«Κάποιοι άνθρωποι αφήνουν το στίγμα τους στην καρδιά σου, σε κάνουν να χαμογελάς όταν τους σκέφτεσαι και είναι αξέχαστοι – αυτός είναι ο υπέροχος φίλος μας Κάρλος που τον χάσαμε στις 25 Ιουνίου 2009 και τον σκεφτόμαστε πάντα», έγραψε πριν λίγες μέρες σε διαδικτυακή της ανάρτηση η καλή φίλη, Μαρίνα Τουφεξή. Την ευχαριστώ γι’ αυτό το μήνυμα που σίγουρα ταξίδεψε πολλούς παλιούς συναδέλφους σε ένα κόσμο οικειότητας και εμπιστοσύνης – στον κόσμο του Κουβανού φίλου μας Κάρλος Κάμπος, του αδικοχαμένου τεχνικού φωτισμού του τηλεοπτικού σταθμού, όπου είχαμε συνεργαστεί για ένα διάστημα, πριν χάσει τη ζωή του στα 46 του χρόνια σε τροχαίο δυστύχημα.

Δεν ανέπτυξα ιδιαίτερη φιλία με τον Κάρλος όταν τον συνάντησα στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του σταθμού, όταν εργάστηκα στο τμήμα του δελτίου ειδήσεων, παράλληλα με τη δουλειά στην εφημερίδα. Δεν ήξερα ούτε τις συνήθειες του, ούτε τις προτιμήσεις του, ούτε τα χούγια του, ούτε οτιδήποτε από ό,τι τον έφερε στην Κύπρο από την Κούβα. Όμως, είχα αναπτύξει μια φιλική σχέση μαζί του, που δεν χρειαζόταν επιβεβαίωση και στήριξη από κοινά ενδιαφέροντα ή απόψεις.

Ο Κάρλος ήταν φίλος μου όπως ήταν φίλος με όλους τους άλλους, χωρίς καλά-καλά να ξέρουμε για ποιο λόγο, χωρίς καλά-καλά να τον ξέρουμε. Ήταν ο Κάρλος που γελούσε όταν μας έβλεπε, που γελούσε όταν μας χαιρετούσε στους διαδρόμους και τις αίθουσες του σταθμού, που γελούσε όταν μας αγκάλιαζε ή όταν έκανε μια μάγκικη χειραψία μαζί μας κι αυτό μας ήταν αρκετό. Όλα τα άλλα φαίνονταν λεπτομέρειες χωρίς σημασία. Θυμάμαι μια μέρα στην καφετέρια, τον ρώτησα τι σκέφτεται για τον Φιντέλ Κάστρο και, γελώντας ως συνήθως, άρχισε ένα κατεβατό μισά ισπανικά, μισά ελληνικά με κυπριακό άρωμα… μίλησε έτσι που τον κατάλαβα τι είπε, αλλά… δεν συγκράτησα τίποτε από αυτά που είπε! 

Με το φέρσιμό του με έκανε να ξεχάσω τι τον ρώτησα και γιατί τον ρώτησα και με άφησε ικανοποιημένο από την απάντησή του, χωρίς ουσιαστικά να μου απαντήσει! Δεν μου το είπε απερίφραστα, αλλά με έκανε να νιώσω ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι ο Φιντέλ Κάστρο και τι έκανε στην Κούβα, αυτό που έχει σημασία είμαστε εμείς οι δύο σε αυτό το τραπέζι, σε αυτή τη γωνιά όπου καθόμαστε παρέα αυτό το όμορφο πρωϊνό!

«Έφυγε το γελαστό παιδί, ο χάρος έκοψε το φως του σταθμού», ήταν ο τίτλος του ρεπορτάζ για τον θάνατο του φωτιστή τηλεοπτικών στούντιο, Κάρλος Κάμπος. Ναι, η ξαφνική απώλεια του Κάρλος λιγόστεψε το φως στη ζωή όσων τον γνώρισαν.