Karol G, το αύριο ήταν όμορφο

Η Karol G είναι αυτή τη στιγμή μία από τις τρεις πιο επιτυχημένες ισπανόφωνες τραγουδίστριες στον κόσμο.

Ενώ όμως η Ισπανίδα Rosalia (στους νεότερους) και η Κολομβιανή Shakira (σε όλους) είναι  αγαπητές σε Ελλάδα και Κύπρο, η επίσης Κολομβιανή Karol G δεν έχει αντίστοιχη αναγνώριση. Με αφορμή το ντοκιμαντέρ Tomorrow was beautiful για τη ζωή και την καριέρα της που προβάλλεται στο Netflix, βρίσκω την ευκαιρία να γράψω μερικές σκέψεις για τη μουσική και για τη δημόσια παρουσία της ως ποπ φαινομένου.

Σας προειδοποιώ ότι αυτή ήταν η πιο ψύχραιμη και αντικειμενική παράγραφος του άρθρου.

Ενώ έχω κάνει φιλότιμες προσπάθειες να ακούσω ολόκληρο δίσκο της Rosalia, δεν αντέχω περισσότερο από τρία κομμάτια. Αντίθετα, μπορώ να ακούω KAROL G (τα δικά της, όχι τις αμέτρητες συμμετοχές της σε δουλειές άλλων) όλη μέρα και νύχτα. Τι είναι αυτό που με γοητεύει (και κάτι εκατομμύρια fan της) και με μαγνητίζει στα τραγούδια της;

Πάμε να ξεκινήσουμε από την ανάποδη, να δούμε εκείνα τα στοιχεία για τα οποία την κατηγορούν όσοι την απορρίπτουν σαν ένα κατασκευασμένο ανέκδοτο που δεν αξίζει να βρίσκεται στην περίοπτη θέση που έχει κατακτήσει. Και μετά να δούμε γιατί και πώς η KAROL G έχει μετατρέψει τις ήττες της σε νίκες, και πώς το παράδειγμά της κινητοποιεί τόσο το ίδιο της έργο όσο και τη λατρεία των οπαδών της.

Η εξωτερική της εμφάνιση δεν παραπέμπει σε μοντέλο, αλλά περισσότερο σε μια συμπαθητική κοπέλα της διπλανής πόρτας. Η εσωτερίκευση αυτής της «έλλειψης» την οδήγησε από πολύ νεαρή ηλικία σε μια σειρά πλαστικών επεμβάσεων, τις οποίες αργότερα μετάνιωσε, σε σημείο να δηλώνει δημόσια πως δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της στο σώμα που είχε διαμορφώσει. Σε αυτό προστίθεται και η διαγνωσμένη διαταραχή στον τρόπο που το σώμα της ρυθμίζει την ινσουλίνη — μια κατάσταση που μπορεί να προκαλεί απότομες αυξομειώσεις βάρους, ανεξάρτητα ως ένα βαθμό από τη διατροφή ή την άσκηση.

Το αποτέλεσμα είναι μια καθημερινή πάλη με ενοχές, με αισθήματα προσωπικής και επαγγελματικής αυτοαπαξίωσης. Φανταστείτε το οξύμωρο: μια καλλιτέχνιδα που τραγουδά για τη σεξουαλική ενδυνάμωση και την αποδοχή των επιθυμιών, να παλεύει η ίδια με την εικόνα της. Και τότε καταλαβαίνει κανείς καλύτερα γιατί έχει αγκαλιαστεί τόσο θερμά από τα LGBTQ+ κινήματα.

Η φωνή της δεν έχει τεράστιες δυνατότητες, δεν είναι ούτε Whitney Houston, ούτε (καν) Ariana Grande. Το (αχρείαστο) ντουέτο της με τον Andrea Bocelli θα είναι αιώνια πηγή χλευαστικών σχολίων. Έχει αντιγράψει (όπως χιλιάδες άλλες νεότερες τραγουδίστριες) το ιδιοφυές μελωδικό τραύλισμα της Rihanna (έχει τατουάζ στο μπράτσο με το ίνδαλμά της), δίχως να έχει το δικό της gravitas.

