Ντόμινικ Μίλλερ: Η τέχνη της απλότητας είναι από τις δυσκολότερες κατακτήσεις στη μουσική

Ο διεθνούς φήμης κιθαρίστας και συνθέτης, επί τρεις δεκαετίες στενός συνεργάτης και συνδημιουργός του Sting, σε μια συνέντευξη για τη μουσική, τη ζωή, την ελευθερία και τη δημιουργία.

Η περιέργεια είναι ίσως η λέξη που διατρέχει περισσότερο τη σκέψη του. Για έναν μουσικό που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του σε περιοδείες, έχει συνεργαστεί με μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα της διεθνούς σκηνής και, από το 1991, αποτελεί σταθερό συνεργάτη του Sting, η ανάγκη να ανακαλύπτει κάτι καινούργιο παραμένει προϋπόθεση. Είναι αυτή η διάθεση που τον κρατά σε διαρκή κίνηση, είτε γράφει μουσική είτε παίρνει την κιθάρα στα χέρια για να αναμετρηθεί ξανά με τις απεριόριστες δυνατότητές της. Με αφορμή την εμφάνισή του με το σχήμα του στη Λευκωσία, ο Ντόμινικ Μίλερ μιλά για τα ταξίδια, τη μουσική ως ένα αέναο πεδίο εξερεύνησης, αλλά και τη γέννηση του θρυλικού «Shape of My Heart». Παράλληλα, ομολογεί ότι συνεχίζει να μαθαίνει, χωρίς να θεωρεί ότι έχει φτάσει κάπου οριστικά.

–Τι σας κρατά περίεργο απέναντι στη ζωή; Αγαπώ τις νέες ανακαλύψεις, είτε αφορούν τη μουσική, την τέχνη, το φαγητό, τα βιβλία ή οτιδήποτε άλλο. Αγαπώ επίσης να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους. Αυτά είναι που με εμπνέουν και με παρακινούν να προσπαθώ, κάθε μέρα, να γίνομαι έστω και λίγο καλύτερος.

–Πόσο διαφορετικά βλέπει τον κόσμο ένας άνθρωπος που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του ταξιδεύοντας; Με συναρπάζουν οι διαφορετικές ιστορίες και οι πολιτισμοί σε όλο τον κόσμο. Από κάθε χώρα που επισκέπτομαι κρατώ κάτι, ιδιαίτερα σε μουσικό επίπεδο, καθώς οι αρμονικές, μελωδικές και ρυθμικές προσεγγίσεις διαφέρουν τόσο πολύ. Το μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι νιώθω ανοιχτός στο να μαθαίνω από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν, επικοινωνούν και δημιουργούν, ιδιαίτερα στον χώρο των τεχνών.

–Τι ήταν αυτό που θέλατε να εξερευνήσετε μουσικά στο «Vagabond»; Το Vagabond γράφτηκε την περίοδο του lockdown και νομίζω πως, εκ των υστέρων, μπορούμε να πούμε ότι χαρακτηρίζεται από μια πιο εσωστρεφή διάσταση σε σχέση με τους άλλους δίσκους μου. Δεν ήταν κάτι που επιδίωξα, αλλά τώρα που υπάρχει κάποια απόσταση από το άλμπουμ, πιστεύω ότι πράγματι ισχύει. Το σκέφτομαι σαν έναν διαλογισμό.

–Τι θα θέλατε να ανακαλύψετε ακόμη μέσα από τη μουσική; Θα ήθελα να μπορέσω να κατανοήσω σε βάθος -και στη συνέχεια να παίξω κιόλας- φλαμένκο και ινδική μουσική, δύο μουσικές παραδόσεις με τόσο ενδιαφέροντες και σύνθετους ρυθμούς.

