Από την προχθεσινή μου εκπομπή στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, έχω κολλήσει στην κουβέντα που κάναμε με τον Νίκο Ευσταθίου, που διευθύνει το περιοδικό και ιστότοπο Wired, δηλαδή «Δικτυωμένος», μου έχει κολλήσει ένα ερωτηματικό μέσα στο ταραγμένο μου μυαλό:Πόσο ανθρώπινο είναι το μέλλον; Από την ομορφιά και τη γλώσσα μέχρι τη δημιουργικότητα και την δημοσιογραφία, οι μηχανές γίνονται όλο και πιο ικανές. Τι παραμένει αποκλειστικά δικό μας;
Μα, ο εαυτός μας, φυσικά. Ποιος έφτιαξε «όλες αυτές τις μηχανές»; Ποιος στέλνει διαστημόπλοια σύμπαν; Ποιος μπορεί να μην πιστέψει ότι ένας άνθρωπος, με όραμα και ενθουσιασμό, στέλνει πυραύλους στο διάστημα και σύντομα θα μπορούμε με έναν από αυτούς, να πεταγόμαστε από την Αθήνα στη Νέα Υόρκη σε περίπου 15 λεπτά.
Δεν είναι επιστημονική φαντασία. Είναι το όραμα και η ευφυία ενός ανθρώπου που παιδί ακόμα, ονειρευόταν έναν «νέο κόσμο». Όχι για να εκπορθήσει τον παλιό, αλλά να τον ενσωματώσει σε εκείνον που, θέλουμε-δεν-θέλουμε είναι ήδη εδώ.
«Γνωρίστηκα» με τον Μασκ μέσω του Τραμπ. Ο δεύτερος για μένα είναι απεχθές πρόσωπο. Επηρμένο. Επιτυχημένος επιχειρηματίας, αλλά και με … θέματα!
Πολλοί λένε ότι χρεωκόπησε, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) ξέρει καλύτερα:
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει υποβάλει ποτέ αίτηση για προσωπική του πτώχευση. Οι εταιρικές του οντότητες όμως, έκαναν αίτηση για προστασία από το Κεφάλαιο 11 του πτωχευτικού κώδικα έξι φορές, μεταξύ 1991 και 2009.
Αυτές οι νομικές ρυθμίσεις, επέτρεψαν στις επιχειρήσεις του να αναδιαρθρώσουν τεράστια χρέη και να παραμείνουν σε λειτουργία υπό δικαστική εποπτεία. Οι έξι μεγάλες πτωχεύσεις επιχειρήσεων περιλαμβάνουν:
Trump Taj Mahal (1991): Μπήκε σε καθεστώς ρύθμισης το καζίνο του στο Ατλάντικ Σίτι, που συσσώρευσε ανυπέρβλητο χρέος για να χρηματοδοτήσει την κατασκευή του.
Trump Plaza Hotel (1992): Κατατέθηκε στη Νέα Υόρκη αίτημα αναδιάρθρωσης των χρεών αυτού του ξενοδοχείου
Αλλά και του Trump Castle Hotel και Casino (1992) στο Ατλάντικ Σίτι. Πέτυχε πάλι και εδώ την ενοποίηση και αναδιάρθρωση του χρέους για το συγκεκριμένο ακίνητο.
Και, last but not least, για το καζίνο Trump Plaza στο Ατλάντικ Σίτι. Και για τα Trump Hotels και Casino Resorts (2004), έκανε αίτηση για αναδιάρθρωση χρέους περίπου 1,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε πολλαπλά ακίνητα.
Εντάξει. Ας πούμε ότι αυτά είναι παρελθόν. Επέστρεψε δριμύτερος, και έκανε πραγματικότητα το όνειρό του να κυβερνήσει την Αμερική, αν όχι και όλο τον κόσμο.
Το ερώτημα του τίτλου της σημερινής στήλης, υπερβαίνει τις αποφάσεις, τις κινήσεις και τις πολιτικές πιρουέτες του όποιου Τραμπ.
Το μέλλον είναι ήδη εδώ, και θα γίνει ακόμα πιο συναρπαστικό. Αρκεί, στο εξωφρενικό και πολύ ελπιδοφόρο αύριο, να μπούνε μπροστά, όχι μόνο και αναγκαστικά «άνθρωποι επιτυχημένοι», αλλά άνθρωποι καθαροί, με ενσυναίσθηση, με όραμα. Και, πάνω απ’ όλα, δίχως έπαρση!
Την «έλλειψη» αυτή πληρώνει τώρα ακριβά η Κύπρος. Τα γλέντια και τα ξεφαντώματα, τέρμα. Ελπίζω. Αρκετούς από τους πρωταγωνιστές αυτού του δράματος, τους «πετύχαινα» πολύ συχνά στην Αθήνα. Εστιατόρια. Καφετέριες. Θέατρα. Μπουζούκια. Και βεβαίως, ψώνια.
Ασφαλώς και δεν είναι «απαγορευμένα» αυτά. Σε μερικές περιπτώσεις όμως, το «ποιοι και πώς», έχει σημασία. Είδατε ποτέ τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον τωρινό Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη, σε κοσμικές «αποδράσεις» στη Λευκωσία;
Ο εκάστοτε Πρόεδρος της Κύπρου είναι, η και πρέπει να είναι πρόσωπο-σύμβολο. Ιδίως σε μια χώρα που λεηλατήθηκε πολλαπλώς.
