Η τελευταία βδομάδα πριν τις βουλευτικές εκλογές κατέγραψε απίστευτη τοξικότητα ένθεν και ένθεν.
Αλλά τί είναι η τοξικότητα; Μια ουσία χαρακτηρίζεται ως τοξική όταν έχει την ικανότητα να προκαλέσει βλάβη σε έναν ζωντανό οργανισμό.
Στα τροπικά δάση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής υπάρχει ένα είδος τοξικών (δηλητηριώδους) βατράχων με έντονα εντυπωσιακά χρώματά και πολύ ισχυρό δηλητήριό που παράγεται μέσω της διατροφής τους˙ καταναλώνοντας συγκεκριμένα είδη δηλητηριωδών μυρμηγκιών και άλλων ειδών στο φυσικό τους περιβάλλον. Εκκρίνουν ισχυρές τοξίνες από το δέρμα τους, που προκαλούν παράλυση ή καρδιακή ανακοπή. Οι ιθαγενείς της περιοχής συνηθίζουν να εμβαπτίζουν τα βέλη τους στο δηλητήριο. Όπως αναφέρεται στη βιβλιογραφία, όταν αλλάξει η διατροφή τους (στην αιχμαλωσία) οι βάτραχοι αυτοί γίνονται εντελώς ακίνδυνοι και χάνουν το δηλητήριό τους.
Στην προκειμένη περίπτωση, ο όρος χρησιμοποιείται μεταφορικά στην ψυχολογία για να περιγράψει ανθυγιεινές συμπεριφορές που επηρεάζουν αρνητικά τις ανθρώπινες σχέσεις και την ψυχική υγεία.
Η τοξικότητα στις σχέσεις συναντάται συχνά σε διαπροσωπικές, οικογενειακές, φιλικές σχέσεις ή και εργασιακές σχέσεις. Ένας τοξικός άνθρωπος είναι συνήθως χειριστικός, χρησιμοποιεί συναισθηματικό εκβιασμό, δεν έχει όρια και διακατέχεται από παθολογική ζήλεια. Καταφέρνει να δημιουργεί όλων των ειδών αρνητικά συναισθήματα στον άλλο.
Ένα τοξικό άτομο στην εργασία δηλητηριάζει το κλίμα, δημιουργεί κλίκες, κουτσομπολεύει και γενικά υπονομεύει την ευημερία των εργαζομένων, οδηγώντας σε μειωμένη παραγωγικότητα, επαγγελματική εξουθένωση (burnout) και χαμηλό ηθικό.
Στην προκειμένη περίπτωση η τοξικότητα έχει επίκεντρο τις βουλευτικές εκλογές.
Τα μεγάλα κόμματα ανησυχούν διότι χάνουν ποσοστά ενώ τα μικρά κόμματα ανησυχούν μήπως δεν εκπροσωπηθούν στη νέα Βουλή.
Ταπεινή μου γνώμη, ο Θεός να μας φυλάει αν κάποιοι ανεγκέφαλοι εισχωρήσουν στη Βουλή και αποφασίζουν για το μέλλον μας.
Παρακολουθούμε ατέλειωτες πολιτικές συζητήσεις που αναμφίβολα αποτελούν κεντρικό πυλώνα της δημοκρατικής διαδικασίας. Η θεματολογία, που ποικίλλει, κυμαίνεται και διαμορφώνεται ανάλογα με την επικαιρότητα. Σταθερά θέματα συζήτησης τα σκάνδαλα, η ακρίβεια, οι εκποιήσεις περιουσιών, το Κυπριακό, η στήριξη ευάλωτων ομάδων, η λειτουργία των θεσμών, η υγεία κ.τ.λ.. Τα θέματα παιδείας έχουν εντελώς υποβαθμιστεί για να μην πω αγνοηθεί.
Πολλές από τις συζητήσεις πραγματοποιούνται κυρίως μέσα από ενημερωτικές τηλεοπτικές εκπομπές και στα κοινωνικά δίκτυα όπου ο καθένας καταγράφει την άποψή του.
Στις διάφορες συζητήσεις στην τηλεόραση οι δημοσιογράφοι οφείλουν να είναι αντικειμενικοί διότι εκτίθενται άμεσα στην κρίση του κόσμου. Ένας καλός δημοσιογράφος οφείλει να ελέγχει την εξουσία και να υπηρετεί το δημόσιο με αντικειμενικότητα διασταυρώνοντας τις πληροφορίες και ερευνώντας εις βάθος με θάρρος και αντικειμενικότητα˙ οφείλει να ανθίσταται σε πιέσεις και να έχει προσήλωση στη δεοντολογία.
