Ευέλικτο μοντέλο λύσης του Κυπριακού, το βάφτισαν τώρα. Επειδή το δημοσίευσε βρετανική εφημερίδα. Η Independent. Τους αρέσει. Ενώ όταν έλεγε τα ίδια ο Νίκος Αναστασιάδης δεν τους άρεσαν. Κι όταν μίλησε (κακώς, φυσικά) για δύο κράτη τον έκαναν του αλατιού. Τώρα, δεν έχουν πρόβλημα.

Επειδή δεν ονομάζεται λύση δύο κρατών, αλλά ευέλικτο μοντέλο χαλαρής μορφής ομοσπονδίας. Κι ας το γράφει η Independent, ως να μας δουλεύει μπροστά στα μάτια μας: Ότι ετοιμάζει, λέει, η Ολγκίν «μια πιο χαλαρή λύση» (χαλαρή λύση τι σημαίνει δεν ξέρουμε) ελπίζοντας ότι «η δομή αυτή να είναι τέτοια ώστε οι Ελληνοκύπριοι να μπορούν να την αποκαλούν ομοσπονδία και οι Τουρκοκύπριοι συνομοσπονδία, γεφυρώνοντας το χάσμα μέσω μιας σκόπιμης “εποικοδομητικής ασάφειας”».

Ρίχνει μέσα και δύο συνιστώντα κράτη με πολιτική ισότητα και ευρεία αυτονομία, ένα εκ περιτροπής προεδρικό συμβούλιο (όπως του Ανάν), ότι οι περισσότερες κυβερνητικές αρμοδιότητες θα ασκούνται χωριστά από τα δύο συνιστώντα κράτη, ενώ η κεντρική κυβέρνηση θα έχει περιορισμένο ρόλο, και έχουμε μια σούπα να συζητούμε χωρίς να βγαίνουμε από μέσα. Κι έχει και την εκτίμηση, η Independent ότι ο Τουφάν Έρχιουρμαν εμφανίζεται περισσότερο πρόθυμος να συζητήσει ένα τέτοιο πλαίσιο, σε αντίθεση με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, ο οποίος παρουσιάζεται πιο επιφυλακτικός και επηρεασμένος από τις εσωτερικές πολιτικές πιέσεις.

Βρε, τους αλητήριους! Ο Χριστοδουλίδης είναι επηρεασμένος από τις εσωτερικές πιέσεις, αλλά ξέχασαν να σημειώσουν ότι ο Έρχιουρμαν εμφανίζεται περισσότερο πρόθυμος, διότι αυτό το μοντέλο το υποστηρίζει ο ίδιος. Όχι τώρα, που το συζήτησε και η Ολγκίν, αλλά και πριν πάρει τον τίτλο του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Στις 17/5/2021, έλεγε στη «Γενί Ντουζέν», ότι μπορεί να υπάρξει κοινό έδαφος ανάμεσα στις δύο πλευρές όσον αφορά στην επίλυση του Κυπριακού και αυτό είναι η αποκεντρωμένη ομοσπονδία η οποία δίνει ισχύ στα ιδρυτικά κράτη.

Αλλά και παλιότερα, όταν το έθεσε ο Αναστασιάδης το 2018, ο Έρχιουρμαν ως «πρωθυπουργός» τότε, έλεγε ότι «η πλευρά που ήθελε ισχυρή κεντρική κυβέρνηση ήταν η ε/κ. Η τ/κ πλευρά ούτε πρόβλημα θα δημιουργήσει ούτε θα προκαλέσει μακρές συζητήσεις για την χαλαρή ομοσπονδία» (25/10/2018).

Τώρα λοιπόν, αυτό που πλασάρουν οι Βρετανοί και το αποδίδουν στην Ολγκίν, είναι αυτό που θέλουν οι Τούρκοι. Η συνομοσπονδία δύο υφιστάμενων κρατιδίων. Και αυτό είναι που συζητούσαν και συμφωνούσαν επί χρόνια οι ηγέτες μας χωρίς να το ομολογούν. Κάθε φορά, που έπρεπε να συμφωνηθούν στοιχεία του πολιτεύματος, τα οποία χαρακτήριζαν και τη μορφή του, διαπιστωνόταν ότι άλλα είχαν στο μυαλό τους οι Τούρκοι και άλλα οι Ελληνοκύπριοι όταν μιλούσαν για τη ΔΔΟ. Διάχυτα τα στοιχεία συνομοσπονδίας τόσο στη συμφωνία Χριστόφια – Ταλάτ το 2008, όσο και στη συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου το 2014.

Πού κολλούσε πάντα αυτή η ιστορία; Να απαντήσω με μια δήλωση του Μπαρίς Μπουρτζιού, εκπρόσωπου του Ακιντζί, όταν πρότεινε ο Αναστασιάδης αυτό το «ευέλικτο μοντέλο». Παρέπεμπε σε προηγούμενες δηλώσεις του Μουσταφά Ακκιντζί ότι εάν ξεκαθαρίσει το θέμα των αρμοδιοτήτων που θα μεταφερθούν στις συνιστώσες πολιτείες δεν το απορρίπτει. «Είναι εκ των ων ουκ άνευ η αποτελεσματική συμμετοχή της τ/κ πλευράς στην λήψη όλων των αποφάσεων που θα λαμβάνονται συνεταιρικά», έλεγε ο Μπουρτζιού.

Εδώ κολλάει. Ότι ακόμα και στη χαλαρή ομοσπονδία ή στη συνομοσπονδία να φτάσουμε, η «αποτελεσματική συμμετοχή», δηλαδή το βέτο, σε όλες τις αποφάσεις πρέπει να είναι δεδομένο. Δηλαδή και θα συμφωνήσουμε εντελώς αυτόνομα κρατίδια, και μια κεντρική κυβέρνηση με περιορισμένο ρόλο, αλλά ακόμα και σε αυτήν πρέπει να υπάρχει βέτο για να ελέγχεται όλη η Κύπρος (και το ε/κ κρατίδιο) από την Άγκυρα.

Παραμύθια της Χαλιμάς! Που δεν θα έχουν αίσιο τέλος, δηλαδή λύση. Διότι εκτός από αυτά τα ευφάνταστα περί ευέλικτου μοντέλου, κάποια στιγμή θα μπουν στο τραπέζι και τα σοβαρά. Όπως, αν θα έχουμε μια οικονομία, μια Κεντρική Τράπεζα, ένα FIR, μια ΑΟΖ. Όπως, ποια εδάφη θα επιστραφούν. Όπως, πότε θα πάει στα ανάθεμα ο κατοχικός στρατός και οι εγγυήσεις του. Η Ολγκίν και οι Βρετανοί έχουν και γι΄ αυτά σχέδιο;