–Είστε από τους πιο αναγνωρίσιμους κιθαρίστες, αλλά δεν επιδιώκετε την προσοχή. Η διακριτικότητα είναι συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή ή ένας αυθόρμητος και ιδιοσυγκρασιακός τρόπος μουσικής σκέψης; Αισθάνομαι τυχερός που έχω συνεργαστεί με τόσους ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους είναι πολύ διάσημοι. Δεν είμαι τραγουδιστής ούτε ποπ σταρ, βλέπω περισσότερο τον εαυτό μου ως μουσικό που συνοδεύει τους σταρ. Όταν παίζω με το δικό μου συγκρότημα, η ευθύνη που έχω είναι μεγαλύτερη. Τώρα όμως που μεγαλώνω, δεν επιδιώκω ιδιαίτερα να βρίσκομαι στο επίκεντρο και προτιμώ να είναι η μουσική ο πρωταγωνιστής. Αν μέσα απ’ αυτήν επέλθει και κάποια αναγνωρισιμότητα, ασφαλώς δεν θα παραπονεθώ, αλλά δεν είναι αυτό που επιδιώκω ούτε ο λόγος που το κάνω.

–Τι σας έχει διδάξει η συνύπαρξη με μουσικούς όπως ο Φιλ Κόλινς, ο Πίτερ Γκάμπριελ, η Τίνα Τέρνερ, ο Πολ Σάιμον ή η Κέιτι Μελούα; Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη διατριβή πάνω σ’ αυτό το θέμα, αλλά ένα κοινό στοιχείο που έχουν οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες αυτούς είναι ότι πρόκειται για πολύ ισορροπημένους ανθρώπους και δεν είναι τυχαίο που είναι επιτυχημένοι. Μοιράζονται επίσης μια σπάνια ικανότητα στην τέχνη της απλότητας, η οποία είναι μία από τις δυσκολότερες κατακτήσεις στη μουσική.

–Η συνοδοιπορία σας με τον Sting διαρκεί περισσότερο από τρεις δεκαετίες και περιλαμβάνει αμέτρητες συναυλίες αλλά και συνθέσεις που έγιναν οικουμενικά τραγούδια. Σε τι επίπεδα μπορεί να εξελιχθεί μια δημιουργική σχέση όταν διαρκεί τόσο; Ένα από τα μυστικά της μακρόχρονης κοινής πορείας μας με τον Sting είναι ότι μοιραζόμαστε μια παρόμοια αίσθηση περιέργειας. Πάρτε, για παράδειγμα, το «Every Breath You Take», που έχουμε παίξει μαζί χιλιάδες φορές: εξακολουθούμε να αναζητούμε νέους, πιο φρέσκους τρόπους να το ερμηνεύσουμε. Όσο διατηρούμε αυτή την κοινή διάθεση, πιστεύω ότι θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε μαζί. Δεν έχουμε εξαντλήσει ακόμη τη δημιουργική μας σχέση, νιώθουμε πως έχουμε ακόμη πράγματα να ανακαλύψουμε ο ένας για τον άλλον.

–Στην περίπτωση του «Shape of My Heart», μια κιθαριστική ιδέα σας έγινε η αφετηρία για ένα τραγούδι του Sting. Τι θυμάστε από τη στιγμή που γεννήθηκε; Θυμάμαι ότι επινόησα εκείνη τη μελωδία κάπως σαν άσκηση, πειραματιζόμενος με συγχορδίες στο ύφος του Σοπέν, βασισμένες σε μεγάλες και μικρές έκτες. Μου φάνηκε ότι λειτουργούσε πολύ καλά μουσικά. Καθώς, λοιπόν, την εξασκούσα, την άκουσε ο Sting και αμέσως τη φαντάστηκε ως τραγούδι. Φυσικά, δεν παραπονέθηκα. Αυτό το τραγούδι είναι ένα τέλειο παράδειγμα του τι σημαίνει καλή συνεργασία: η ιδέα ενός κιθαρίστα αναμειγμένη με τη φαντασία ενός τραγουδοποιού.

