Υπάρχει ένας θάνατος …«ιδανικός» για τον ρεπόρτερ; Η απάντηση είναι «ναι», τουλάχιστον στην περίπτωση του Δημήτρη Ανδρέου, του παλαιού καλού συναδέλφου, του δασκάλου της δημοσιογραφίας για όλους τους νεότερους τότε, που πέθανε στα 67 του τον Αύγουστο 2008. Έφυγε κάνοντας αυτό που αγαπούσε περισσότερο: Υποβάλλοντας ερωτήσεις, στη διάρκεια εκπομπής σε ένα τηλεοπτικό στούντιο.
Είχε γύρω του κινηματογραφιστές, φωτιστές, θεατές, όταν συνέβη το εγκεφαλικό, έτσι μέσα στη δράση της δουλειάς – μέσα στην παρέα.
Ο θάνατος του ήταν …δικό του θέμα, αλλά την ίδια στιγμή, μας αφορούσε όλους. Και μας αφορά. Όπως συμβαίνει με κάθε θάνατο. Για μια έστω μικρή στιγμή, μπορούμε ν΄ αφεθούμε σ’ αυτό το είδος της ενδοσκόπησης που απουσιάζει απ’ τη δουλειά μας – να μας απασχολήσει ποιοι είμαστε και τι κάνουμε εμείς και όχι μόνο ποιοι είναι και τι κάνουν οι άλλοι…
Ας μη ξεχνάμε ότι ο Δημήτρης Ανδρέου ήταν υπόδειγμα επαγγελματία για πολλούς ρεπόρτερ, κυρίως τηλεοπτικούς, αλλά και για πολιτικούς συντάκτες γενικότερα. Πολλοί θαύμαζαν τις επιτυχίες του και σε έναν βαθμό ταυτίζονταν μαζί του, ακόμα και αν ήταν πολύ νεότεροί του.
Αν έτσι αποφάσισε να φύγει, έχοντας κόσμο γύρω του, κάτι ήξερε περισσότερο από εμάς, όπως έγραψα δυο μέρες μετά τον θάνατό του. Όμως, μόνος έφυγε, όπως μόνος φεύγει ο καθένας. Και είχα την εντύπωση ότι μόνος ένιωθε, πολύ πριν το τέλος, ακόμα κι όταν ήταν μέσα στην παρέα και τη δράση και τον θόρυβο και τη συζήτηση, που ήταν συχνά συγκρουσιακή.
Είχε καθολική αναγνώριση η τηλεοπτική δουλειά του Δημήτρη, όμως, δεν έμεινε σε αυτήν. Για δεκαετίες τον απασχόλησε τι συνέβαινε γύρω του, αλλά τα τελευταία του χρόνια είχε προφανώς κοιτάξει πιο εντατικά μέσα του… Δούλεψε σκληρά πίσω απ’ το μικρόφωνο και μπροστά στην κάμερα, αλλά θέλησε να πάει πιο μακριά, σε κάτι βαθύτερο από την εικόνα. Έτσι στράφηκε και στο γράψιμο – στην προσωπική στήλη, στην προσωπική έκφραση.
Ναι, μετά από σαράντα χρόνια στο γυαλί, άρχισε να γράφει ο Δημήτρης. Κάθισε πίσω από το κομπιούτερ του και αποφάσισε να αντιμετωπίσει όχι τους άλλους πια, αλλά τον εαυτό του – τον πιο δύσκολο και σκληρό συνομιλητή, αυτόν που δεν πτοείται από οποιεσδήποτε ερωτήσεις, αλλά που αντίθετα, απαιτεί ένα σωρό βασανιστικές και ντόμπρες απαντήσεις.
Διαφωνούσα με πολλές απ’ τις απόψεις του, αλλά… μου ήταν αναγκαίες. Μέσα στον μικρόκοσμο της Κύπρου, που είναι συχνά αποπνικτικός, οι απόψεις είναι μικρές ανάσες οξυγόνου. Γιατί, γύρω μας αφθονούν οι τοξικές επιθέσεις, οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί, τα αναθέματα, οι κραυγές και συχνά οι ζητωκραυγές, όμως σπανίζουν οι απόψεις.
