατική σχολή και το 2003 χειροτονήθηκε και επέστρεψε στην Ουγκάντα. «Εκεί ζω με την οικογένειά μου. Έχω πέντε παιδιά, τον Ειρηναίο, την Ασπασία, τον Ιάκωβο, την Παρασκευή και την Μυροφόρα».

Όπως διευκρινίζει, ήταν αποφασισμένος με την ολοκλήρωση των σπουδών του να επιστρέψει πίσω στη χώρα του για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του και να ενισχύσει την Εκκλησία. «Πήρα το παράδειγμά από όσα είχα ζήσει κοντά στον Σεβασμιότατο Ειρηναίο, ο οποίος βοηθούσε πάρα πολύ κόσμο», αναφέρει.

«Ξέρετε, το να ζήσεις στην Ευρώπη και στη συνέχεια να επιστρέψεις στην Αφρική για να αγωνίζεσαι καθημερινά δεν είναι εύκολο. Εξάλλου είχα αποκτήσει και την ελληνική υπηκοότητα. Όμως πάντα σκεφτόμουν ότι αν δεν ήταν η Εκκλησία δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να σπουδάσω. Η οικογένειά μου δεν είχε τα χρήματα. Γι’ αυτό επέστρεψα και είμαι χαρούμενος με όσα κάνω».

Οι μάστιγες που πλήττουν την Ουγκάντα

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ουγκάντα, υπογραμμίζει ο πάτερ Αντώνιος, ξεκινούν από το πολίτευμα. «Για 50 χρόνια είναι το ίδιο πολιτικό καθεστώς, στην πραγματικότητα μια χούντα».

Το κράτος, όπως αναφέρει, δεν μεριμνά επαρκώς για την εκπαίδευση. «Πολλά παιδιά παρατούν το σχολείο, καθώς η δημόσια εκπαίδευση αναλογεί μόλις στο 10%. Βεβαίως δεν υπάρχει η δυνατότητα να πληρώσουν. Καταλήγουν, έτσι, σε μία τάξη μέχρι και 200 μαθητές».

Έτσι, υπογραμμίζει ο πάτερ Αντώνιος, πολλές Εκκλησίες όπως και η Ορθόδοξη, επιδιώκουν να δημιουργούν σχολεία. «Χρειάζεται οι άνθρωποι να εκπαιδεύονται. Χωρίς τη μόρφωση είναι πολύ δύσκολο να προκόψει κάποιος. Οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να λύνουν τα δικά τους προβλήματα και της χώρας τους».

Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι η ακρίβεια, αναφέρει. «Τα αγαθά κοστίζουν πολύ, ενώ λίγοι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν δικές τους επιχειρήσεις».

Ωστόσο, λέει, η Ουγκάντα είναι μια χώρα που προσφέρει δυνατότητες στον γεωργικό τομέα. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με την καλλιέργεια καφέ που έχει και μεγάλη ζήτηση στην Ευρώπη. «Ένα από τα προγράμματα που θέλω να δημιουργήσω είναι να καλλιεργούμε καφέ, ώστε να έχουμε ένα εισόδημα για να στηρίζουμε τα παιδιά. Να αποκτήσουμε μια μορφή αυτάρκειας. Για το ίδιο σκοπό θέλουμε να δημιουργήσουμε και μια μεγάλη πτηνοτροφική μονάδα».

Υπάρχουν ζητήματα και στον υγειονομικό τομέα. «Κατά διαστήματα έρχονται γιατροί από το εξωτερικό για να βοηθήσουν. Όμως θέλω να δημιουργήσουμε και μια νοσηλευτική σχολή. Ίσως, μάλιστα, κάποια παιδιά να μπορέσουν να γίνουν και γιατροί. Παράλληλα, θέλουμε να φτιάξουμε και ένα κέντρο υγείας»

1.700 μαθητές στα σχολεία και 670 στα οικοτροφεία

Οι προσπάθειες όλων αυτών των χρόνων «και με την ευλογία του Θεού, της Εκκλησίας και του απλού κόσμου, καταφέραμε να δημιουργήσουμε τέσσερα δημοτικά σχολεία και ένα γυμνάσιο – λύκειο, ενώ τώρα προσπαθούμε να δημιουργήσουμε και ένα δεύτερο λύκειο».

