Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι συνεχίζονται οι έρευνες του ΤΑΕ Λεμεσού για το πρόσφατο έμφυλο έγκλημα, αυτή τη φορά από 55χρονο αστυνομικό που πυροβόλησε εξ επαφής την 46χρονη σύζυγό του μέσα στο αυτοκίνητο της, αφήνοντας την κρίσιμα τραυματισμένη και στη συνέχεια αυτοπυροβολήθηκε θανάσιμα. Όπλο της μεγάλης… αγάπης του προς αυτήν, ήταν το υπηρεσιακό του περίστροφο που μόλις λίγα λεπτά προηγουμένως είχε χρεωθεί αναλαμβάνοντας καθήκοντα το συγκεκριμένο πρωινό.

«Για πολλά χρόνια η μητέρα μου βίωσε μια πραγματικότητα γεμάτη ψυχολογική βία, φόβο και έλεγχο» αναφέρει σε ανάρτηση του ο  σύζυγος της κόρης της από τον πρώτο της γάμο, απευθύνοντας έκκληση για «σεβασμό στη μητέρα μας που αυτή τη στιγμή δίνει μάχη για τη ζωή της».

Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, το ζήτημα αφορά βέβαια τον παραλογισμό των αντρών που καταφεύγουν στη βία, συχνά θανάσιμη, μη μπορώντας να ανεχτούν το «όχι» των γυναικών ως απάντηση σε διάφορα προσωπικά θέματα – ιδιαίτερα των γυναικών που συνειδητοποιούν ότι η σχέση τους είναι στην πραγματικότητα ξοφλημένη και ληγμένη.

Δυστυχώς, εμείς οι άντρες εξακολουθούμε για αιώνες να εγκληματούμε εναντίον των γυναικών και εναντίον άλλων αντρών, αντί να συζητούμε και να συνεργαζόμαστε. Ένας φίλος ψυχολόγος μου είπε ότι πολλοί άντρες το κάνουμε αυτό «γιατί κοιτάζουμε διαρκώς προς τα έξω για να πάρουμε κάτι και να ικανοποιηθούμε, ενώ στην ουσία πρέπει να κοιτάξουμε προς τα μέσα. Και δεν κοιτάζουμε προς τα μέσα, γιατί όταν μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας, μας πιάνει πανικός… γιατί συναντούμε ένα κενό…».

Μου το είπε αυτό με αφορμή το έγκλημα ενός άλλου συζυγοκτόνου που εκτέλεσε με τον ίδιο τρόπο τη νεαρή σύζυγο του, πριν στρέψει το όπλο στον εαυτό του, αφήνοντας την τελευταία του πνοή μέσα στο απόλυτο κενό της θολωμένης του συνείδησης. Της ανεξέλεγκτης οργής του, που σαν τεράστια πυρκαγιά, έκανε στάχτη κάθε λογική σκέψη. Του αποδιοργανωμένου μυαλού του, όπου έμεινε χώρος μόνο για τον θάνατο.

Είναι πολλοί στην Κύπρο οι άντρες που έκαψαν, στραγγάλισαν, κατακομμάτιασαν τις συζύγους ή τις φιλενάδες τους, ή τις άφησαν για πάντα ανάπηρες, σωματικά και ψυχικά. Τις πυροβόλησαν με κυνηγετικά, τις γρονθοκόπησαν και τις κλωτσοκόπησαν μέχρι τελικής πτώσης, τους έλιωσαν το κεφάλι με πέτρες. Και όλα αυτά τα έκαναν βέβαια από… αγάπη, οπότε προσπαθήστε παρακαλώ να φανταστείτε τι θα τους έκαναν… αν δεν τις αγαπούσαν!

Το νέο έγκλημα στη Λεμεσό θυμίζει για άλλη μια φορά, μέσα από μια αιματοβαμμένη επανάληψη, την πάντα εκπληκτική διαφορά αντρών και γυναικών, πέρα από όλα τα άλλα πεδία, σ’ αυτό το περιπετειώδες πεδίο του έρωτα και της αγάπης…