Η ενημέρωση για μένα εδώ και πολλά χρόνια ήταν ιεροτελεστία. Ήθελα να ξέρω τι γίνεται. Όχι πως καταλάβαινα όσα διάβαζα, αλλά σιγά-σιγά άρχισα να βρίσκω απαντήσεις σε ερωτήματα που μου πλημμύριζαν το μυαλό. Κι αυτό ήταν πράγματι συναρπαστικό.
Δεν είχα έναν «κανονικό» ειρμό στον τρόπο με τον οποίο κατηύθυνα τη σκέψη και τα ενδιαφέροντά μου.
Στην αρχή, με κυρίευσε μια ανεξέλεγκτη απληστία. Ήθελα να τα δω και να τα μάθω όλα. Ήμουν τυχερός που είχα έναν διευθυντή στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», όπου εργαζόμουν στην Αθήνα.
Με φώναξε στο γραφείο του για να μου ανακοινώσει ότι «σε λίγες μέρες θα ταξιδεύσεις με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο για το έκτο παγκόσμιο οικολογικό συμπόσιο “Θρησκεία, Επιστήμη και Περιβάλλον”, εν πλω στον ποταμό, με σκοπό την προστασία της φύσης».
Έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα. Επικοινώνησα με ξένους δημοσιογράφους που γνώριζα και θα ήταν και αυτοί στην αποστολή.
Απογειωθήκαμε από την Αθήνα με τη βραζιλιάνικη αεροπορική εταιρεία Azul. Που στα πορτογαλικά σημαίνει «Μπλέ».
Δεν θυμάμαι πόσο διήρκησε το ταξίδι. Ο Παναγιώτατος ήταν κεφάτος. Ήμουν τυχερός που καθόμουν σε θέση πίσω του. Και μου έλεγε μερικές σημαντικές πληροφορίες για το ταξί.
Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας προσγειωθήκαμε στο διεθνές αεροδρόμιο του Μανάους.
Από εκεί, μας πήραν με λεωφορεία στο λιμάνι του Μανάους και μας επιβίβασαν σε flotillas. Ένας στολίσκος από μικρό στόλο από σκάφη ή πλοία, συχνά οργανωμένος για στρατιωτικούς, ανθρωπιστικούς ή ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Γιατί τα γράφω αυτά τώρα;
Γιατί έχω ατέλειωτες σημειώσεις, φωτογραφίας συνεντεύξεις από τους ντόπιους.
Ήταν νύχτα, μαύρο σκοτάδι, όταν επιβιβαστήκαμε στα πλοιάρια που. Μας πρόσφεραν τσάι και πήγαμε για ύπνο. Οι μηχανές από τις φλοτίλες μας νανούριζαν γλυκά.
Όταν έφεξε η μέρα, βγήκα έξω στην πλώρη και μου κόπηκε η αναπνοή!
ΥΓ: Έφερα στην Κύπρο μαζί μου τώρα όλες τις αναμνήσεις μου, φωτογραφίες πολλές, συνεντεύξεις με τον Πατριάρχη μας, αλλά και με τον Καρδινάλιο της Ρώμη.
Παραθέτω κι ένα χαριτωμένα: Ένα βράδυ, μας πήγαν όλους για δείπνο σε έναν από τους μεγάλους οικισμούς του Αμαζόνιου. Ο επίτιμος καλεσμένος μας ήταν ο Πατριάρχης.
Στο μενού, μόνο κρέας, απίθανο κρέας; Ωραίες σαλάτες με λαχανικά και πατάτες και ένα «θεϊκό» κόκκινο κρασί.
To όνομά του «Casillero del Diablo» (ή το παρακλάδι του «Diablo Dark Red»), ένα διάσημο κόκκινο κρασί της Χιλής από την Concha y Toro, το οποίο είναι εξαιρετικά δημοφιλές και πωλείται ευρέως στη Βραζιλία. Το όνομα μεταφράζεται ως «Το Κελάρι του Διαβόλου», το οποίο ακούγεται πολύ παρόμοιο με το «Caza Di Diabolo».
Δεν έχασα την ευκαιρία. Πήγα με το ποτήρι μου για να τσουγκρίσουμε.
«Πώς σας φαίνεται Παναγιώτατε;», ρώτησα.
«Κάτι πονηρό έχεις εσύ στο νου».
«Μα κρασί από το “Κελάρι του Διαβόλου”;», διερωτήθηκα.
Χαμογέλασε πονηρά και μου έδωσε την απάντηση που έπρεπε:
«Εγώ δεν τον φοβάμαι τον Διάβολο. Εσύ να ανησυχείς, που έχεις πονηράδα!».
