…και δεν είναι ένας, φαίνεται πως είμαστε όλοι μας.
Καλά, αυτός ο Εμπαπέ δεν πρόσεχε λιγάκι; Δεν φτάνει που έβαλε γκολ στην ομάδα της Παραγουάης αποκλείοντάς την από το Μουντιάλ, κάνοντας έτσι έξαλλη μια Παραγουανή γερουσιαστή, έπρεπε να της απαντήσει κιόλας κατηγορώντας την για «απροκάλυπτο ρατσισμό», αποκαλώντας την «αξιοθρήνητη γυναίκα» που είναι «ανάξια της θέσης της»; Ξέρει πολλούς πολιτικούς, ακόμα και στην πατρίδα του ή αλλού, που είναι πραγματικά άξιοι της θέσης τους; Η γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, π.χ., χαρακτήρισε τις δηλώσεις της γερουσιαστή «άσχετες» –με το ποδόσφαιρο, υποθέτω–, προφανώς όσο άσχετοι με ευαισθησίες και άλλα ζητήματα είναι οι ίδιοι. Την αποστόμωσαν!
Και τι το τρομερό του είπε, δηλαδή, η κυρία Αμαρίγιο, του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (πόσο λάθος προσδιορίζουν ενίοτε τα πράγματα οι λέξεις!) Τον είπε «βάρβαρο» (η πολιτισμένη) που «δεν έχει μάθει να γράφει» (με στιλ όπως εκείνη), που «αντί για μητρικό γάλα μεγάλωσε ρουφώντας καρύδες» (είναι θέμα γούστου) και μορφώθηκε «από χιμπατζήδες» (ενώ εκείνη… παραμορφώθηκε), ότι είναι «αποικιοκρστούμενος Καμερουνέζος που προσποιείται τον Γάλλο» (όχι εντελώς ψέμα), ότι είναι «άσχημος» (υποκειμενικό) και άλλα χαριτωμένα. Και εκείνος, ο αμόρφωτος μαύρος, χρησιμοποίησε «έμφυλη βία» εναντίον της, όπως τον κατηγορεί η κυρία γερουσιαστής!
«Ποιος είσαι εσύ ώστε να με αποκαλείς ανάξια ή αξιοκαταφρόνητη, ενώ δεν με γνωρίζεις καν; Πρόκειται για καθαρή και σκληρή έμφυλη βία. Πολιτική βία εναντίον μιας γυναίκας που έφτασε στη θέση της μέσω της λαϊκής ψήφου. Ακριβώς επειδή με περιφρονείς επειδή είμαι γυναίκα, δεν επιτίθεσαι στο χρώμα μου, ούτε στις προσωπικές μου προτιμήσεις. Επιτίθεσαι στην ιδιότητά μου ως γυναίκας και στην πολιτική μου θέση». Ορίστε λοιπόν, διαβάστε να μαθαίνετε: Όταν ο ρατσισμός προέρχεται από γυναίκα δεν της απαντάμε, ιδίως όταν κατέχει θέση που κέρδισε με τη λαϊκή ψήφο – μπορείτε να φανταστείτε το ποιόν αυτών που την ψήφισαν (Παραγουανοί «Ελαμίτες», μάλλον). Αν απαντήσουμε, τότε ασκούμε έμφυλη βία «καθαρή και σκληρή». Να ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του ότι οι γυναίκες δεν είναι όλες ίδιες, είναι όμως το ίδιο άξιες με τους άντρες για το καλύτερο ή για το χειρότερο.
Με όλα αυτά τα παλαβά και σκληρά από τόσο πολλούς ανθρώπους παντού στον κόσμο, αναρωτιέμαι μήπως η ανθρωπότητα εξελίσσεται αντίστροφα – ότι έφτασε στο ζενίθ και άρχισε να πέφτει προς το ναδίρ. Εκτός και αν αποτελούμε τον μυστηριώδη «χαμένο κρίκο», τον missing link ανάμεσα στον ανθρωποειδή Κρο Μανιόν, τον Νεάντερνταλ και τον Άνθρωπο τον Σοφό (από Homo Sapiens σε Homo… Σάπιος), στην καμπή πριν πάρουμε ξανά τον δρόμο να ξαναγίνουμε ανθρωπίδες ή ανθρωποειδή. Πολλοί από εμάς δεν θυμίζουν καν άνθρωπο. Εκτός από την Αμαρίγιο, πάρτε για δείγμα τον Τραμπ, τον Νετανιάχου, τον Πούτιν – εκτός συναγωνισμού οι μισότρελοι μουλάδες ή ο σούπερ σάικο Βορειοκορεάτης Κιμ Τζονγκ-ουν.
