Τώρα φτάνει η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ένοχο της κυπριακής τραγωδίας

Όταν ξεκινούσαμε αυτό τα ταξίδι που στόχευε στην αναζήτηση της αλήθειας για την κυπριακή τραγωδία, όπως συνηθίσαμε να αποκαλούμε το προδοτικό πραξικόπημα και την άνανδρη τουρκική εισβολή, δεν πιστεύαμε, ο Κώστας Βενιζέλος και εγώ, ότι θα ολοκληρωνόταν με επιτυχία.

Διότι στο τέλος-τέλος ποιοι είμασταν. Δύο νέοι δημοσιογράφοι από την Κύπρο, ο ένας με έδρα την Λευκωσία και ο άλλος στην Ουάσιγκτον, οι οποίοι -επηρεασμένοι από τους δημοσιογράφους που αποκάλυψαν το σκάνδαλο «Γουότεργκειτ»- με θράσος ονειρευόμασταν να γίνουμε σαν αυτούς…

Όμως, είχαμε αποφασίσει να αφιερώσουμε τη δημοσιογραφική μας ζωή σε αυτό το μείζον για εμάς θέμα: Θέλαμε, εγωιστικά ίσως, να μάθουμε. Για εμένα το ζήτημα ήταν και προσωπικό, καθώς πίστεψα με χιλιάδες άλλους ανθρώπους στον σκοπό της Ένωσης με τη Μητέρα Ελλάδα, που αποδείχθηκε όχι μόνο ένα όνειρο απατηλό. Ήταν το όχημα που επέλεξαν οι άθλιοι συνωμότες για μας οδηγήσουν στην καταστροφή.

Σήμερα μπορούμε να απολαμβάνουμε το τέλος της έρευνας στα «αμερικανικά αρχεία» και να χαμογελάμε με μεγάλη πίκρα για τα αποτελέσματα, αλλά η πορεία ήταν δύσκολη και γεμάτη απογοητεύσεις, επειδή εισπράτταμε αρνήσεις από τους υπεύθυνους των αρχείων -και λογικό ήταν. Αυτοί έπρεπε να προστατεύσουν την υστεροφημία ανθρώπων που όριζαν τις τύχες του κόσμου. Και εμείς, με την πολύ καλή δικαιολογία του «δημοσίου συμφέροντος», ζητούσαμε να ενημερώσουμε όσους ήθελαν να ακούσουν -όχι τη δική μας αλήθεια- αλλά αυτή καθ’ αυτή την αλήθεια.

 Γενικά μιλώντας, στην έρευνα οι επιτυχίες είναι λίγες αλλά μπορούν να συνταράξουν τον κόσμο. Επομένως θα ισχυριστώ -αν και στην περίπτωση αρμόζει άλλη λέξη, διότι έχουμε στα χέρια μας τα αμερικανικά έγγραφα- ότι ο Κώστας Βενιζέλος και εγώ ξέρουμε πως κτίστηκε η συνωμοσία εναντίον της Κύπρου και κατ’ επέκταση της Ελλάδας μας, και πως εκτελέστηκε το σχέδιο για να οδηγηθεί η Κύπρος στο δυτικό «μαντρί». Δεν απλουστεύω καθόλου τα πράγματα, αλλά αυτό ακριβώς έπρεπε να γίνει -εννοώ το διπλό έγκλημα-, διότι ο ανυπάκουος Μακάριος, που πίστευε πραγματικά πως το νησί που κυβερνούσε ήταν ο ομφαλός της γης και ο ίδιος συνομιλητής ίσος με ίσους, των δύο υπερδυνάμεων. Φυσικά δεν ήταν… Το μπόι του ήταν μεγάλο για τον Ελληνισμό και μικρό για το παγκόσμιο διπλωματικό σκηνικό.

Αλλά, την ίδια στιγμή -και απαντώντας σε πολλά μηνύματα επ’ αυτού- δεν μπορεί να κατηγορείται ως ο απόλυτος υπεύθυνος για την τραγωδία της Κύπρου. Έλεος δηλαδή. Εάν ο Μακάριος ευθύνεται, τί να πούμε για τον Γεώργιο Γρίβα, που θεωρώ ότι πρόσθεσε ένα λεκέ στον Διγενή της ΕΟΚΑ, ο οποίος με τους αντάρτες του, έδιωξαν τους ανθέλληνες Άγγλους. Γιατί εκτέλεσε την οδηγία της Χούντας των Αθηνών και ξεκίνησε ένα εμφύλιο, τον οποίο εκμεταλλεύθηκαν οι ξένοι για να υλοποιήσουν το διπλό έγκλημα του Ιουλίου του 1974.

Ιστορικοί δεν είμαστε, απλά προσθέτουμε με τον Κώστα σοβαρά έγγραφα του ίδιου του τότε υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, τα δικά του ντοκουμέντα,  ως στοιχεία ώστε να βοηθηθούν αυτοί που θα αποφασίσουν με ιστορικούς όρους και κριτήρια για τον «ΕΝΟΧΟ», τώρα που φτάνει η ώρα της μεγάλης κρίσης. Αλλά, είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι και ελεύθερα εκφράζουμε τις απόψεις μας. Οι δύο ηγέτες του αγώνα της ΕΟΚΑ, ο Μακάριος και ο Γρίβας, αν ζούσαν θα ήταν υπερήφανοι για τις πράξεις τους την περίοδο από το 1971 μέχρι το 1974; Και το ερώτημα αφορά περισσότερο τον Γρίβα παρά τον Μακάριο.

