Κάποιων ανθρώπων οι ζωές είναι γραμμικές, εκτείνονται ανοδικά στον χρόνο χωρίς κύκλους, χωρίς παλινδρομήσεις, χωρίς αναστροφές.
Είναι οι ζωές που στη διαδρομή τους κτίζουν, δημιουργούν και μεταποιούν σε ζωτική ύλη τον δημιουργικό τους οίστρο. Και που παράλληλα και ανεπιδίωκτα εκλύουν στο περιβάλλον τους ευγένεια, χρηστότητα, αισιοδοξία, Ελπίδα.
Η ζωή του Νίκου Σιακόλα ήταν μια από αυτές. Μια ζωή συνώνυμη, σχεδόν ταυτόσημη της επιχειρηματικότητας – για την οποία δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι. Γιατί η επιχειρηματικότητα είναι συμβίωση με τον κίνδυνο και διαρκής εγρήγορση, είναι ακατάπαυστη δοκιμασία των αντοχών, και είναι δυο αποτυχίες για κάθε μισή επιτυχία.
Όταν τον πρωτογνώρισα στα 27 μου, ο ίδιος ήταν στην ηλικία που είμαι σήμερα εγώ. Καταξιωμένος ιδρυτής και πανίσχυρος επικεφαλής ενός από τους μεγαλύτερους ομίλους εταιρειών της χώρας.
Μέχρι πριν από λίγους μήνες, μού μιλούσε για τα επιχειρηματικά του σχέδια για την επόμενη εικοσαετία, με το ίδιο πάθος, με την ίδια ενέργεια, με την ίδια διαύγεια με την οποία μου πρωτομιλούσε στο μακρινό 1991.
Μιλούσε ο κύριος Νίκος. Προσηνής και ευπροσήγορος, μιλούσε με όλους ως ίσος προς ίσο, χωρίς να τον αφορά η ηλικία, η καταγωγή, η ιδιότητα ή οποιοδήποτε ληξιαρχικό δεδομένο του συνομιλητή του. Μιλούσε με όλους όσους είχαν κάτι ωφέλιμο να πουν. Και για όλα όσα ήταν έστω και δυνητικά ωφέλιμα.
Με τους συμπατριώτες του συλλογικά, συνομιλούσε με τα έργα του. Με τις δράσεις του. Με τις καινοτόμες παρεμβάσεις του, που επί δεκαετίες δημιουργούσαν χιλιάδες θέσεις εργασίας και έσπρωχναν την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική ευημερία της πατρίδας.
Με λίγους ακόμα, φωτισμένους πρωτοπόρους επιχειρηματίες του ιδίου διαμετρήματος, σήκωσαν στους ώμους τους μια οικονομία πρωτόγονη και μέσα σε λίγα χρόνια την ενέταξαν στις πιο σύγχρονες και ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου.
Σεμνός μέχρι το τέλος, χωρίς ίχνος έπαρσης, εφάρμοσε τους κανόνες εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, πολλά χρόνια προτού επινοηθεί ο όρος.
Μέρος αυτής του της δοτικότητας, η συμμετοχή του στα συλλογικά επιχειρηματικά δρώμενα, προϊόν της έγνοιας του για ένα εργοδοτικό κίνημα οικονομικά αποτελεσματικό και κοινωνικά υπεύθυνο. Συμμετοχή για την οποία, η μεγάλη οικογένεια της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων, θα είναι αενάως ευγνωμονούσα.
Ο κύριος Νίκος φεύγει πλήρης. Πλήρης ημερών. Πλήρης έργων και δράσεων. Πλήρης τιμών και αξιών.
Έχοντας δώσει και έχοντας λάβει, ενδεχομένως όλα όσα νοηματοδοτούν την ύπαρξη και κάνουν τη ζωή αξιοβίωτη.
Κι αν σήμερα μαζί του κλείνει ο κύκλος μιας ολόκληρης εποχής, το αποτύπωμα του θα εκτείνεται μονίμως γραμμικό στο διηνεκές.
Στο καλό κύριε Νίκο, σε ευχαριστούμε για όλα.
* Γενικός διευθυντής Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων (ΟΕΒ)