–Πόσο έχει αλλάξει η σχέση σας με την κιθάρα μέσα στα χρόνια; Τι εξακολουθεί να σας εκπλήσσει στο όργανο αυτό; Είναι ένα ταξίδι ανακάλυψης χωρίς τέλος. Όπως και στο σκάκι, οι δυνατότητες είναι άπειρες. Αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι να βελτιώνω τον ήχο μου, γιατί θεωρώ πως είναι το σημαντικότερο στοιχείο στο παίξιμο της κιθάρας, διότι αυτή είναι η φωνή σου. Εξακολουθώ να μαθαίνω και εξακολουθώ -ελπίζω- να βελτιώνομαι.

–Ποιο είναι το κίνητρο που εξακολουθεί να σας ωθεί να παίρνετε μια κιθάρα στα χέρια και να αρχίζετε από την αρχή; Κυρίως το να μαθαίνω και να διασκευάζω καινούργιες μελωδίες, όπως συνέβη πρόσφατα με το βιβλίο των Beatles. Αυτή την περίοδο κάνω το ίδιο με κομμάτια του Στίβι Γουόντερ για σόλο κιθάρα. Μ’ αρέσει να προσπαθώ να βρω τον καλύτερο τρόπο να αποδώσω αυτά τα κομμάτια, όπως και οποιαδήποτε άλλα κι αυτό είναι που με κρατά πάντα ενθουσιώδη και δημιουργικά απασχολημένο.

–Τι προσφέρει η κιθάρα που κανένα άλλο όργανο δεν προσφέρει; Η κιθάρα είναι ένα πολύ εύχρηστο στη μεταφορά όργανο, που μπορείς να πάρεις παντού: στην πλάτη σου, στην παραλία, στον δρόμο και οπουδήποτε αλλού θελήσεις. Δεν μπορείς να πεις το ίδιο για ένα πιάνο. Βλέπω επίσης την κιθάρα ως το κατεξοχήν όργανο του αφηγητή, που είναι σχεδόν σαν μια μικρή ορχήστρα.

-Τι έχει αλλάξει περισσότερο με τα χρόνια στον τρόπο που γράφετε μουσική; Δεν νομίζω ότι αλλάζουμε ως συνθέτες, αλλά πιστεύω ότι με τα χρόνια γινόμαστε καλύτεροι ενορχηστρωτές. Η έμπνευση είναι πολυτέλεια, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεις αυτά τα διαμάντια. Έχω βελτιωθεί στο να δομώ τα κομμάτια με μεγαλύτερη σαφήνεια, δεν πιστεύω όμως πως αυτό σημαίνει απαραίτητα ότι έχω γίνει καλύτερος συνθέτης.

–Τι σημαίνει για εσάς ελευθερία σήμερα; Ελευθερία είναι να μπορείς να αποφασίζεις πώς θα πορευτείς στη ζωή σου.

–Τι σας ενδιαφέρει πλέον περισσότερο στους ανθρώπους; Χμμ… Μ’ αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους που στην αρχή δεν μιλούν πολύ, γιατί αυτό μου κινεί περισσότερο το ενδιαφέρον για τους ίδιους ή για όσα σκέφτονται. Μ’ αρέσουν επίσης οι άνθρωποι που δεν φοβούνται τη σιωπή.

–Τι φοβάστε περισσότερο ότι μπορεί να χάσει ο άνθρωπος στο μέλλον; Μεγάλη κουβέντα! Φοβάμαι ότι μπορεί να χάσουμε την ικανότητα να επικοινωνούμε σε επίπεδο ψυχής. Υπάρχουν τόσοι πολλοί περισπασμοί που μας απομακρύνουν τον έναν από τον άλλον. Νομίζω ότι αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως όλοι θα πρέπει, έστω για λίγο, ν’ αφήνουμε πότε- πότε τα τηλέφωνά μας στην άκρη, να κοιταζόμαστε και να επικοινωνούμε, είτε με τα λόγια είτε με τη σιωπή.

• INFO O Ντόμινικ Μίλερ με το κουαρτέτο του εμφανίζεται την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου στο Αρχοντικό Αξιοθέας, στη Λευκωσία, 8.30μ.μ. 22894531 (29ο Πολιτιστικό Φεστιβάλ του Πανεπιστημίου Κύπρου)

Ελεύθερα, 20.9.2026