Η κατοχική πλευρά, η Άγκυρα και οι εγκάθετοι της στα κατεχόμενα, διαμαρτύρονται με την παραμικρή κίνηση που γίνεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Διαμαρτύρονται επειδή «δεν ρωτήθηκαν» και δεν συμμετέχουν/ εμπλέκονται στον όποιον σχεδιασμό της Λευκωσίας. Αντιδρούν σε ό,τι πράττει η Κυπριακή Δημοκρατία. Για στρατηγικής σημασίας έργα ( ενεργειακά, στρατιωτικές υποδομές), αλλά και για διακρατικές συνεργασίες. Διαμαρτύρονται και αντιδρούν, απειλούν και προειδοποιούν. Για σχέδια, που ειρήσθω εν παρόδω, θα λειτουργήσουν υπέρ της χώρας και όλων των πολιτών της.
Κι όλα αυτά ενώ η Τουρκία και οι γκαουλάιτερ της στην κατεχόμενη περιοχή, προχωρούν στην εδραίωση των κατοχικών δεδομένων και στις στοχευμένες κινήσεις για τουρκοποίηση της Κύπρου.
Στο πλαίσιο αυτό, η στρατηγική της πλήρους εξάρτησης των κατεχομένων από την Τουρκία, αποτελεί βασικό εργαλείο επιβολής των σχεδιασμών της. Αυτή η προσπάθεια δεν είναι τωρινή, είναι διαχρονική και προωθείται συστηματικά, μεθοδικά και χωρίς- στα κατεχόμενα- να υπάρχουν αντιδράσεις. Κι αυτό επειδή, η εξάρτηση έχει ενταχθεί σε μια λογική επενδύσεων και «διευκόλυνσης» της ζωής, της καθημερινότητας. Καμία αντίδραση δεν υπήρξε και δεν υπάρχει στο επίπεδο των εκάστοτε ηγετών του κατοχικού καθεστώτος, της πολιτικής και κομματικής ελίτ των κατεχομένων. Αν εξαιρέσει κανείς τον Σενέρ Λεβέντ ( που είναι εκδότης/ δημοσιογράφος και όχι πολιτικός ) και κάποιους άλλους, που διακινδυνεύοντας τη ζωή τους επιλέγουν να βρίσκονται απέναντι στην κατοχική δύναμη, όπως ο Οζ Καραχάν και συνεργάτες του, η πλειοψηφία επιλέγει το σιωπητήριο. Είτε από φόβο είτε επειδή στο τέλος- θεωρεί- ότι την εξυπηρετεί η εύκολη οδός της προσαρμογής. Βολεύει η χρηματοδότηση έργων από την Τουρκία και γενικά η ροή κονδυλίων για συντήρηση της αποσχιστικής οντότητας.
Σε αυτό το πεδίο υπάρχουν τα μεγάλα στρατηγικής, γεωπολιτικής σημασίας έργα, όπως η δρομολόγηση της κατασκευής αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου, από και προς τα κατεχόμενα, καθώς και εκείνου της ηλεκτρικής διασύνδεσης, που βρισκόταν για χρόνια στον «πάγο. Προηγήθηκε, ως γνωστό, η μεταφορά νερού με υποθαλάσσιους αγωγούς, που θεωρήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα έργα.
Είναι σαφές πως πέραν από την οικονομική διάσταση, το πρώτιστο για την κατοχική δύναμη είναι η πλήρης εξάρτηση των κατεχόμενων περιοχών, που δεν θα μπορούν να επιβιώσουν χωρίς «οξυγόνο» από την Τουρκία. Ο ασφυκτικός έλεγχος που ασκεί η Άγκυρα συνδέεται βαθμηδόν πλέον και με τον παράγοντα της εδραίωσης των κατοχικών δεδομένων. Η δημιουργία δεσμών εξάρτησης, η ισχυροποίηση τους, υπονομεύει- σκοπίμως- την όποια προοπτική επίτευξης συμφωνίας στο Κυπριακό. Παράλληλα, δημιουργεί προϋποθέσεις για ένα σενάριο, που μπορεί να μην προτάσσεται, πλην όμως παραμένει ζωντανό από την Άγκυρα. Πρόκειται γι’ αυτό της ενσωμάτωσης της κατεχόμενης Κύπρου στην Τουρκία, που περνά από την τουρκοποίηση. Το σενάριο της ενσωμάτωσης δεν είναι καθόλου εύκολο για την Τουρκία καθώς γνωρίζει εκ των προτέρων τις αντιδράσεις. Ο αείμνηστος Κύπρος Χρυσοστομίδης στο βιβλίο του ΑΝΑΛΕΚΤΑ, σημείωνε πως«…η Τουρκία πάντοτε επιδίωκε να πάρει και να κρατήσει μονίμως τον έλεγχο στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου (και φυσικά μέσω του πάνω σε ολόκληρο το νησί) όμως είχε υπόψη τα όσα ισχύουν στο διεθνές δίκαιο για τις βίαιες προσαρτήσεις εδαφών και το κλίμα της διεθνούς πολιτικής στο θέμα αυτό, δε προέβη μέχρι σήμερα σε ρητή προσάρτηση ή ενσωμάτωση του κατεχόμενου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας στη δική της κυριαρχία. Προσπάθησε έμμεσα…» Και η προσπάθεια αυτή περνά και μέσα από την ενίσχυση της εξάρτησης ενώ παράλληλα συνεχίζονται οι ενέργειες για αναβάθμιση της αποσχιστικής οντότητας στο διεθνές πεδίο.
Η ενίσχυση της εξάρτησης των κατεχομένων από την Τουρκία σε σημαντικούς τομείς ( νερό, ενέργεια κλπ) εντάσσεται σε σχεδιασμούς, που είναι γνωστοί και απόλυτα ορατοί. Από την άλλη, ο ρόλος της Λευκωσίας είναι να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αποτροπής και ανατροπής των επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου.