Όμως, τα τρία χρόνια του εμφυλίου πολέμου στην Κύπρο ήταν αυτό που χρειαζόταν η Αμερική του Χένρι Κίσινγκερ για να αλλάξει τις στρατηγικές ισορροπίες στη Μεσόγειο. Εμείς σκοτωνόμασταν κυριολεκτικά για την «ένωση», την «ανεξαρτησία», τους «αδέσμευτους» και τους …δεσμευμένους, και όσοι σχεδίαζαν άλλα για το νησί μας, έκαναν τη δουλειά τους και δημιουργούσαν τις συνθήκες για να μας αλλάξουν για πάντα τις ζωές μας. Τι έχουμε σήμερα, μετά από 52 χρόνια; Όσοι διαμένουν στην Κύπρο, βλέπουν καθημερινά τον μολυσμένο Πενταδάκτυλο μας από την παράνομη σημαία του ψευδοκράτους και τον κατεχόμενο «βορρά» μας. Πενήντα δύο χρόνια μετά αντιμετωπίζουμε ηγέτες με ελληνικά ονόματα που μας λένε ότι χάνεται στον πόλεμο χάθηκε… Ή ότι δεν κερδίζεται με ειρηνικά μέσα…

Είναι εύκολο να κατηγορούμε τους ξένους για τα πάθη μας. Και τα απόρρητα έγγραφα που παρουσιάζουμε στο βιβλίο μας με τίτλο «ΕΝΟΧΟΣ», μας βοηθούν να το πράξουμε -να επιρρίπτουμε τις ευθύνες στους ξένους, διότι πλέον πρόκειται για αποδείξεις. Είμαι βέβαιος όμως, ότι αν δεν δίναμε εμείς -ηθελημένα ή όχι- τη βοήθεια μας στους Αμερικανούς του Χένρι Κίσινγκερ δεν θα είχε πετύχει ούτε το πραξικόπημα, ούτε η βάρβαρη τουρκική εισβολή.

Τούτων λεχθέντων, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία για τα συμπεράσματα μας, που βασίστηκαν σε αυτή τη μαζική έρευνα, η οποία ξεκίνησε το 1989 και ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της την 1η Αυγούστου του 2001. Από τότε μέχρι σήμερα μην νομίσετε ότι καθίσαμε ήσυχοι, αν και γνωρίζαμε ότι δεν είχαμε στα χέρια μας το τελευταίο πακέτο των απόρρητων εγγράφων, που είχαν τις τελικές-τελικές απαντήσεις. Η έρευνα παρέμεινε «ζωντανή» για 25 χρόνια. Τον Μάιο του 2025 συντονίστηκαν τα άστρα. Ακόμα και αν σας αφηγηθώ με ακρίβεια τι συνέβη και βρέθηκε στην κατοχή μας αυτό το τελευταίο πακέτο των εγγράφων, δεν θα το πιστέψετε. Σημασία, όμως, έχει μόνο ότι τα έχουμε στη γλώσσα που γράφτηκαν και ο καθένας μπορεί να τα διαβάσει στα αγγλικά και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε συγκεκριμένα ντοκουμέντα για να μην χαλάσω την ανάγνωση για τους ανθρώπους που θα επιλέξουν να διαβάσουν αυτό το βιβλίο. Αλλά όταν «επισκέπτομαι» τα έγγραφα και τα διαβάζω ξανά, νοιώθω μία μεγάλη ικανοποίηση. Ότι δύο δημοσιογράφοι από την πονεμένη μας Κύπρο, καταφέραμε να υλοποιήσουμε ένα όνειρο, το όνειρο της αναζήτησης της αλήθειας ειδικά για τον προδότη της Χούντας των Αθηνών, τον Δημήτριο Ιωαννίδη, ο οποίος όταν πληροφορήθηκε ότι οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο, είπε στους συνεργάτες του να μην ανησυχούν: Θα κάνουν ένα προγεφύρωμα από την Κερύνεια μέχρι τον τουρκικό τομέα της Λευκωσίας, και θα σταματήσουν, σημείωσε ο άνανδρος δικτάτορας.

Τις ίδιες ακριβώς ώρες, ο Χένρι Κίσινγκερ μιλούσε με τον Μπουλέντ Ετσεβίτ. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας του έλεγε ότι δεν θα κάνει εισβολή. Ένα προγεφύρωμα μόνο θα επιχειρούσε…

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Εύχομαι να διαβάσετε το βιβλίο μας, και να μελετήσετε τα έγγραφα στα αγγλικά. Διότι είμαι βέβαιος ότι θα καταλήξετε στα ίδια, με τα δικά μας, συμπεράσματα…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Δύο ταλαίπωροι, ένας άνδρας και μία γυναίκα, προσπάθησαν χωρίς την παραμικρή επιτυχία να αμφισβητήσουν το σημείο του βιβλίου μας, που αναφέρεται στην επιστολή του τότε Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον προς τον Ετσεβίτ, στον οποίο έλεγε νέτα-σκέτα να μην τολμήσει να εισβάλει στην Κύπρο. Παραδέχονται ότι δεν διάβασαν το βιβλίο, αλλά και αμφισβητούν την ύπαρξη της επιστολής. Αμφισβητούν την αφήγηση του Αμερικανού διπλωμάτη, ο οποίος λίγα χρόνια μετά εστάλη ως πρέσβης στην Άγκυρα, και ο οποίος κρατούσε στα χέρια του την επιστολή τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου 1974. Ο Θεός να τους …ελεήσει!