Τα απεργιακά μέτρα των εργαζομένων της ΑΗΚ δεν εφαρμόστηκαν. Η Κυβέρνηση συνειδητοποίησε την επικινδυνότητα της κατάστασης και κάλεσε τις συντεχνίες σε διάλογο.

Και οι δύο πλευρές αντιλήφθηκαν πως το μέγα θέμα της αμφισβητούμενης επάρκειας ηλεκτρισμού τα επόμενα χρόνια δεν μπορεί να λυθεί σήμερα. Ούτε αύριο. Και δεν είναι διασφαλισμένο πως μπορεί να λυθεί αν δεν κατανοήσουν Κυβέρνηση, ΡΑΕΚ, Διαχειριστής Μεταφοράς, ΑΗΚ, συντεχνίες, Βουλή, κόμματα και ιδιωτικός τομέας πως απαιτούνται λύσεις έξω από το κουτί. Πάντα απαιτούνταν. Τώρα απαιτούνται περισσότερο.

Τα απεργιακά μέτρα έχουν ανασταλεί προσωρινά. Οι συντεχνιακοί αναμένουν πως στις 22 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί νέα συνάντηση με τον υπουργό Ενέργειας και την υφυπουργό παρά τω Προέδρω και θα δοθούν απαντήσεις στα θέματα που έβαλαν στο τραπέζι.

Δηλαδή, είναι πιθανό η Κυβέρνηση να επιστρέψει στις 22 στον διάλογο, ικανοποιώντας όλα ή μερικά από τα αιτήματα των συνδικαλιστών, χωρίς όμως να δοθούν λύσεις στο σοβαρότερο των προβλημάτων: Αν τέλη του 2029 η Δημοκρατία συμμορφωθεί ως υποχρεούται με τις δεσμεύσεις της στην ΕΕ και αποσύρει τις πεπαλαιωμένες, ασύμφορες και ρυπογόνες γεννήτριες από τη Δεκέλεια, η ηλεκτρική ενέργεια που θα μπορεί να παράγεται τις ώρες που δεν υπάρχει διαθέσιμη παραγωγή από φωτοβολταϊκά ή αιολικά πάρκα δεν θα αρκεί στα νοικοκυριά και την οικονομία.

Δεν είναι κινδυνολογία. Είναι κάτι που θα συμβεί σε 3-4 χρόνια (πιθανό και ενωρίτερα), με μαθηματική ακρίβεια, αν δεν γίνει κάτι στο μεσοδιάστημα.

Κάποιοι λένε πως, ναι, στο μεσοδιάστημα θα εγκαταστήσουμε όσα αποθηκευτικά συστήματα χρειάζονται, ώστε αργά το απόγευμα και τα βράδια να χρησιμοποιούμε το αποθηκευμένο ρεύμα από ΑΠΕ.

Οκ. Γίνεται, όμως, να μας καθησυχάσετε ότι μπορεί, πράγματι, να γίνει αυτό; Μπορούν τα φωτοβολταϊκά που έχουμε σήμερα ή αυτά που θα βάλουμε μέχρι το 2029 να καλύπτουν, με τη βοήθεια μπαταριών, την κατανάλωση ημέρα και νύχτα;

Μπορείτε να μας το εξηγήσετε με αριθμούς; Με ευρώ;

Μπορείτε να μας διαβεβαιώσετε ότι προλαβαίνετε να εγκαταστήσετε όλες αυτές τις μπαταρίες, συμφώνως των πολεοδομικών νομοθεσιών και των απαιτήσεων της ΡΑΕΚ, του Κτηματολογίου, της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος και άλλων;

Μπορείτε να μας αναλύσετε το κόστος για τον «άγνωστο καταναλωτή» για μια γιγαντιαίας κλίμακας επιχείρηση να γεμίσουμε, έστω τώρα, τα υφιστάμενα πάρκα ΑΠΕ με μπαταρίες;

Σε ποια τιμή, για να έχουμε καλό ρώτημα, θα πωλείται ο ηλεκτρισμός από την αποθήκευση, νοουμένου ότι θα είναι εντελώς απαραίτητος για να μην έχουμε μερική ή ολική σβέση; Μπορούμε να εμπιστευτούμε τον ιδιωτικό τομέα ότι δεν θα μας «σφάξει» όταν θα ξέρει πως χωρίς το ρεύμα της αποθήκευσης θα είμαστε μια κοινωνία σε βαθύ σκοτάδι;

Επιστρέφουμε στο θέμα «επάρκεια ηλεκτρισμού»: Κυβέρνηση και συντεχνίες ΑΗΚ συμφώνησαν να δοθεί χρόνος στον διάλογο. Αλλά, αυτός ο χρόνος φοβούμαστε πως δεν θα αναλωθεί για να λυθεί το μανίκι της επάρκειας. Θα ξοδευτεί για να βρεθεί λύση στην (πραγματική) ανάγκη να μπορέσει η ΑΗΚ να αξιοποιήσει τα φωτοβολταϊκά προς όφελος όλων των νοικοκυριών και όλων των επιχειρήσεων. Και για να βρεθεί λύση να μην φορτωθεί η ΑΗΚ όλο το κόστος για να κρατηθεί ζωντανή η Δεκέλεια, από την στιγμή που με καθυστέρηση ετών κατάλαβαν μέχρι και οι μανδαρίνοι των υπουργείων και ανεξάρτητων Αρχών πως χωρίς Δεκέλεια (εναλλακτικό σημείο παραγωγής, στο ανατολικό τμήμα της Κύπρου) δεν μπορεί να επιβιώσει το ηλεκτρικό σύστημα.

Οφείλει το κράτος να αποδεκτεί κάποια αιτήματα των συντεχνιών και της ΑΗΚ.

Αλλά και πάλι το παλλούκι της επάρκειας θα είναι εκεί και θα απειλεί κράτος, κοινωνία, οικονομία, εμένα και εσένα.

Πρέπει να αυξηθεί (και) η συμβατική παραγωγή. Έστω ως μεταβατικό στάδιο. Πρέπει να εγκαταστήσουμε νέες γεννήτριες με πετρέλαιο ή φυσικό αέριο. Δεν είναι ντροπή να το συνειδητοποιήσουμε. Είναι ανάγκη. Και το προβλέπει ο νόμος που διέπει τη ΡΑΕΚ.

Και η ευθύνη είναι ΟΛΗ στη ΡΑΕΚ και το Υπουργείο Ενέργειας.