… το μάθαμε και αυτό από τα μεγάλα ξένα Μέσα Ενημέρωσης, και το αντιγράφουμε, χωρίς όμως να έχουμε καταλάβει πώς, πότε και γιατί ενεργοποιούμε αυτόν τον συναγερμό;

Ο όρος έχει πολλές ερμηνείες. Από μόνος του, χωρίς το News (δηλ. την Είδηση) σημαίνει «κάτι που σπάει» – ένα ποτήρι  ας πούμε, τα νεύρα μου, οπωσδήποτε, ασφαλώς και τα ρεκόρ στο επί κοντώ και στο άλμα είς μήκος, από τον Καραλή και τον Τεντομά.

Η ειδήσεις όμως ότι π.χ. «ο Μητσοτάκης αναχωρεί τώρα για την Τουρκία», ή «μποτιλιάρισμα δέκα χιλιομέτρων τώρα στον Κηφισό», η ακόμα και ότι «κάθειρξη 10 ετών στον 26χρονο Έλληνα δράστη για τον θανάσιμο ξυλοδαρμό ελεγκτή τρένου στη Γερμανία», εμπίπτουν  αυτομάτως και δίχως «έλεγχο» στα  «Έκτακτα». Άρα και σημαντικά; Θα ρωτήσει κάποιος αδαής;  Θα αστειεύεστε! Απαντούμε εμείς οι … ειδήμονες.

Ένας παλιός μου φίλος στο Λονδίνο, δημοσιογραφικός μου μέντορας στο BBC, μου έλεγε ότι οι μακρόσυρτες ειδήσεις, ιδιαίτερα εκείνες που έχουν περισσότερο φολκλορικό, παρά ενημερωτικό χαρακτήρα, να τις πετάς στον Τάμεση.

Θυμήθηκα τα λόγια αυτά του Μπένι Αμάρ, από τους υπεύθυνους στο Τμήμα Ειδήσεων στο BBC World, καθώς έβλεπα μπροστά μου, όπου κι αν βρισκόμουν, μια ταπετσαρία από ειδήσεις. Ή μάλλον, από μία είδηση μόνο: Την επίσκεψη Τραμπ στην Άγκυρα, για την Σύνοδο των ηγετών της βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Σε πρώτο πλάνο πάντα, ο ακατάσχετος και επηρμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Σε μονόπρακτο!

Ειλικρινά, όσο και αν ενδιαφέρομαι για ό,τι συμβαίνει στη Κύπρο, δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω τη συνέχεια της υπόθεσης «Κράτος Μαφία». Για παράδειγμα, μόλις «έσκασε» το θέμα, ανακοινώθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα και τον Βοηθό του, ότι δεν θα εμπλακούν στη συγκεκριμένη υπόθεση γιατί, είπαν, έχουν φιλική σχέση με τον πρώην Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη. Αυτό το «φιλική σχέση», πέρασε αβρόχοις ποσί. Ναι μεν η Κύπρος «είναι μικρός τόπος, και όλοι γνωριζόμαστε», αλλά σε μερικές περιπτώσεις, όπως αυτήν που συζητάμε τώρα, ισχύει και το … παραγνωριζόμαστε!

Στα σύγχρονα, δίκαια και λειτουργικά καθεστώτα, κυρίως στην ΕΕ, αλλά και αλλού, οι θεσμοί δεν διαπλέκονται. Ούτε για καφέ! Την γοητεία και «ελευθερία» του «μικρού τόπου», η Κύπρος τα απώλεσε. Μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση (σ.σ: οφείλουν κάθε μέρα να ανάβουν ένα κερί για τον «άγιο» Κώστα Σημίτη, που επέμενε να βάλει τη χώρα στην ΕΕ, χωρίς την προϋπόθεση που έθεταν οι υπόλοιποι εταίροι «πρώτα να λυθεί το Κυπριακό».

Προσωπικά, ήταν η πρώτη και μόνη φορά πού διαφώνησα με απόφαση του Σημίτη. Όταν του το είπα, με διαβεβαίωσε ότι «η Λευκωσία είναι έτοιμη να υιοθετήσει το Σχέδιο Ανάν». Στα ύστερά του, μου είπε «έκανα ό,τι μπορούσα – αν ήταν λάθος, το παίρνω μαζί μου».

Θάνατος, βία, πόλεμος, τρομοκρατία, φυσικές καταστροφές, μια πανδημία — κάποια στιγμή, σχεδόν κάθε δημοσιογράφος θα γράψει για μια τραυματική ιστορία και θα αντιμετωπίσει δυνητικά οδυνηρές συνέπειες.

«Δεν χρειάζεται καν να είστε φυσικά παρόντες», δήλωσε η δρ Gail Kinman, επισκέπτρια καθηγήτρια ψυχολογίας επαγγελματικής υγείας στο Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου. Το να παίρνετε συνεντεύξεις από ανθρώπους για τις εμπειρίες τους, να βλέπετε φρικτές εικόνες στον υπολογιστή ή να καλύπτετε ιστορίες που σας αγγίζουν άμεσα — τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά — μπορεί να είναι αρκετό για να προκαλέσει συναισθηματικό χάος.

Οι δημοσιογράφοι είναι γενικά ανθεκτικοί, αλλά δεν είναι άτρωτοι στο τραύμα και την αγωνία, κάτι που, σύμφωνα με την Kinman, μπορεί να οδηγήσει σε πονοκεφάλους, μυϊκή ένταση, κόπωση, ενοχλητικές σκέψεις, προβλήματα ύπνου και εφιάλτες. Κάποιοι μπορεί να χάσουν τις προθεσμίες επειδή δεν μπορούν να συγκεντρωθούν ή οι δεξιότητες διαχείρισης του χρόνου τους μπορεί επίσης να επιδεινωθούν. Μπορεί να βιώσουν κρίσεις πανικού, άγχος, κατάθλιψη ή κατάχρηση ουσιών.