Μέσα μου έχω πάρει μια απόφαση και σας την γνωστοποιώ. Δεν θα βγάζω πλέον υπουργούς και υφυπουργούς για να μου λένε –όπως άκουγα χθες σε άλλο ραδιόφωνο– τι θα κάνουν για να διορθωθεί κάτι που ακόμα είναι χαλασμένο και για το οποίο έχουμε ακούσει ήδη άπειρα «δεσμεύομαι»…

Είναι τίγκα το ραδιόφωνο –γενικά όλα τα ΜΜΕ– από κυβερνητικές προαναγγελίες, αλλά και από περιγραφές (όχι κάτι παραπάνω) εκείνων των δράσεων που έχουν αποφασιστεί, δρομολογηθεί ή και έχουν μπει σε εφαρμογή.

Δεν με συμφέρει αυτό που θα προσθέσω ακόμα, αλλά θα το πω: Σε καμία κανονική χώρα δεν υπάρχει από το πρωί μέχρι και αργά τα μεσάνυχτα, σε σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, αυτή η καθημερινή παρέλαση τόσων πολλών πολιτικών προσώπων, ιδίως δε υπουργών, υφυπουργών, βουλευτών, στελεχών, κ.λπ., από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα.

Μερικές φορές, αν είσαι άτυχος, μπορείς να τους δεις ή και να τους ακούσεις σε 5-6 στούντιο, πάνελ, παράθυρα και στούντιο!

Έχω ζήσει πολλά χρόνια στη Βρετανία, μια χώρα ταυτισμένη δομικά και ιστορικά με αυτό που λέμε «δημοκρατικό κοινοβουλευτισμό», που είναι η νομοθετική κολώνα της Δημοκρατίας.

Παρακολουθώ ακόμα και τώρα τα μέσα ενημέρωσής της, ιδίως την εκπομπή «Today» στο Radio4, που τη συστήνω ενθουσιωδώς. Δεν υπάρχει ούτε στη Κύπρο, ούτε στην Ελλάδα, ότι και σε άλλες χώρες.

Όσοι είναι στη βάρδια της επόμενης μέρας. Δουλεύουν, μερικοί σε βάρδιες, αλλά η ομάδα που επιλέγει τις ειδήσεις που κρίνει ότι είναι σημαντικές και ενδιαφέρουσες.

Αυτή η «βάρδια» είναι ένα πανηγύρι ενημέρωσης. Στο μικρόφωνο είναι πάντα δύο δημοσιογράφοι-εκφωνητές. Όταν μιλάει ο ένας, δεν μιλάει ο άλλος ή η άλλη.  Το small-talk, που ευδοκιμεί κάργα στα δικά μας ραδιόφωνα. Βεβαίως και θα επισημάνουν κάτι που κρίνεται ενδιαφέρον, αλλά αυτό θα το αποφασίσει και θα δώσει το «πράσινο φως».

Πώς είπατε; Δεν αφήνουν πρωτοβουλία στους δημοσιογράφους;

Οι δημοσιογράφοι είναι υψηλού επιπέδου επαγγελματίες. Εάν συμβεί κάτι έκτακτο και ενδιαφέρον, η απόφαση είναι του επικεφαλής παραγωγού που είναι στο στούντιο.

Θέτω ένα άλλο θέμα τώρα. Φράσεις και παρατηρήσεις γυροφέρνουν στο ταραγμένο μου μυαλό, και με μπερδεύουν ανυπερθέτως βρε παιδιά. Πάμε:

> Πολύ πλαστικό υπό μορφή ανθρώπων, κυκλοφορεί ρε παιδιά.

> Τρεις στους τέσσερεις εφήβους στην Ελλάδα χάνουν τον έλεγχο του χρόνου με τα σόσιαλ μίντια. Δεν ξέρουν αν είναι μέρα η νύχτα, ή αν έχουμε Χριστούγεννα ή Πάσχα.

> Αυτό το αστείο με τις πωλήσεις διαβατηρίων, είναι κακόγουστο και ανήθικο. Ελπίζω να έχει τελειώσει.

> Αυτό το έγραψα στο Απόρρητο Τεφτέρι μου τον περασμένο Μάρτιο. Ευτυχώς, βρήκα πολύ αξιόπιστες πηγές. Άνθρωποι που δεν διανοήθηκαν να βουτήξουν το δάχτυλό τους στο μέλι.

> Έτσι και αλλιώς δεν είχε μείνει ούτε σταλιά. Κι όταν το διάβασε ένας φίλος, λες και υπέπεσα σε έγκλημα βαρύ, όταν δεν πίστευα όσα μάθαινα.

> Εγώ, ρε μεγάλε; Έγκλημα;

> Μάλιστα. Εσύ.

> Και το επικροτείς;

> Όλως διόλου! Γράψε μου τη διεύθυνσή σου να σου στείλω μερικά κρασιά από τον φίλο σου τον Βίκτωρα.

> Ο Βίκτωρας είναι ο μέντοράς μου στο κρασί. Κι ο φύλακας άγγελός μου όταν μαθαίνει πως μπλέκω με …διαπλεκόμενους.

> Μπλέκεις;

> Εξαρτάται πώς το εννοείς. Φυλάω τα νώτα μου και «μετρώ» τις παρέες μου. Όμως, πόσο επώδυνο και ταπεινωτικό είναι αυτό, στο νησί όπου οι άνθρωποι είχαν πραγματικές αξίες.

> Ένα κόκκινο από την Κυπερούντα, €2,5 παρακαλώ κι ένα Pinot Noir από το Lidl.  Γιατί μου ξυνίζετε το πρόσωπο; Οι παππούδες μας δεν έψαχναν αν προτείνετε το κρασί τους από το Larousse!

> Λοιπόν, το ξέσπασμα συνεχίζεται αύριο. Εβίβα!