Γενικότερα κατηγορείται ότι κοπιάρει οποιοδήποτε είδος είναι της μόδας, τσαλαβουτώντας εκλεκτικά στα νερά του, δίχως ποτέ να μπει και να βραχεί πραγματικά, με το φόβο μήπως αποκαλυφθεί πόσο λίγη είναι και πνιγεί. Ενώ υποτίθεται ότι βασικά παίζει reggaeton (που έχει καταγωγή από την Δομινικανή Δημοκρατία και όχι από την Κολομβία, άρα δεν είναι «αυθεντική»), και όταν ο Bad Bunny το γυρίζει σε πιο παραδοσιακούς τοπικούς ήχους τον ακολουθεί κι αυτή κατά πόδας, όλα τα ομογενοποιεί σε μια πιο ελαφριά και ζαχαρωμένη ποπ εκδοχή τους.

Όταν χορεύει, φαίνεται όλη της η προσπάθεια, δεν το κάνει αβίαστα. Ενώ όταν ταυτόχρονα χορεύει, τραγουδάει και δεν είναι προσωπικά καλά, ο πανικός της είναι εμφανής και διαφανής, όπως στην πρόσφατη εμφάνισή της στα American Music Awards που τα χέρια της έτρεμαν όταν τραβούσε την κρεμασμένη κουρτίνα.

Δεν είναι Beyonce, ούτε (καν) Dua Lipa. Τέλος, δεν είναι εκλεπτυσμένη, έχει μια ασυγκράτητη έφεση προς το κιτς (βγαίνει μέσα από τα σαγόνια ενός τεράστιου καρχαρία στην τελευταία περιοδεία!), όταν μια Rοsalia έχει πρώτη κλήση στο κινητό της την υψηλή κουλτούρα, είτε με τη Bjork στα φωνητικά, είτε με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στις χορογραφίες.

Τι μένει λοιπόν; Η φωνή της KAROL G σαν χάδι, όνειρο παιδικής ηλικίας, λούνα παρκ τεράστιο και μυθικό στον Άλιμο που καταστράφηκε από το πασοκικό μίσος για τις ξενόφερτες απολαύσεις (παρόμοιο με αυτό του κομμουνιστικού Δήμου Καλλιθέας που έχει βαλθεί να σταματήσει τις συναυλίες στην Πλατεία Νερού). Οι ενορχηστρώσεις, μινιμαλιστικές μέχρι εξαφανίσεως οτιδήποτε περιττού, κάθε παραγεμίσματος, κάθε εντυπωσιακού εφέ — μόνο γλυκιά αμεσότητα. Η καθαρή χαρά της KAROL G να τραγουδά.

Η ικανότητά της να εισχωρεί στον ρυθμό και να εποικίζει το φαντασιακό του ακροατή. Σαν η μοναδική της αποστολή σε αυτόν τον κόσμο είναι να συνεχίσει εκεί που κόπηκε το νήμα της τραγικά δολοφονημένης Selena.

Τα αγγλικά της είναι χάλια, παρότι ζει τόσα χρόνια στις ΗΠΑ. Και για αυτό επιλέγει να εκφράζεται στην τέχνη της μόνο στα ισπανικά, αναιρώντας την πάγια λογική όλων των crossover artists. Καταλαβαίνω έτσι καλύτερα τους εκατομμύρια ισπανόφωνους στην Αμερική που γεμίζουν τα στάδια για να συγκινηθούν μαζί της βλέποντάς της ως σύμβολο όλων των ημιτελών αγώνων τους για ενσωμάτωση και ανοδική κοινωνική κινητικότητα.   

Ελεύθερα, 15.08.2026