Η κηδεία του Αλί Χαμενεΐ η οποία ολοκληρώνεται σε… μία εβδομάδα, δεν είναι καν τέτοια. Είναι μια πολυδάπανη και καλά σκηνοθετημένη υπερπαραγωγή – προσβολή του όποιου καλού μπορεί να παράξει η ανθρώπινη φύση.

Είναι η τελευταία προσπάθεια ενός καθεστώτος να μετατρέψει έναν τύραννο, που έζησε ως σύμβολο φόβου για την πλειονότητα του λαού του, σε σύμβολο λατρείας.

Τεράστια πλήθη, πράγμα καθόλου δύσκολο μετά από δεκαετίες καλλιέργειας του φανατισμού σε κρατικοδίαιτους από ένα θεοκρατικό καθεστώς, σε μια χώρα των 94 εκατομμυρίων.

Κλειστές πόλεις για ολόκληρες μέρες. Επιχειρήσεις και πολίτες που αναγκάστηκαν, μέσα στη φτώχεια τους, να συνεισφέρουν σε μια πολυήμερη φιέστα για τον δικτάτορα που τους κράτησε σε ομηρία για 37 ολόκληρα χρόνια.

Για έναν παρανοϊκό, ο οποίος οδήγησε το Ιράν στη διεθνή απομόνωση και τον λαό του στην εξαθλίωση, με το 36% να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και με την πρόβλεψη να είναι ότι θα φτάσει το 43% ως το τέλος του χρόνου.

Και όλα αυτά για την εμμονή του με την τρομοκρατία, την οποία χρηματοδοτούσε με πέραν των 16 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο (!), την ώρα που ο λαός του βούλιαζε στη φτώχεια. 

Βεβαίως, δεν ήταν όλος ο λαός. Στο διάστημα αυτό, όποιος στήριζε το καθεστώς έβρισκε μια θέση στο Δημόσιο ή στον στρατό ή έκανε δουλειές μαζί του, ενώ οι άλλοι έβλεπαν τις ζωές τους να διαλύονται.

Τα καθεστώτα που έχουν πραγματική νομιμοποίηση δεν χρειάζονται χολιγουντιανές κηδείες πάνω από ένα φέρετρο. Δεν χρειάζονται να μετατρέψουν τον νεκρό σε μάρτυρα, τον θάνατο σε πολιτικό όρκο και το πένθος σε υποχρεωτική δήλωση πίστης εν μέσω ιαχών.

Αυτά τα κάνουν καθεστώτα που γνωρίζουν τον κίνδυνο της σιωπής και τον τρέμουν, καθώς βγάζει αυτό που δεν θέλουν να ειπωθεί: ότι πίσω από τον Χαμενεΐ δεν υπάρχει κανένα μεγαλείο. Υπάρχει μόνο αίμα. Αυτό προσπαθούν να θάψουν.

Όχι μόνο τον ίδιο. Αλλά και την αλήθεια για την εποχή του.

Διότι η εποχή Χαμενεΐ δεν ήταν απλώς μια περίοδος αυταρχισμού. Ήταν μια μαύρη εποχή οργανωμένης ταπείνωσης μιας κοινωνίας. Η δημοκρατία δεν καταπιέστηκε απλώς. Στραγγαλίστηκε μεθοδικά. 

Οι εκλογές έγιναν παρωδία χωρίς πραγματική επιλογή. Οι υποψήφιοι περνούσαν από τα φίλτρα των μουλάδων. Η αντιπολίτευση αντιμετωπίστηκε ως προδοσία. Η δημοσιογραφία ως έγκλημα. Η διαδήλωση ως συνωμοσία. Η γυναίκα ως πρόβλημα που έπρεπε να ελεγχθεί από το κράτος, την αστυνομία ηθών, τον δικαστή, τον μουλά.

Και εκεί βρίσκεται ίσως η πιο αποτρόπαιη όψη αυτού του καθεστώτος. Όχι μόνο στις εκτελέσεις. Αλλά στην αντίληψη ότι ο άνθρωπος, και ειδικά η γυναίκα, δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα στην ύπαρξή του.

Από τη Μαχσά Αμινί μέχρι τις άγνωστες κρατούμενες, από τις γυναίκες που ξυλοκοπήθηκαν επειδή δεν φόρεσαν σωστά τη μαντίλα μέχρι εκείνες που βασανίστηκαν και βιάστηκαν.

Υπάρχει και κάτι ακόμη πιο φρικτό, αδιανόητο ακόμη και ως σκέψη. Με βάση οδηγία την οποία είχε δώσει ο ιδρυτής αυτής της βάρβαρης θεοκρατίας και προκάτοχός του, Αγιατολάχ Χομεϊνί, όλες οι παρθένες καταδικασμένες σε θάνατο, πριν από την εκτέλεσή τους, εξαναγκάζονται σε «γάμο» με δεσμοφύλακα ή άνδρα του μηχανισμού, ώστε να βιαστούν πριν οδηγηθούν στον θάνατο.

Γιατί το Κοράνι λέει ότι οι παρθένες πάνε στο Παράδεισο.

Αυτή είναι η πραγματική κληρονομιά του Χαμενεΐ.

Φυλακές. Βασανιστήρια. Εξαναγκασμένες ομολογίες. Εκτελέσεις μετά από δίκες-παρωδία. Μειονότητες κυνηγημένες. Κούρδοι, Μπαλούχοι, Μπαχάι, σουνίτες, φοιτητές, δημοσιογράφοι, εργάτες, γυναίκες, παιδιά μιας κοινωνίας που, όποτε ζητούσε λίγη κανονική ζωή, εισέπραττε βασανιστήρια, κελιά, σφαίρες και αγχόνες.

Και έξω από το Ιράν, η ίδια κτηνωδία με άλλο πρόσωπο.

Η εξαγωγή τρομοκρατίας ως βασική κρατική πολιτική. Η χρηματοδότηση, η εκπαίδευση και η καθοδήγηση των οργανώσεων που αιματοκύλησαν τη Μέση Ανατολή και το κάνουν ακόμα. Από τον Λίβανο μέχρι τη Γάζα, από τη Συρία μέχρι την Υεμένη, το Ιράν του Χαμενεΐ υπήρξε δύναμη θανάτου και διάλυσης.

Γι’ αυτό η κηδεία έπρεπε να είναι τόσο μεγάλη. Έπρεπε να στηθεί ένας εθνικός θρήνος για να καλυφθεί η σημερινή γύμνια των μουλάδων μετά τον πόλεμο και να επιβιώσει ο εθνικός τρόμος.

Ο Χαμενεΐ μπορεί να θάβεται ως ηγέτης. Αλλά η Ιστορία δεν θάβεται μαζί του. Θα τον θυμάται όχι από τα πανηγύρια της κηδείας του, αλλά από όσα υπέστησαν και υφίστανται τα θύματά του στο Ιράν, όπως και εκείνα των εντολοδόχων του αλλού.

Η Ιστορία τον έχει προ πολλού κατατάξει μαζί με τους υπόλοιπους εγκληματίες του μεγέθους του. 

Μαζί με τα υπόλοιπα τέρατα του δικού του είδους.

Και μαζί με το καθεστώς του. Αυτό το απόστημα στον ανθρώπινο πολιτισμό.