Σήμερα εξηγεί, έχουν στα σχολεία τους γύρω στα 1.700 παιδιά. «Από αυτά, τα 670 μένουν στο οικοτροφείο μας, καθώς τα σπίτια τους είναι πολύ μακριά ή είναι εξαιρετικά φτωχά ή αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα».

Στις προσπάθειές τους, αναφέρει ο πάτερ Αντώνιος, είναι να προωθήσουν και τη αναδοχή, ώστε τα φτωχά παιδιά να εξασφαλίσουν τα αναγκαία όπως και τη μόρφωσή τους. «Το ποσό για το κάθε παιδί αναλογεί σε €200 το χρόνο. Δεν καλύπτουν όσα χρειάζονται, αλλά είναι μια αχτίδα ελπίδας». Σήμερα, σημειώνει, είναι σε ανάδοχη οικογένεια περίπου 120 παιδιά. «Είναι πολύ λίγα, επειδή το πρόγραμμα δεν έχει ακόμη διαδοθεί αρκετά».

Το φαγητό των παιδιών, οι δάσκαλοι και όλα τα άλλα έξοδα καλύπτονται από τον πάτερ και την προσπάθεια που γίνεται με τους εθελοντές. «Κάποια παιδιά έρχονται πεινασμένα. Όταν βλέπουμε ότι ένα παιδί έρχεται πολλές φορές πεινασμένο, εξετάζουμε την κατάστασή του. Μπορεί οι γονείς να είναι άρρωστοι και να μην μπορούν να φροντίσουν το παιδί. Μπορεί να έχασαν τις δουλειές τους», υπογραμμίζει.

«Στην Κύπρο είχαμε την ευλογία να δημιουργήσουμε την οργάνωση «Αγάπης Χέρια», βοηθάει πάρα πολύ. Δίνουν υποτροφίες για τα παιδιά ώστε να σπουδάσουν στην Ουγκάντα, να πάνε στην ιατρική, να γίνουν εκπαιδευτικοί, ενώ άλλα ήρθα με υποτροφίες στο ΤΕΠΑΚ».

Μια σύμπτωση δημιούργησε τη σχέση με την Κύπρο

«Η σχέση μου με την Κύπρο προέκυψε τυχαία. Βέβαια, η Κύπρος βοηθάει την ιεραποστολή στην Αφρική εδώ και πολλά χρόνια, από την εποχή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Όλα ξεκίνησαν πριν 16 χρόνια, ενώ βρισκόμουν στην Αθήνα. Συνάντησα μια κυρία από την Κύπρο στην Ομόνοια. Με πλησίασε και με ρώτησε “πατέρα Αντώνιε έχεις καθόλου χρόνο;” και μου πρότεινε να έρθω στη μεγαλόνησο, το οποίο και έπραξα. Στην Κύπρο υπάρχει η συνεργασία με την οργάνωση «Αγάπης Χέρια», η οποία υποστηρίζει την προσπάθειά τους στην Ουγκάντα. Στηρίζουν, επίσης, απλοί άνθρωποι όπως και η εταιρεία ΧΜ».

«Όταν δεν μπορώ να βοηθήσω ένα παιδί, σκέφτομαι τι θα απογίνει»

«Η κάθε μέρα γράφει τη δική της ιστορία. Άλλες φορές με χαρά και άλλες φορές με στενοχώρια. Αυτό που με συγκλονίζει περισσότερο είναι όταν έρχεται ένα παιδί και δεν έχω τη δυνατότητα να το κρατήσω κοντά μας. Όλα εξαρτώνται από τις οικονομικές μας δυνάμεις. Από το αν μπορούμε να το φιλοξενήσουμε ή όχι. Αυτό με πληγώνει πάρα πολύ και δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Όταν δεν μπορώ να βοηθήσω ένα παιδί, σκέφτομαι τι θα απογίνει, τι θα κάνει στη ζωή του. Ξέρω ότι δεν μπορώ να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αλλά αυτό εξακολουθεί να με στενοχωρεί. Από την άλλη, αυτό που μου δίνει χαρά είναι όταν κάποιος με ρωτάει: “Τι κάνεις, πατέρα Αντώνιε; Πώς πάνε τα πράγματα; Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε;” Αυτά τα λόγια είναι για μένα σαν μια ζεστή αγκαλιά. Νιώθω ότι δεν είμαι μόνος μου».