Ανοίγω τη στήλη σήμερα με μία ωραιότατη «ανακύκλωση» του συγγραφέα Απόστολου Δοξιάδη από το hysteria.gr, με υπότιτλο «Ο Τοίχος Είχε τη Δική του Υστερία», που έχει έξυπνες, αυτοσχέδιες ρήσεις και λέει: Μ’ αρέσει που σας πείραζε τι στείλαμε στην Eurovision (σ.σ.: τη Μαρίνα Σάτι) κι όχι τι στείλαμε στην Ευρωβουλή (εδώ, βάλτε ό,τι νομίζετε πως ταιριάζει…).
Στ’ αλήθεια, αδυνατώ να αναλύσω στα σοβαρά το ποιόν των περισσοτέρων που διαλέξαμε να μας εκπροσωπούν στις Βρυξέλλες. Έχω άποψη όμως για τους ψηφοφόρους. Όπως λέω συχνά, δεν πιστεύω στη ρήση ότι «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο». Κυρίως ο μη υπεύθυνος και ψαγμένος. Που εδώ στην Ελλάδα, ίσως και στην Κύπρο, μπορεί να είναι και «πρώτο κόμμα».
Όπως μου έλεγε ο εκ Κύπρου καταγόμενος, Ανδρέας Δρυμιώτης, πολιτικός αναλυτής, σύμβουλος επιχειρήσεων, από τους πρωτεργάτες της πληροφορικής στην Ελλάδα και με τακτική αρθρογραφία στην εφημερίδα «Καθημερινή», είναι μέγα λάθος να επιλέγουν οι πολίτες ποιοι θα εκπροσωπήσουν τη χώρα τους στο Ευρωκοινοβούλιο. Αυτό, πρόσθεσε, πρέπει να το καταργήσουμε.
Κατά τον κ. Δρυμιώτη, η ακτινογραφία των εκλογών της Κυριακής όσον αφορά την Ελλάδα είναι η εξής:
Τη Νέα Δημοκρατία, σε σχέση με το 2019, ψήφισαν τώρα 748.000 λιγότεροι άνθρωποι. Είναι πολύ μεγάλο νούμερο αυτό. Τον δε ΣΥΡΙΖΑ, πάλι σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές του ιδίου έτους, ψηφίσαν τώρα 770.000 λιγότεροι από τότε. Τρομακτικά τα νούμερα.
Αλλά το πιο συγκλονιστικό νούμερο απ’ όλα είναι ότι φέτος ψήφισαν 4 εκατομμύρια, ενώ το 2019 ψήφισαν 6 εκατομμύρια. Κατά τα φαινόμενα, ο κόσμος φέτος είναι σαν να είπε «δεν θα πάω να ψηφίσω διότι, έχω κουραστεί από τις πολλές ψηφοφορίες από πέρυσι» κι επομένως «αφήστε με ήσυχο».
Αυτή είναι η εκτίμηση του κ. Δρουσιώτη, τουλάχιστον για την πολύ μεγάλη αποχή. Τον ρωτώ:
— Είναι μόνο αυτό; Ή μήπως είναι περισσότεροι απ’ όσοι νομίζουμε εκείνοι που δεν παίρνουν πολύ στα σοβαρά τις ευρωεκλογές; Τουλάχιστον, σε σύγκριση με τις εθνικές και τοπικές μας;
— Ισχύει. Και για αυτό φέρουν μεγάλη ευθύνη τα κόμματα. Όπως διαπιστώσαμε, η προεκλογική καμπάνια που έκαναν ήταν όλη τοπικού χαρακτήρα. Ελάχιστα πράγματα ειπώθηκαν για την Ευρώπη. Συζητούσαν αν θα αλλάξουν τη φορολογία, θα κόψουν το ΦΠΑ, κ.λπ. Καθόλου ευρωπαϊκά!
Ο κ. Δρυμιώτης είναι της άποψης ότι στις Βρυξέλλες πρέπει να στέλνουμε με λίστα και όχι με τοπικές εκλογές, τους καλύτερούς μας, όχι τους πιο δημοφιλείς, αναγνωρίσιμους και με τους περισσότερους followers στα social media.
Και έχει δίκιο. Εκεί, στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο, πρέπει να κατεβαίνουμε με την dream team μας. Φαντάζεστε να αφαιρούσαμε από τον προπονητή μας το δικαίωμα της επιλογής των καλύτερων ποδοσφαιριστών ή καλαθοσφαιριστών και να αφήναμε την επιλογή στους οπαδούς; Όλων των ομάδων, για να είναι αντιπροσωπευτικό, τάχα, το δείγμα μας; Για όνομα του Θεού!
Κατά τα λοιπά, όσον αφορά το δικό μας «φαινόμενο» στην Κύπρο, αντιγράφω τα εξής από το χθεσινό Σκοτεινό Δωμάτιο του «Φ»:
Σε δηλώσεις του στο philenews, ο Φειδίας Παναγιώτου είπε «είμαι πολλά χαρούμενος, ξεκίνησα δουλειά από σήμερα απ’ ό,τι κατάλαβα». Και πρόσθεσε «θα προσπαθήσουμε να μιλήσουμε όχι με πολλά λόγια αλλά με πολλές πράξεις. Σας αγαπώ».
Η πρώτη ατάκα μιλάει από μόνη της, ιδίως το «απ’ ό,τι κατάλαβα». Ξεκρέμαστο, μετέωρο.
Και η δεύτερη καταλήγει με αυτό που εισήγαγε στην πολιτική ορολογία της Ελλάδας και τη χρησιμοποιεί πάντα ως επίλογό του ο Στέφανος Κασσελάκης.
Ο οποίος κουράστηκε, λένε, από την προεκλογική εκστρατεία του, όπου πράγματι όργωσε όλη την επικράτεια και αποσύρθηκε για μία εβδομάδα στο εξοχικό του στις Σπέτσες μαζί με τον σύντροφό του Τάιλερ για να ξεκουραστεί, λέει, και να αποτοξινωθεί.
