Έχω παρατηρήσει –και πλέον δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία– ότι τα πιο αξιόλογα και σημαντικά πρόσωπα είναι εκείνα που δεν πάνε παντού (εννοώ τις κοινωνικές συνάξεις της χλιδής) και δεν «περιφέρουν» αριστερά και δεξιά το ISO της όποιας επιτυχίας τους.
Στα social media έχουμε φτάσει σε απίστευτα επίπεδα ωραιοπάθειας. Κάθε καλοκαίρι αυξάνονται τα …περιστατικά ποδολαγνείας. Οι σχετικές αναρτήσεις εστιάζουν μόνο σε αυτά. Τα likes να δείτε…
Η πιο ακραία περίπτωση διαδικτυακής (και όχι μόνον) ωραιοπάθειας που έχω «συναντήσει» σε όλη τη ζωή μου είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.
Το μελετάω χρόνια αυτό το «μοντέλο»: Ξέρει ότι είναι καλό και επιτυχημένο. Δεν αρκεί. Θέλει να του το λένε και οι άλλοι. Και να τον επιβραβεύουν κιόλας.
Δυσκολεύομαι να τον αποκαλέσω Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Τσαρλατάνος είναι. Επηρμένος, επιθετικός. Αγενής και ανήθικος.
Συμπεριφέρεται σαν να είναι …υπεράνω. Δεν θεωρεί απλώς ότι αξίζει να πάρει Νόμπελ Ειρήνης, απορεί, μάλιστα, γιατί δεν του το έδωσαν. Ας διαβάσει μερικά από τα ονόματα ανθρώπων που πήραν αυτή τη διάκριση. Ίσως καταλάβει:
Ο Κλας Πόντους Άρνολντσον (27 Οκτωβρίου 1844 – 20 Φεβρουαρίου 1916), Σουηδός συγγραφέας, δημοσιογράφος, πολιτικός και ένθερμος ειρηνιστής, ο οποίος έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 1908 μαζί με τον Φρέντρικ Μπάγιερ. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Σουηδικής Εταιρείας Ειρήνης και Διαιτησίας.
Από τότε κατάλαβαν οι άνθρωποι και τα κράτη ότι μπορούν να λύνουν τις διαφορές τους με διαμεσολάβηση. Όχι με πόλεμο. Ούτε και με το «έτσι θέλω».
Η Μαλάλα Γιουσαφζάι, Πακιστανή ακτιβίστρια για την εκπαίδευση και παραγωγός ταινιών και τηλεόρασης. Είναι η νεότερη βραβευμένη με Νόμπελ στην ιστορία, έχοντας λάβει το Βραβείο Ειρήνης το 2014 σε ηλικία 17 ετών και είναι η δεύτερη Πακιστανή –και η μόνη Παστούν– που έλαβε βραβείο Νόμπελ.
Ο Μπαράκ Ομπάμα το 2009, για τις εξαιρετικές προσπάθειές του να ενδυναμώσει την παγκόσμια διπλωματία και συνεργασία μεταξύ των λαών – Αυτό το Νόμπελ δεν μπορεί να το αντέξει με τίποτα ο Τραμπ!
(Σημ: Όλοι όσοι του έχουν εναντιωθεί, εισπράττουν πρωτίστως έναν λόγο πικρό και θυμωμένο. Ένας φίλος, ο Νικόλας από το Σιάτλ, που επαναπατρίστηκε φέτος στην Ελλάδα μετά από πολλά χρόνια, είπε για τον Τραμπ ότι, ενώ κέρδισε τις εκλογές για να κάνει, όπως έλεγε, την Αμερική «μεγάλη ξανά», τη μίκρυνε και την ταπείνωσε στα μάτια όλων των συμμαχικών χωρών της Δύσης. Που, άλλες λίγο, άλλες πολύ, προσέβλεπαν σε αυτήν).
Το 2001 το Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και στον Κόφι Ανάν για τη δουλειά που έκαναν για έναν καλύτερα οργανωμένο και ειρηνικό κόσμο. (Σημ: Κι αυτό το Νόμπελ, δεν μπορεί να το αντέξει κι ένα μεγάλο κομμάτι της Κύπρου…).
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η Ειδική Εντεταλμένη της ΕΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Κάισα Όλονγκρεν, κάνει έναν ανατριχιαστικό παραλληλισμό: Αυτό που έκανε η ναζιστική Γερμανία στα παιδιά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου –αναγκαστική απομάκρυνση, κλοπή ταυτότητας, χαμένες οικογένειες– είναι αυτό που κάνει η Ρωσία στα παιδιά της Ουκρανίας σήμερα. Δεν μπορούμε να αποστρέφουμε το βλέμμα μας.
Η είδηση που με τσάκισε όλο το Σαββατοκύριακο, ήρθε ως Breaking News (που προσθέτει μεγαλύτερο βάρος, ακόμα και πριν την ακούσεις ή τη διαβάσεις). Είναι από την αγγλική «The Guardian» και λέει:
«Ένα Παλαιστίνιο μωρό, αγόρι βρέφος, μόλις 7 μηνών, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από Ισραηλινούς στρατιώτες στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Το αγοράκι έγινε επτά μηνών την Παρασκευή, την ημέρα που σκοτώθηκε!».