Όπως σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν καλοί και κακοί δημοσιογράφοι. Οι καλοί δημοσιογράφοι είναι διαβασμένοι και διασταυρώνουν τις πηγές τους, ερευνούν και την αντίθετη άποψη. Ο δημοσιογράφος, ως πολίτης της δημοκρατίας, ψηφίζει όπως όλος ο κόσμος, αλλά δεν θα πρέπει να διαφαίνεται στη συζήτηση.
Όμως, υπάρχουν και οι λίγοι δημοσιογράφοι, που κάνουν προπαγάνδα. Το χειρότερο που μπορεί να κατηγορηθεί ένας δημοσιογράφος είναι ότι μεροληπτεί υπέρ ή εναντίον κάποιου. Όπως όλα τα επαγγέλματα έχουν τους προδότες τους, τους Εφιάλτες τους. Βομβαρδίζουν το κοινό με παραπληροφόρηση ώστε να μην προλαβαίνει ο αντίπαλος να αντικρούει. Όσες διαψεύσεις και να κάνει ο αντίπαλος, όλο και λίγη λάσπη θα μείνει. Ο θεατής καλείται να κρίνει την αντικειμενικότητα και αποτελεσματικότητα της συζήτησης. Όμως, δεν έχουν όλοι την ικανότητα να κρίνουν σωστά, κάποιοι παρασύρονται.
Είναι η φύση του επαγγέλματος ώστε ο δημοσιογράφος εκτίθεται συστηματικά.
Αυτό ισχύει και για άλλα επαγγέλματα.
Για παράδειγμα αν ένας καθηγητής πηγαίνει απροετοίμαστος στο μάθημα και γενικά είναι ανεπαρκής στη διδασκαλία του αμέσως σχολιάζεται από τους μαθητές του. Αν υποθέσουμε ότι κατά μέσο όρο ένας καθηγητής διδάσκει ένα συγκεκριμένο μάθημα σε 200 μαθητές το χρόνο, τότε σίγουρα 200 οικογένειες μαθαίνουν τα καθέκαστα και σχολιάζουν. Αυτό είναι αναπόφευκτο, προκύπτει από τη φύση του επαγγέλματος. Ο κάθε καθηγητής αποκτά τη φήμη του ώστε πολλές φορές με την ανακοίνωση των μετακινήσεων και μεταθέσεων, προκύπτουν διαμαρτυρίες από σχολικούς φορείς˙ προτρέχει η φήμη του καθενός.
Πολύ περισσότερο για ένα ηθοποιό που παίζει μπροστά στους θεατές και κρίνεται. Είναι θεμιτό να σχολιάσει κάποιος τον τρόπο που έπαιζε (καλά ή όχι). Εξάλλου αυτό φαίνεται και από την κράτηση εισιτηρίων στο έργο ενός καλού ηθοποιού.
Σίγουρα, και ένας δημοσιογράφος κρίνεται από το κοινό. Αν αυτός είναι αρθρογράφος τότε κρίνονται τα γραφόμενα του, αν είναι σωστά τεκμηριωμένα, αν εκφράζεται σωστά. Ένας σωστός και έντιμος δημοσιογράφος πρέπει να αντλεί τις πληροφορίες του από αξιόπιστες πηγές, να βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και όχι σε προσωπικές απόψεις.
Γράφονται τα πιο πάνω με αφορμή σχόλιο που έγινε κατά τη διάρκεια εκπομπής, χωρίς να παίρνω θέση αφού δεν είδα την εκπομπή. Ο καθένας μας έχει δικαίωμα στην άποψή του, που και αυτή θα κριθεί τελικά.
Εκείνοι οι οποίοι εκτίθενται συστηματικά είναι και τα δημόσια πρόσωπα, οι «επώνυμοι». Λέγεται ότι πρέπει να σεβόμαστε την ιδιωτική ζωή των άλλων. Όμως, σε μια μικρή χώρα, όπως τη δική μας, είναι εύκολο να γνωρίζουμε την ιδιωτική ζωή, την οικογενειακή ζωή του άλλου. Αν για παράδειγμα γνωρίζουμε ότι κακοποιεί τον/την σύζυγο ή ότι είναι κλεπταποδόχος ή ότι ξαφνικά μυστηριωδώς πλούτησε είναι θεμιτό αυτό να παραμείνει μυστικό και να εισέλθει πανηγυρικά στη Βουλή;
Αυτά για προβληματισμό.
Καλή ψήφο.
