Βλέπουν σανίδα σωτηρίας και δεν βλέπουν τους καρχαρίες;

Αυτή η τάση των πολιτικών μας να ψάχνουν στιγμές της ιστορίας για να επιρρίψουν ευθύνες στην ελληνοκυπριακή πλευρά για τα πολλά ναυάγια των προσπαθειών για λύση, πρέπει να είναι μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία των λαών. Να το κοιτάξουν ειδικοί, θα γράψουν βιβλία.

Μας το θύμισε τις προάλλες ο Αβέρωφ Νεοφύτου, που θυμήθηκε τις Ιδέες Γκάλι του 1992 και φόρτωσε τον ενταφιασμό τους στο δικό του κόμμα και ειδικά στον Γλαύκο Κληρίδη. Ο οποίος ναι μεν έπαιζε πολιτικά παιχνίδια για να έχει τη στήριξη του ΔΗΚΟ και να εκλεγεί στην προεδρία, αλλά ουδείς τολμά να τον κατηγορήσει για «απορριπτισμό», όπως ας πούμε κατηγορούν τον Αναστασιάδη.

Κι όμως έγινε κι αυτό! Κατηγορήθηκε ο Κληρίδης, και μάλιστα από τον Αβέρωφ, που φυσικά γνωρίζει ότι η απόρριψη από τον Κληρίδη ακολούθησε δεν προηγήθηκε της απόρριψης από τον Ραούφ Ντενκτάς. Όπως και γνωρίζει ποιες ήταν οι απαιτήσεις του Ντενκτάς (ιδίως για την επιστροφή εδαφών που πρότεινε ο Γκάλι και για τη μορφή λύσης συνομοσπονδίας χωριστών κρατών και χωριστής κυριαρχίας), που ούτε και ο πρύτανης της ρεαλιστικής (ή ενδοτικής, όπως θέλετε πέστε το) σχολής, ο Κληρίδης, δεν μπορούσε να δεχθεί

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό, είναι που για λόγους προσωπικούς ή κομματικούς, οι πολιτικοί μας βρίσκουν πάντα τρόπο να κατηγορούν την πλευρά μας -ως δήθεν ρεαλιστές οπαδοί της λύσης- και δεν τους ενδιαφέρει ότι διαστρέφουν την αλήθεια σε βάρος των θυμάτων της εισβολής και της κατοχής, σε βάρος των Ελληνοκυπρίων.

Το χειρότερο είναι ότι το κάνουν αυτό γνωρίζοντας ότι για όλα τα σχέδια που απορρίφθηκαν από την ε/κ πλευρά, είτε προηγήθηκε απόρριψη από την τουρκική πλευρά, είτε οι παρεμβάσεις της τουρκικής πλευράς αλλοίωναν τόσο πολύ τη λογική τους που τα καθιστούσαν επικίνδυνα για την επιβίωση της ε/κ κοινότητας. Και φυσικά κανένα δεν ήταν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο λύσης. Ιδέες, προτάσεις, δείκτες, για μια βάση διαβούλευσης που στο τέλος βαρούσε πάντα, λόγω ισχύος, υπέρ των όποιων παράνομων συμφερόντων της Τουρκίας και όχι υπέρ των Κυπρίων.

Το μόνο ολοκληρωμένο και τελικό σχέδιο που ήρθε αυτά τα 52 χρόνια κατοχής, ήταν το Σχέδιο Ανάν, και το μόνο που τέθηκε ενώπιον του λαού. Και ο λαός έδωσε την απάντησή του με μια ευθυκρισία και διορατικότητα, που θα έπρεπε να ζηλεύουν οι πολιτικοί ταγοί του. Αλλά, οι πολιτικοί του, ταυτιζόμενοι με διάφορους κοκορόμυαλους του διαδικτύου και της όποιας λύσης, συνεχίζουν να μιλούν για χαμένες ευκαιρίες. Συνεχίζουν και σήμερα ακόμα, που η άλλη πλευρά του όποιου συνεταιρισμού θέλουν να γίνει, χωρίς να κρύβεται πια, δηλώνει πως είναι την υποδούλωσή τους που επιδιώκει και όχι έναν έντιμο και βιώσιμο συμβιβασμό. Και το κάνουν με έναν τρόπο που μοιάζει με χυδαίο εκβιασμό. Απολογούμαι αν αυτό φαίνεται ακραίο. Είναι η αντίληψή μου, όμως.

Διότι όταν την ώρα που ο εκπρόσωπός μας στην προσπάθεια της λύσης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δίνει τη μάχη για τη δικαίωση του αγώνα μας (ναι, του όποιου αγώνα μας) για επιβίωση στην πατρίδα μας, μια κουστωδία πολιτικών και πολιτικάντηδων μιλούν για «χαμένες ευκαιρίες», είναι μηνύματα για να μην χάσουμε άλλες. Να αρπάξουμε ό,τι μας πλασάρουν για να σωθούμε. Και οι πολίτες και ο συνομιλητής που μας εκπροσωπεί. Λες και μας προσφέρουν καμιά σανίδα σωτηρίας όταν βολοδέρνουμε στο πέλαγος.

Πού βλέπουν όμως τη σανίδα αυτοί κι εμείς βλέπουμε μόνο καρχαρίες γύρω μας; Τόσο κοντόφθαλμοι γίναμε; Εμείς ή αυτοί;

Την ώρα που καλούν τον Πρόεδρο να ανοίξει ένα οδόφραγμα για να καλοπιάσει τον Έρχιουρμαν, αυτός στέλνει επιστολές στον Γκουτέρες, στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ακόμα και στον Πρόεδρο της Μπαρτσελόνα, Ζοάν Λαπόρτα, για να καταγγείλει τις προσπάθειες της ε/κ ηγεσίας να εμποδίσει τα παιδιά και τους νέους να συνδεθούν με την διεθνή κοινότητα. Τα παιδιά των εποίκων, δηλαδή, αλλά και τα παιδιά των Τ/κ που η ίδια η ηγεσία τους, τους εμποδίζει να βγουν επιτέλους από την παρανομία και να μπουν σε ένα κανονικό κι ευρωπαϊκό κράτος. Και ζητά να ληφθούν μέτρα για τον τερματισμό της «απομόνωσης» χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, όπως λέει.

Η «απομόνωση» θα τερματιστεί με τη λύση του Κυπριακού, με ένα κανονικό κράτος της Κύπρου. Ούτε με ακόμα ένα οδόφραγμα, ούτε με ακόμα ένα σχέδιο τουρκικών συμφερόντων, ούτε σκεπάζοντας τον κατοχικό στρατό με μεταξωτές κορδέλες. Αυτό οφείλουν να διαμηνύουν και μέσα και έξω οι πολιτικοί μας. Αν θέλουν να έχουν τον σεβασμό του λαού. Να το πουν και στον φίλο τους τον Έρχιουρμαν.