Παραγωγικότητα: Δείκτης ευημερίας, όχι δαιμονοποίησης

Η πορεία ανάπτυξης του κυπριακού ΑΕΠ ομολογουμένως είναι εντυπωσιακή.

Αυτό άλλωστε καταδεικνύεται μέσα και από τα στοιχεία της Eurostat, τα οποία κατατάσσουν την χώρα μας ανάμεσα στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις καλύτερες επιδόσεις σε ότι αφορά την ανάπτυξη. Ωστόσο, το καμπανάκι που κτυπά (εδώ και χρόνια) τόσο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όσο και το Δημοσιονομικό Συμβούλιο Κύπρου σε σχέση με το διογκωμένο  κρατικό μισθολόγιο και τις ανελαστικές δαπάνες δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο από την κυβέρνηση η οποία θα πρέπει να κάνει ουσιαστικές τομές και μεταρρυθμίσεις ώστε να διορθωθούν στρεβλώσεις.

Δεν είναι μόνο ζήτημα βιωσιμότητας των δημόσιων οικονομικών αλλά είναι πρωτίστως ζήτημα ίσης και δίκαιης κατανομής του παραγόμενου πλούτου. Δεν μπορεί για παράδειγμα στον ιδιωτικό τομέα το εργατικό κόστος να βρίσκεται σε συνάρτηση με την παραγωγικότητα του εργατικού δυναμικού και την ίδια ώρα στον δημόσιο τομέα να παρουσιάζεται το φαινόμενο όπου η παραγωγικότητα να είναι κατά πολύ μικρότερη από το εργατικό κόστος. Αυτό ούτε βιώσιμο είναι μακροπρόθεσμα ούτε ασφαλώς κοινωνικά δίκαιο.

Συνολική Παραγωγικότητα Εργατικού Δυναμικού Vs Συνολικό Εργατικό Κόστος για τα έτη 2024-2025

Πηγή: Eurostat

Ενδεικτικά, με βάση τα στοιχεία της Eurostat και αθροιστικά για τα έτη 2024 και 2025 σε σημαντικούς τομείς της οικονομίας με ναυαρχίδα τον τομέα ICT η παραγωγικότητα ήταν στην μεταποίηση, τις κατασκευές, το εμπόριο, τις μεταφορές, τα ξενοδοχεία και τον χρηματοπιστωτικό τομέα θετική και αυτό οδήγησε δικαίως και σε άνοδο του εργατικό κόστος.

Αντιθέτως, η παραγωγικότητα στον δημόσιο τομέα παρουσιάζει μηδενικό ως αρνητικό πρόσημο ενώ το εργατικό κόστος για μισθούς και ημερομίσθια ακολουθεί ανοδική πορεία. Η διασύνδεση της παραγωγικότητας στον δημόσιο τομέα με το εργατικό κόστος αποτελεί αναγκαία μεταρρυθμιστική τομή για την κυβέρνηση η οποία θα πρέπει να τολμήσει να έρθει σε ρήξη με οργανωμένα σύνολα τα οποία αντί να προτάσσουν πολιτικές δικαιότερης κατανομής του παραγόμενου πλούτου προάγουν σε ορισμένες περιπτώσεις κοινωνικές αδικίες και ανισότητες.

Η πορεία του κρατικού μισθολογίου θα πρέπει να είναι συνάρτηση μεταβλητών όπως είναι η παραγωγικότητα, παράγοντας ο οποίος λαμβάνεται υπόψη και στις διαπραγματεύσεις στον ιδιωτικό τομέα για σύναψη συμβάσεων. Δεν μπορεί στον ιδιωτικό τομέα να λαμβάνεται υπόψη και στον δημόσιο τομέα να μην ισχύει γιατί κάποιοι ενδεχομένως να χάνουν ψήφους και να υποκύπτουν σε πιέσεις οργανωμένων συνόλων όπως περιεγράφηκαν πιο πάνω.

Η Κυβέρνηση επιτέλους θα πρέπει να λάβει τις αναγκαίες αποφάσεις, να ακούσει ασφαλώς τους κοινωνικούς εταίρους αλλά την ίδια ώρα θα πρέπει να έχει το σθένος και το θάρρος να αντισταθεί σε ψηφοθηρικά κελεύσματα, τα οποία θα οδηγήσουν ενδεχομένως τον τόπο σε μελλοντικές περιπέτειες.

* Οικονομολόγος, BSc Economics (University of Essex), MSc Economic Policy (University of London)