Χωρίς να θέλω να εξισώσω όλα αυτά τα ανθρωποειδή με οποιονδήποτε δικό μας, Ελαμίτη ή μη, ρατσιστή ή δήθεν πατριώτη, αριστεροδέξιο ή δεξιόστροφο αριστερό, κατά τύχη βουλευτή ή υπουργό, κατά κακή τύχη αστυνομικό όπως εκείνος που πυροβόλησε τη σύζυγό του, δεν μπορώ να μη διακρίνω κοινά σημεία. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, με εντυπωσίασε η ιδιαίτερη επιμονή της Αστυνομίας να ερευνήσει τους λόγους που οδήγησαν στο «περιστατικό» – το αποκαλώ έτσι επειδή η ίδια η Αστυνομία δεν το έχει προσδιορίσει. Έχει σχηματίσει όμως «σαφή εικόνα» τόσο για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το ζευγάρι όσο και για τις συχνές προστριβές που υπήρχαν μεταξύ τους το τελευταίο διάστημα.
Ε, και λοιπόν; Τι σχέση έχουν αυτά και γιατί ενδιαφέρουν τους ανακριτές, οι οποίοι περιμένουν, όπως μαθαίνουμε, να συνέλθει η γυναίκα για να την ανακρίνουν; Μήπως «ανακαλύψουν» ότι υπήρχε λόγος που ένας αστυνομικός χρησιμοποίησε το όπλο που του έδωσαν εναντίον μιας γυναίκας, που στο κάτω-κάτω «ήταν η γυναίκα του»; Δηλαδή μπορεί να φταίει κι εκείνη που τον προκάλεσε, τον νευρίασε, τον έβγαλε από τα ρούχα του –τη στολή του– σε βαθμό να θέλει να τη σκοτώσει; Δηλαδή μπορεί, αντί για απόπειρα ανθρωποκτονίας –«γυναικοκτονία»λέγεται, για να μαθαίνουν και να μαθαίνουμε– να καταλήξουν ότι ήταν απόπειρα… υποβοηθούμενης αυτοκτονίας; Με θύμα έναν αστυνομικό, για τον οποίο «δεν προκύπτει μαρτυρία» ότι ασκούσε σωματική βία κατά της συζύγου του, προκύπτει όμως μαρτυρίαότι «υπήρχαν λεκτικές εντάσεις» μεταξύ τους και «είχαν συχνές προστριβές», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Στην υπόθεση «Κράτος Μαφία» τώρα: Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης θύμωσε και διακρίνει «αντιπολιτευτικό μένος» στις σοβαρές αντιρρήσεις για τον διορισμό του νομικού Ηλία Αναγνωστόπουλου ως έναν από τους ποινικούς ανακριτές, επειδή υπήρξε στην Ελλάδα δικηγόρος του Ταλ Ντίλιαν, του Ισραηλινού που πουλούσε το πρόγραμμα παρακολούθησης Predator. Θυμίζω πως η Αρχή κατά της Διαφθοράς ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχει τέτοιο θέμα στο Κράτος Μαφία, αν και η ίδια διερευνά παρακολουθήσεις στην Κύπρο αυτή την περίοδο, όπως και τις σχέσεις του Ντίλιαν με Κύπριους αξιωματούχους. Ο τύπος, ωστόσο, αν και πούλησε το Predator στην ελληνική κυβέρνηση, εκείνη το χρησιμοποίησε και όχι αυτός. Σοβαρό πρόβλημα θα υπήρχε αν κατηγορούμενος για τις παρακολουθήσεις ήταν ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα, και δικηγόρος του ο κ. Αναγνωστόπουλος…
Ποιος είναι, λοιπόν, ο missing link; Είναι παντού ή πουθενά; Μήπως είμαστε εμείς, έστω κάποιοι ανάμεσά μας, ακόμα και για το ότι ανεχόμαστε τέτοιες καταστάσεις;
chrarv@philelefheros.com
Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 12.07.2026
