Η «αμαρτωλή» κυπριακή αστυνομία ερεύνησε, αποφάσισε όπως φαίνεται στη βάση μαρτυριών και αποδείξεων και δημοσιοποίησε επιτέλους την απόφαση της για την υπόθεση της «Σάντη» ή Κυριακής. Και επειδή μερικοί αναγνώστες θα αναρωτηθούν προς τι η συγκεκριμένη λέξη; Απαντώ:
Είναι αμαρτωλή (με ή χωρίς εισαγωγικά το ίδιο κάνει τελικά), διότι η διαφθορά σαρώνει το νησί και το πιο σημαντικό κατ’ εμέ, πιστεύω πως κρύβονται κάποια σάπια «μήλα» στο αστυνομικό σώμα που βοήθησαν να ανδρωθεί η μαφία. Την προστατεύουν έναντι ανταλλαγμάτων υποθέτω.
Δεν νοείται σε ένα νησί όπως η Κύπρος, η επιβολή του νόμου να είναι ανύπαρκτη όταν αφορά αυτό το συγκεκριμένο έγκλημα.
Πως επιτρέπει η αστυνομία στους μαφιόζους ντόπιους και ξένους να εκβιάζουν και να απειλούν επιχειρηματίες; Και να δολοφονούν… Και στο τέλος να παρουσιάζονται σαν φιλάνθρωποι…
Τούτων λεχθέντων, η αστυνομική ανακοίνωση για την απάτη με το όνομα «Σάντη», που στήθηκε -όπως φαίνεται- από αυτούς που την κατάγγειλαν είναι ένα θεαματικό γεγονός. Φαίνεται ότι για πρώτη φορά έγινε μία προσεκτική δουλειά επειδή φοβήθηκε η ηγεσία της ότι θα ξεσηκωνόταν το σύμπαν. Ομολογώ, και το λέω με πάσα ειλικρίνεια, ότι εάν δεν γνώριζα αυτούς που προκάλεσαν το σκάνδαλο, θα εξέφραζα αμφιβολίες για την αστυνομική έκθεση. Υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης για την αστυνομία από πολλούς ανθρώπους στο νησί.
Αμφισβήτησα από την πρώτη στιγμή τις καταγγελίες διότι ήταν πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς, -ιδιαίτερα αν είχε μία ελάχιστη γνώση για το πως στήνονται οι παρόμοιου τύπου απάτες. Στέλνοντας τα δημοσιεύματα και τα φωτογραφικά στιγμιότυπα σε σοβαρούς ανθρώπους, που ασχολούνται με τους χάκερς και τους εκβιαστές του ίντερνετ, και νομίζοντας ότι θα έγραφα για το θέμα, με ενημέρωσαν πάραυτα πως δεν πρέπει να το πράξω διότι το όλο σκηνικό ήταν τουλάχιστον ύποπτο.
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν αντιμετωπίσει τις πιο δύσκολες καταστάσεις στο Διαδίκτυο και γνωρίζουν τις πραγματικές απειλές από τις ψεύτικες. Ξεχωρίζουν εύκολα τους απατεώνες -και ομιλώ γενικά όχι για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Γι’ αυτό λοιπόν αμφισβήτησα τις «αποκαλύψεις». Ήταν τόσο φανερό άλλωστε… Και αυτό που με υποψίασε περισσότερο ήταν η αθλιότητα να εμπλέξουν τον Γιώργο Μυλωνάκη, τον πιο στενό συνεργάτη του Πρωθυπουργού της Ελλάδος στο Μέγαρο Μαξίμου, τον οποίο και έστειλαν στο νοσοκομείο να χαροπαλεύει για τη ζωή του. Και φυσικά απέρριψα όλο το αφήγημα που όπως φαίνεται κατάφερε να αποδομήσει η αστυνομία γραμμή με γραμμή, λέξη προς λέξη.
Δεν μπορώ να φανταστώ ότι το πόρισμα δεν θα σταθεί στα δικαστήρια. Αντίθετα, οι όποιοι σοφίστηκαν την ιστορία είναι δεμένοι χειροπόδαρα, και αυτό πέραν των παραμυθιών ακόμα και γνωστών δικηγόρων που σε κάθε ευκαιρία «πετάσσονται όπως το αππηητούριν» για να πουν τη γνώμη τους για λίγα λεπτά δημοσιότητας (σ.σ.: για τους Ελλαδίτες αδελφούς είναι αυτός που μπαίνει σε μία συζήτηση χωρίς να έχει σχέση ή χωρίς να του το ζητήσουν). Διάβασα τις θέσεις των δικηγόρων αυτών -και απορώ πως κερδίζουν δίκες- τις συζήτησα με σημαντικό νομικό, ο οποίος με διαβεβαίωσε ότι δεν στέκουν.
Εδώ συντελέστηκε ένα δημοσιογραφικό και ερευνητικό «έγκλημα». Δεν νοείται ένας δημοσιογράφος και μάλιστα ερευνητής να δημοσιεύει ένα κείμενο χιλιάδων λέξεων με υποθέσεις εναντίον συγκεκριμένων επώνυμων ανθρώπων. Επιβεβαιώνει ότι έχει στη διάθεση του και παρουσιάζει τα στοιχεία και τις αποδείξεις. Δεν μπορούμε να υποθέτουμε. Ούτε να υιοθετούμε τις υποθέσεις του οποιουδήποτε αβασάνιστα, όπως συνέβη στην αρχή αυτής της υπόθεσης. Δόθηκε τόση και τέτοια δημοσιότητα από τα κυπριακά Μέσα Ενημέρωσης, για να φτάσουμε στο σημείο η πλειοψηφία του κόσμου να φαίνεται ότι πίστευε και υιοθετούσε τους ισχυρισμούς.
