Τα παραμύθια συνήθως έχουν και μια δόση αληθοφάνειας για να μπορούν να αντέξουν στη λογική, να γίνονται πιστευτά στους αναγνώστες τους. Δεν ισχύει, όμως, πάντα αυτό.
Το να διατυπώνεται από τουρκικής πλευράς, αλλά και από κάποιους της προσαρμοστικής θεωρίας στην ελληνική πλευρά, πως η Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί πολιτική στρατιωτικοποίησης, αυτό δεν είναι μόνο υπερβολή, είναι παραμύθι χωρίς ίχνος αλήθειας.
Αυτό το… παραμύθι λέγεται σκόπιμα και στοχεύει να αθωώσει την κατοχική δύναμη. Προσφέρει άλλοθι στην κατοχική πλευρά και δημιουργεί μια εικόνα ίσων αποστάσεων.
Και οι δυο πλευρές, σύμφωνα με το αφήγημα που διαμορφώνεται, δίνουν βάρος στους εξοπλισμούς. Σκοπίμως δεν γίνεται ο διαχωρισμός. Σκοπίμως δεν γίνεται αναφορά πως στην μια όχθη βρίσκεται η κατοχική δύναμη και στην άλλη, η πλευρά που αμύνεται, εδάφη της οποίας βρίσκονται υπό κατοχή. Η μια πλευρά είναι ο θύτης, ο κατακτητής και η άλλη επιχειρεί να δημιουργήσει ένα μηχανισμό αποτρεπτικής άμυνας.
Είναι σαφές πως όλες οι θεωρίες περί στρατιωτικοποίησης της Κύπρου και μάλιστα λόγω των πολιτικών που υιοθετεί η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν συνδέονται μόνο με τη θεωρία της εξίσωσης αλλά και με το αφήγημα της προσαρμοστικότητας. Εκείνου του αφηγήματος, σύμφωνα με το οποίο, επειδή η Τουρκία έχει στρατιωτική ισχύ, πρέπει να αποδεχθούμε ό,τι προτείνεται και την ικανοποιεί.
Συνεπώς, όσοι κατηγορούν την Κυπριακή Δημοκρατία για την ενίσχυση της άμυνας της, έχουν διττό στόχο. Πρώτο να προσφέρουν άλλοθι στην τουρκική κατοχική πλευρά και δεύτερο να αναδείξουν το αφήγημα πως η ενίσχυση της αποτρεπτικής δύναμης της Κύπρου είναι «πεταγμένα λεφτά». Δηλαδή, άδικος ο κόπος η άμυνα, άδικος κόπος η αντίσταση στην κατοχή. Ο «καλός δρόμος» γι αυτούς, είναι η προσαρμογή στις τουρκικές αξιώσεις.
Η Κυπριακή Δημοκρατία προσπαθεί από το 1974 και εντεύθεν να οικοδομήσει μια αποτρεπτική δύναμη. Τα τελευταία χρόνια αυτή η προσπάθεια συνδυάζεται με τη σύναψη συμμαχιών και συνεργασιών. Ένα κράτος, όσο μικρό και να είναι, δεν μπορεί να μην διαθέτει αποτρεπτική δύναμη. Ειδικά όταν είναι ημικατεχόμενο.
Οι προσπάθειες ενίσχυσης της άμυνας και η αξιοποίηση συνεργασιών είναι βασικό στοιχείο υπεράσπισης της κυριαρχίας και της αξιοπρέπειας της.
Η Άγκυρα και οι εγκάθετοι της στα κατεχόμενα, όπως ο Τουφάν Έρχιουρμαν και η διάδοχος του στο «προοδευτικό» Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα ( ΡΤΚ), διαμαρτύρονται για τις πρωτοβουλίες της Λευκωσίας και υποστηρίζουν εν πολλοίς την τουρκική κατοχική παρουσία στο νησί. Η Πρόεδρος του ΡΤΚ, Σίλα Ιντζιρλί, η εκλογή της οποίας… συγκίνησε πολλούς στις ελεύθερες περιοχές, έχει πρόσφατα δηλώσει ότι οι συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με τρίτες δυνάμεις δημιουργούν επικίνδυνη κατάσταση στην Κύπρο και ασύμμετρη κατάσταση ασφαλείας για τους Τουρκοκύπριους και την Τουρκία. Καλύτερα και από τον Φιντάν το είπε! Αλλά, όπως και ο προκάτοχός της, μονίμως δίνουν διαπιστευτήρια στην Άγκυρα. Οπότε, πάντα, υπάρχει εξήγηση όταν υιοθετούνται τέτοιες ακραίες, απίστευτες και γλοιώδεις τοποθετήσεις. Κυρίως από τους «προοδευτικούς».
Δεν είναι, ασφαλώς, διέξοδος η στρατιωτικοποίηση του Κυπριακού, καθώς αυτό δεν είναι προς το δικό μας συμφέρον. Δεν μπορεί, ωστόσο, να μη γίνονται κινήσεις αποτρεπτικού χαρακτήρα, που θα επηρεάζουν την κατοχική Τουρκία. Για χρόνια συζητείτο το θέμα της αναβάθμισης της ναυτικής βάσης «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί. Αυτό φαίνεται να προχωρεί. Η Κυπριακή Δημοκρατία ενισχύει την άμυνα της και την ασφάλεια της. Και με εξοπλισμούς και με συμμαχίες. Αυτή είναι η μόνη οδός αντιμετώπισης της επεκτατικής δύναμης. Η άλλη οδός είναι εκείνη της παράδοσης.
Όσοι πιστεύουν πως η Κύπρος στρατιωτικοποιεί το Κυπριακό, ότι απειλεί την κατοχική Τουρκία (!) έχουν ξεπεράσει και τον καλύτερο παραμυθά. Αλλά ο ισχυρισμός δεν διατυπώνεται με την μορφή του παραμυθιού. Είναι πολιτικό αφήγημα, που εξυπηρετεί τις τουρκικές επιδιώξεις. Αυτό εξυπηρετούν όσοι σκοπίμως εξισώνουν την κατοχική δύναμη, τον επιτιθέμενο με τον αμυνόμενο, το θύμα, την υπό κατοχή χώρα.
