Σημασία δεν έχει μόνο να ξοδεύεις λιγότερα αλλά και το πού τα ξοδεύεις

Ωστόσο, αναλύοντας περαιτέρω τα στοιχεία, προκύπτει μία ανομοιομορφία, την οποία εντόπισε η Κεντρική Τράπεζα στο πρόσφατο Οικονομικό της Δελτίο. Η ανομοιομορφία αφορά στο ότι η δαπάνη για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα αυξήθηκε κατά 2%, ενώ στον δημόσιο τομέα κατά 8,1%. «Η δαπάνη ανά μισθωτό στον δημόσιο τομέα, πέραν της επίδρασης από το ΓεΣΥ, είναι αποτέλεσμα τόσο της σταδιακής κατάργησης των μειώσεων επί των απολαβών και των συντάξεων που υιοθετήθηκαν κατά τα έτη της κρίσης, αρχής γενομένης από την 1η Ιουλίου του 2018, όσο και προσλήψεων στον τομέα της υγείας, καθώς και μισθοδοτικών αναβαθμίσεων γενικότερα», σχολιάζεται στο Δελτίο. Μήπως είναι αυτό ένα καμπανάκι για τον νέο υπουργό Οικονομικών να είναι προσεκτικός με τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών και την αύξηση των δαπανών; Θα μου πείτε τον προϋπολογισμό για το 2020 τον ετοίμασε ο τέως κι έφυγε. Τι να κάνουμε, λογικά κάποια συνεννόηση θα υπήρξε. 
Μπορεί τα δημόσια οικονομικά να βαίνουν καλώς και τα πλεονάσματα να είναι σημαντικά αλλά σημασία δεν έχει μόνο να ξοδεύεις λιγότερα απ’ όσα εισπράττεις αλλά σημασία έχει και το πού τα ξοδεύεις και για ποιο λόγο. Δεν λέμε ότι δεν πρέπει να αμείβονται και να ανταμείβονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά αυτό πρέπει να γίνεται στη βάση της παραγωγικότητας από τη μία και των πραγματικών δυνατοτήτων της οικονομίας από την άλλη. 

Με το δημόσιο χρέος στο 100%, τις κοινωνικές ανισότητες και την ανάγκη του κράτους πρόνοιας να διατηρούνται σε σημαντικό βαθμό, η κατανομή των δαπανών από την κυβέρνηση πρέπει να γίνεται στοχευμένα και για εξυπηρέτηση του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου και όχι στη βάση συμφερόντων και εξυπηρετήσεων. Ούτε για να σωπάσει αντιδράσεις και να κατευνάσει αναβρασμούς. 

Είμαστε σίγουροι πως ο νέος υπουργός Οικονομικών θα δώσει σημασία στο συγκεκριμένο θέμα, καθώς είναι γνωστός για τις οικονομικές του απόψεις και για τον τρόπο που προσεγγίζει τέτοιου είδους θέματα. Άλλωστε, πέραν τον υψηλού δημόσιου χρέους, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να είναι διπλά προσεκτική τα επόμενα χρόνια, λόγω μίας μεγάλης μεταρρύθμισης που ακούει στο όνομα ΓεΣΥ. Μπορεί να διατείνεται πως ο προϋπολογισμός του Συστήματος είναι σφαιρικός, άρα τα συνολικά έξοδα δεν θα αυξηθούν, ωστόσο, υπάρχουν και παράπλευρες επιπτώσεις που μπορεί να επηρεάσουν και τα δημόσια οικονομικά.   

Είναι καλά επίσης, τα πιο πάνω δεδομένα να τα έχουν υπόψη τους και τα κοινοβουλευτικά κόμματα που θα κληθούν σύντομα να τοποθετηθούν επί των νομοσχεδίων για τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα. Των κουτσουρεμένων μεν νομοσχεδίων, αφού σ’ αυτά ενσωματώθηκαν και οι πινελιές των κομμάτων, των αναγκαίων δε, έστω να αποτελέσουν ένα πρώτο βήμα για κάποιες σημαντικές αλλαγές στη δημόσια υπηρεσία. 
Για να μην αναφερθούμε στην αναμενόμενη σημαντική απόφαση από το Ανώτατο Δικαστήριο για ακύρωση ή μη των αποφάσεων για τις αποκοπές στον δημόσιο τομέα που μπορεί να έχουν ένα δημοσιονομικό κόστος της τάξης των 850 εκατ. ευρώ. 

Με τον ιδιωτικό τομέα λοιπόν να χρειάζεται ακόμα πολλά χρόνια για να θεωρηθεί υγιής, είναι σημαντικό τουλάχιστον τα δημόσια οικονομικά να έχουν τα αναγκαία αποθέματα, ώστε σε περίπτωση που χρειαστεί κρατική παρέμβαση, να υπάρχει η απαιτούμενη δυνατότητα. Να υπενθυμίσουμε, επίσης, πως εξακολουθούμε να φλερτάρουμε με την κατηγορία σκουπίδια. 
Αρχισυντάκτης Επιχειρηματικών Εκδόσεων, Ο Φιλελεύθερος