Την ίδια στιγμή δεν μπορώ παρά να συγχαρώ τους λίγους στην αρχή συναδέλφους που υποψιάστηκαν ορθά και δεν λύγισαν όταν προπηλακίστηκαν από τον όχλο. Ευτυχώς που τους ακολούθησαν γρήγορα οι πολλοί.
Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, κατάλαβε ευτυχώς λίγο πριν από τις εκλογές της Χαλιμάς τα παραμύθια και αντέδρασε. Διαφορετικά σήμερα θα κλαίγαμε.
Ο Φειδίας είναι αυτός που είναι, ένα κοπελλούδι από τον οποίο περιμένει κανείς οτιδήποτε άλλο εκτός από σοβαρότητα. Αλλά ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης που υπήρξε και ένας σημαντικός παράγοντας του κράτους; Υιοθέτησε τις έωλες καταγγελίες, έσπευσε ασθμαίνοντας να ισχυριστεί ότι γνώριζε για το σκάνδαλο από τον έτερο των «δημοσιογράφων» ο οποίος και δεν εμφανίστηκε ξανά μετά τις πρώτες άστοχες τρακατρούκες. Και προχώρησε σε μία τυχοδιωκτική ενέργεια: έδιωξε ένα σοβαρό πολιτικό από το προσωπικό κόμμα του, το ΑΛΜΑ, τον Δημήτρη Παπαδάκη. Τα νούμερα που του έδιναν οι δημοσκόποι κατέρρευσαν και ήταν αναμενόμενο.
Οι πολίτες απαιτούν από το κράτος να επαναφέρει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Για να συμβεί αυτό η κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη γνωρίζει τι πρέπει να πράξει. Πρέπει να λιώσει την κεφαλή της διαφθοράς από πάνω -από πολύ ψηλά- μέχρι κάτω…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δοξάζεται στο εξωτερικό, όπου του δείχνουν σεβασμό και εκτίμηση. Ομολογώ ότι ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Σημειώνει και σημαντικές διπλωματικές νίκες. Τρίβουν τα μάτια τους πολλοί -και στην Αθήνα- με τον τρόπο που δρα. Πολλά που κερδίζει δεν φαίνονται. Έχει καλούς διπλωμάτες η Κύπρος και ένα ικανό και έξυπνο υπουργό Εξωτερικών. Όμως, ο Νίκος Χριστοδουλίδης υστερεί ακόμα στο εσωτερικό, αν και έχει βελτιωθεί. Οι πολίτες του έδειξαν την εμπιστοσύνη τους και φαίνεται ότι θα τον προτιμήσουν και το 2028. Πρέπει να σταθεί δίπλα στο λαό και να λύσει τα προβλήματα τους. Μπορεί. Και επίσης να τολμήσει να κάνει τις μεγάλες αλλαγές. Το δίδυμο της Νομικής Υπηρεσίας πρέπει να συνταξιοδοτηθεί. Δεν συμβαδίζουν με ένα Πρόεδρο που δεν είναι διεφθαρμένος…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Η κ. Αννίτα Δημητρίου θα ασκήσει τα καθήκοντα της Προέδρου της Βουλής για δεύτερη φορά. Και τώρα ποιος την ακούει… Βέβαια, αν και δεν έχει να επιδείξει σημαντικό έργο, ως πρώτο κόμμα εδικαιούτο την προεδρία όπως συμβαίνει στις περισσότερες σοβαρές και δημοκρατικές χώρες.
Τα παζάρια που έγιναν μεταξύ όλων των κομμάτων -ακόμα και τον Φειδία Παναγιώτου προσέγγισαν, έλεος δηλαδή-, δείχνει πόσο διεφθαρμένο είναι το πολιτικό σύστημα. Όσοι εκδήλωσαν ενδιαφέρον για την προεδρία του κυπριακού Κοινοβουλίου έδωσαν υποσχέσεις ως η Βουλή και το κυπριακό κράτος να είναι τσιφλίκι τους. Χάρισαν και την …ουρά της αγελάδας!
Σε μία ημικατεχόμενη Πατρίδα, τα κόμματα που συμμετείχαν στις βουλευτικές εκλογές δεν ασχολήθηκαν με το Κυπριακό, ως το εθνικό μας πρόβλημα να έχει λυθεί. Ακούστηκαν περισσότερες κουβέντες για την Παλαιστίνη και το Ισραήλ παρά για τη Μεγαλόνησο. Και γι’ αυτό, η κ. Δημητρίου ως πρόεδρος της Βουλής, νυν και πρώην, έχει μεγαλύτερες ευθύνες από τους υπόλοιπους κομματάρχες. Έπρεπε να δείξει τον δρόμο. Δεν το έπραξε και ελέγχεται.
Δυστυχώς, το ενδιαφέρον όλων είναι η προσπάθεια επιβολής στο λαό της φιλοτουρκικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Όπως έχει αποδείξει η Ιστορία, όλοι οι λαοί -και ο κυπριακός- στα δύσκολα συσπειρώνονται ανεξάρτητα από κόμματα για να προστατεύσουν την Πατρίδα.
Υπενθυμίζω, επειδή η πρόεδρος του ΔΗΣΥ θέλει να το ξεχάσει, ότι είχε υποσχεθεί στον ανεκδιήγητο προηγούμενο «άνθρωπο» των Ηνωμένων Εθνών, ένα γνωστό ανθέλληνα, ότι θα γυρίσει όλη την Κύπρο για να ενημερώσει τους πολίτες γι’ αυτήν την απαράδεκτη διευθέτηση. Κατά τα άλλα ντύθηκε προεκλογικά την τιμημένη ελληνική σημαία.
