Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Όσα χρόνια κι αν περάσουν και όσες κυβερνήσεις κι αν αλλάξουν, φαίνεται πως ορισμένες νοοτροπίες σε αυτόν τον τόπο παραμένουν αναλλοίωτες. Η επιβράβευση της παρανομίας και της ασυνέπειας τείνει πλέον να καταστεί πάγια πρακτική. Και αυτό γιατί το κράτος, διαχρονικά, με τις αποφάσεις και τις πολιτικές του, καταλήγει να επιβραβεύει έμμεσα όσους παρανομούν ή δεν ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους, ενώ την ίδια ώρα, ακόμη κι αν δεν είναι αυτή η πρόθεσή του, ουσιαστικά «τιμωρεί» τους συνεπείς πολίτες.

Δεν είναι, άλλωστε, λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες η πολιτεία έσπευσε να προσφέρει σανίδα σωτηρίας σε όσους δεν εκπλήρωναν υποχρεώσεις τους. Το ερώτημα, όμως, είναι ποιος τελικά επιβραβεύει εκείνους που, παρά τις δυσκολίες, παραμένουν συνεπείς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα των εκποιήσεων. Για χρόνια, η πλειονότητα των κομμάτων επιχειρούσε να βάλει στον «πάγο» τους πλειστηριασμούς ακινήτων, την ώρα που οι τόκοι των δανείων συνέχιζαν να συσσωρεύονται. Την ίδια περίοδο, οι συνεπείς δανειολήπτες εξακολουθούσαν να καταβάλλουν κανονικά τις δόσεις τους, χωρίς να απολαμβάνουν οποιοδήποτε αντίστοιχο όφελος, είτε από τις τράπεζες είτε από το κράτος.

Στην ίδια κατηγορία εντάσσονται και τα διάφορα κυβερνητικά σχέδια που εφαρμόστηκαν κατά καιρούς, όπως το Σχέδιο «Εστία» και το Σχέδιο «Ενοίκιο Έναντι Δόσης». Μέσω των σχεδίων, δανειολήπτες που αδυνατούσαν ή δεν προχωρούσαν στην αποπληρωμή των υποχρεώσεών τους είχαν τη δυνατότητα να προστατεύσουν την κύρια κατοικία τους. Βεβαίως, υπήρχαν και περιπτώσεις δανειοληπτών που συνειδητά δεν αξιοποίησαν τα συγκεκριμένα σχέδια, προκειμένου να αποφύγουν την αποκάλυψη των πραγματικών εισοδημάτων και των περιουσιακών τους στοιχείων.

Κανείς δεν παραγνωρίζει την ανάγκη προστασίας των πραγματικά ευάλωτων δανειοληπτών. Άλλο, όμως, η κοινωνική προστασία και άλλο η δημιουργία μιας διαρκούς αίσθησης ότι η ασυνέπεια μπορεί, αργά ή γρήγορα, να επιβραβευθεί. Και κυρίως, ότι εκείνοι που εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους δεν έχουν να αναμένουν τίποτε περισσότερο από την υποχρέωση να συνεχίσουν να πληρώνουν.

Ανάλογη εικόνα παρουσιάζεται και στην περίπτωση των ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών. Για χρόνια, αρκετοί φορολογούμενοι δεν κατέβαλλαν ούτε ένα σεντ έναντι των υποχρεώσεών τους. Στη συνέχεια, το κράτος προχώρησε στην εφαρμογή σχεδίου ρύθμισης των οφειλών, το οποίο τέθηκε για πρώτη φορά σε ισχύ το 2017 και παρατάθηκε μέχρι το τέλος του 2027.

Μέσω των συγκεκριμένων ρυθμίσεων, το κράτος είχε εισπράξει μέχρι πέρσι περίπου €650 εκατ. Η αρχική συνολική οφειλή ξεπερνούσε το €1 δισ., ενώ, μετά την παραχώρηση των εκπτώσεων, υπολογίζεται ότι στα κρατικά ταμεία θα καταλήξουν περίπου €800 εκατ. έως €850 εκατ.

Οι οφειλέτες εξασφαλίζουν εκπτώσεις ανάλογα με τον αριθμό των δόσεων που συμφωνούν με το κράτος. Ενδεικτικά, όσοι προχωρούν σε εφάπαξ εξόφληση επωφελούνται από διαγραφή του 95% των επιβαρύνσεων και των τόκων.

Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και στη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων κοινωνικών εισφορών προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αφορά την επιμονή της κυβέρνησης στην προώθηση νομοσχεδίου που θέτει ανώτατο όριο στις επιβαρύνσεις και στα διοικητικά πρόστιμα για αδήλωτη εργασία, ανοίγοντας τον δρόμο για διαγραφή οφειλών εννέα ετών, ύψους πέραν των €64 εκατ.

Αρχικά, τα κόμματα προσανατολίζονταν στην αφαίρεση της πρόνοιας που οδηγούσε στη διαγραφή των πρόσθετων επιβαρύνσεων. Ωστόσο, ο υπουργός Εργασίας υπέβαλε εναλλακτική πρόταση.

Συγκεκριμένα, με τη νέα πρόταση παρέχεται στους οφειλέτες προθεσμία έξι μηνών για την εξόφληση των οφειλών τους, οι οποίες δεν θα υπερβαίνουν το διπλάσιο του αρχικού διοικητικού προστίμου. Παράλληλα, παρέχεται η δυνατότητα σταδιακής αποπληρωμής των χρεών.

Το ζήτημα, ωστόσο, είναι πολύ μεγαλύτερο από μια συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση. Αφορά τη συνολική φιλοσοφία με την οποία κράτος και πολιτικά κόμματα αντιμετωπίζουν τη συνέπεια και την ασυνέπεια.

Κυβέρνηση και κόμματα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν ότι δεν έχουν απέναντί τους μόνο τους ασυνεπείς, τους οφειλέτες και εκείνους που ζητούν διαρκώς νέες χαλαρώσεις. Υπάρχουν και οι πολίτες που πληρώνουν κανονικά τους φόρους, τις εισφορές και τις δόσεις τους. Εκείνοι που ουδέποτε επιβραβεύθηκαν για τη συνέπειά τους, επειδή απλώς έπρατταν το αυτονόητο.

Και είναι καιρός να καταλάβουν ότι δικαίωμα ψήφου έχουν και αυτοί οι πολίτες. Όσο η πολιτεία εξακολουθεί να τους θεωρεί δεδομένους, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να εισπράξει, αργά ή γρήγορα, την ίδια αδιαφορία.