Αν ανατρέξεις σε πράγματα που έχουν ειπωθεί κατά το μακρινό παρελθόν, αλλά και το «φρέσκο» παρόν από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών μας, κυρίως δε εκείνων που μας κυβέρνησαν, μάλλον θα σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι, ίσως σου έρθει να τους στολίσεις με … ωραία επίθετα από το πλούσιο υβρεολόγιό μας και να μην τους ξαναψηφίσεις.
Αυτό δεν «παίζει» και πολύ, αφού η μνήμη μας είναι κοντή και μπερδευόμαστε.
Με το δίκιο μας. Άμα δεις τις «μεταγραφές» ορισμένων, συνήθως μετρίων, από την μία «ομάδα» στην άλλην, και μάλιστα με διαφορετική «ιστορία» και «διαδρομή» από την προηγούμενη, λες «όϊ, μάνα μου, εχαλάσασιν οι τσιαιροί».
Οι καιροί, μια χαρά είναι. Πότε κρύο, πότε ζέστη, προσαρμοζόμαστε. Στους μήνες του χειμώνα βγάζουμε ομπρέλες, πουλόβερ μάλλινα, κασκόλ και παλτά. Κι όταν ετοιμάζεται να μας έρθει το καλοκαίρι, κατεβάζουμε από την επάνω ντουλάπα κοντομάνικα, μαγιό, σορτσάκια αεράτες φούστες, πέδιλα και σαγιονάρες.
Οι δικοί μας πολιτικοί εδώ, έχουν χάσει την αίσθηση του «τι καιρό έχουμε σήμερα;». Μήπως ανακοινώσουν κάποια μέτρα. Το ότι τα ανακοινώνουν, δεν σημαίνει κιόλας ότι θα τα εφαρμόσουν. Ξεχνάνε. Και όταν έρθουν οργισμένοι, εκείνοι που τους διόρισαν ή τους έδωσαν επιδόματα, κάνουν την πάπια και τους βρίζουν.
Άκουγα την Παρασκευή το πρωί σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, στο Σκάϊ, με τίτλο «Ό,τι ναναι…», ένα απόσπασμα από ομιλία του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, κάποιους μήνες μετά την εκλογή του, να λέει με στεντόρεια και θυμωμένη φωνή:«Εκλογές. Εκλογές τώρα. Να τελειώνουμε. Να φυσήξει άνεμος. Αέρας, αλλαγής. Με αυτήν την κυβέρνηση υποδίκων. Πότε ξανάγινε αυτό;».
Εντάξει. Καλή προσπάθεια. Ικανοποιητικά μιμήθηκε τον μακαρίτη τον Αντρέα.
Κάτσε ρε, Νίκο. Τώρα έγινες αρχηγός. Του έλεγαν οι πιο συνετοί, όταν άκουσαν το παραλήρημά του. Ο δε Βουλαρίνος, που παρουσιάζει την εκπομπή, έψαχνε να πει κάτι:
«Τι να πω; Πιστεύει ότι απευθύνεται σε αλλοδαπούς που ήρθαν στην Ελλάδα πριν από περίπου τρία χρόνια; Άκου, Νίκο, να σου θυμίσω τα δικά σας: Τέλη του ’80, του ’90, το μέγα σκάνδαλο του καλαμποκιού, από δικούς σας ΠΑΣΟΚους, όχι απλά υπόδικοι, αλλά πήγαν μέσα, φυλακή.»
Ο κραταιός, τότε, Άκης Τσοχατζόπουλος, τότε Υπουργός Άμυνας. Ενεπλάκη στο μέγα σκάνδαλο των εξοπλιστικών, στο οποίο, όπως αποδείχτηκε και στο δικαστήριο, τάχε βρεί και με τον τότε Υπουργό Εσωτερικών της Κύπρου Ντ. Μιχαηλίδη, ο οποίος επίσης καταδικάστηκε». Όχι απλά υπόδικος. Μέσα τον πήγαν, μετά από τις δίκες για ξέπλυμα μαύρου χρήματος.
Κι όμως, δεν βρέθηκε ούτε ένας ευλογημένος να πει στον Ανδρουλάκη να κατεβάσει τους τόνους όταν αναφέρεται στα (υπαρκτά) σκάνδαλα και της Νέας Δημοκρατίας τώρα. Δυστυχώς, σαν να μην μας φτάνουν οι πόλεμοι που μας ζώνουν, θαρρείς, από παντού, έχουμε τώρα ένα εκρηκτικό πολιτικό τοπίο … Μέσης Ανατολής!
(*) Ολόκληρη η φράση είναι «Περασμένα μεγαλεία, και διηγώντας τα να κλαίς». Είναι «βγαλμένη» βεβαίως από τον Ύμνο της Ελευθερίας του Διονυσίου Σολωμού (στροφή 5η), και που είναι βεβαίως ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος.
