Ποιος Θέλει να Ζήσει για Πάντα*

Πρόσωπο του αιώνα, … και βάλε: Η Αγγλίδα Έθελ Κέιτερχαμ (φωτό) που γιόρτασε πριν λίγες μέρες τα 117α γενέθλιά της. «Πέρασα μια υπέροχη μέρα μαζί σας», είπε στον Βασιλιά Κάρολο που την επισκέφθηκε στο σπίτι της.

> Ποιος δεν θέλει να πάει ως τα 100, να δουλεύει το μυαλό του και να μπορεί να εξυπηρετείται;

Οι «συνταγές» είναι πολλές. Εκείνες, όμως, που ξεχωρίζουν και αποδεδειγμένα «δουλεύουν», είναι κατά σειρά:

Οι δυνατές κοινωνικές σχέσεις μεταξύ όλων των κατοίκων. Τα παράθυρα και οι πόρτες είναι ανοικτές. Το τηλέφωνο αντικαθίσταται από την κ. Ήρα, που ανοίγει το παράθυρο, βλέπει ανοικτό εκείνο της κ. Γεωργίας και φωνάζει:

«Έλα μωρή, έχω ζεστό καφέ φρεσκοκαβουρδισμένο». Κάθονται στο σκαλί της εξώπορτας. Λένε τα ευχάριστα. Θα πουν και τα δυσάρεστα. Δίπλα τους, μια γλάστρα με βασιλικό και μια άλλη με γαρδένια.

Η κοινωνικοποίηση πάει χέρι-χέρι με την τροφή, με τις δουλειές του σπιτιού, με επισκέψεις σε άλλη γειτονιά. Και πάνω απ’ όλα το μοίρασμα! Από μια κατσαρόλα με μοσχομυριστές φακές, κρεμμύδι, ελαιόλαδο ευλογημένο, ένα σκόρδο «γενναίο» και, πάνω απ’ όλα, Ο αγαπημένος μου κουρκουμάς!

Το ικαριώτικο τραπέζι είναι γλέντι, είναι παρηγοριά για κάποιον που ταλαιπωρείται, μετεωρολογικό επισκεπτήριο, με τη βροχή ακούς τη φωνή των αγγέλων, …, ευλογία.

Τα μυστικά μακροζωίας στην Κίνα επικεντρώνονται στις καθημερινές συνήθειες που παρατηρούνται σε «πόλεις μακροζωίας» όπως το Rugao και το Bama. H έμφαση είναι στις φυσικές ολόκληρες τροφές, στην τακτική σωματική άσκηση και στην ψυχική ηρεμία. Αυτοί οι πυλώνες του τρόπου ζωής στηρίζουν μεγάλη διάρκεια ζωής χωρίς, ακραίες ιατρικές παρεμβάσεις και κούριερ να σου φέρνουν τροφή στο σπίτι από τη διατροφολόγο, με αποκλειστικές συνταγές.

Το δικό τους «μυστικό» στην Ικαρία είναι: Φρέσκο και τοπικό: Μεγάλη κατανάλωση βιολογικών λαχανικών, οσπρίων, χόρτων και ρυζιού με ελάχιστη επεξεργασία τροφίμων ή ζάχαρη. Έλεγχος μερίδων: Κατανάλωση τροφής έως περίπου 70% ή 80% χορτασμού. Ενσωμάτωση βοτάνων: Τακτική χρήση πράσινου τσαγιού και παραδοσιακών τονωτικών όπως τα μούρα goji.

Πάνω απ’ όλα, κοινωνικοποίηση και «έξω καρδιά».

Κινούνται με τα πόδια τους. Όχι με βενζίνη. Ούτε αμόλυβδη 95 οκτανίων (απλή). Ούτε Βελτιωμένη / Σούπερ Αμόλυβδη 98 ή 100 Οκτανίων («Κατοστάρα»).

Μας ακούγονται ωραία, απλά και ρομαντικά. Ελάχιστοι, όμως, έχουν την πραγματική επιθυμία και δύναμη να πετάξουν τα περιττά φτιασίδια από πάνω τους.

Χθες, για τρίτο συνεχόμενο βράδι, πετάχτηκα από τον βρυχηθμό μιας μοτοσικλέτας εντούρο. Ξύπνησα για τα καλά το ξημέρωμα, όταν ένας τσαλαπετεινός, προσγειώθηκε σ’ ένα δέντρο πολύ κοντά και κόρδωνε!

Παραξενεύτηκα. Στην Ελλάδα, ακόμα και στα βόρεια προάστεια της Αθήνας, μας επισκέπτονται. Και κορδώνουν.

ΥΓ: Στην κορυφαία σύγχρονη μεταφορά του έργου του Αριστοφάνη, «Όρνιθες» (1959), σε σκηνοθεσία Καρόλου Κούν και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, η απόδοση του Βασίλη Ρώτα, είναι αποδεικτική της ετυμολογίας του πτηνού. Ο Ρώτας «παίζει» με την αρχαία λέξη, προσπαθώντας να τη συνδυάσει με αντίστοιχη σύγχρονη, έτσι ώστε να μπορεί να μελοποιηθεί από τον Χατζιδάκι. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: «Πού, πού, πού, πού, πού, πού ’ναι αυτός που μας εκάλεσε; Πού, πού, πού, πού, σε ποιο μέρος βόσκει;…» (Πηγή: Wikipedia)

(*) Ο τίτλος ενός ωραιότατου τραγουδιού των Queen: «Who wants to live Forever».